1541 resultaten.
Eenzame eilanden
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.540 ik zie eilanden
doelloos drijvend
losgeslagen
dobberende ikken
in eenzaamheid
als wrakhout
wanhopig
op zoek naar
het schip
dat breuk liep
op rotsen
van onwetendheid
ik zie bruggen
soms wankel
soms stevig
geslagen
tussen
tijdelijke wij’s
als handen
hoopvol
vasthoudend aan
de liefde
die grenzen
vervagen zal
ik zie stormen…
Vergeven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
574 Hoe groeit de wanhoop waar dit weer
niet lukken wil, ondanks het fel betrachten?
O kon ik toch de heftigheid, de drift
in mij en in de ander wat verzachten.
Maar ergens klinkt 'Gaudete', ja, verheug je
toch omdat de Heer nabij wil zijn.…
Grote mensen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.517 aan Betsie
Ze trapten om wat ik bewaren wilde:
luchtkastelen en de schemer die nog niet wanhopig
leunde, me veilig door de late uren droeg.
Ze spraken nooit van hoe het duister invalt
en hoe dat bij de dieren gaat, dat ieder sterft
en weerloos maar genadig wordt.…
depressie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
728 in een land van groot verdriet
regent het meer dan goed voor je is
chagrijn gedijt op drassige grond
geluk daarentegen is gebaat bij warmte
'de regering treedt af na een motie
van wantrouwen over het weer'
met de moed der wanhoop zoeken mensen
naar een streepje blauwe lucht
een straaltje zon en iets
dat in de verte op geluk lijkt..…
In hetzelfde ziektebeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 ik las
de schaduwletters
van deze dag
waar toeval
in het eigen schrift
noodlot zinnen gaf
tijd werd achteloos
opzij geschoven
in pure dwingelandij
chaos kreeg
alle prioriteiten ging
schaamteloos de rij voorbij
zo kon ik
jou ontmoeten
in hetzelfde ziektebeeld
jij wanhopig
naar de eerste intake
ik bijna geheeld
iedereen…
Eindeloze schreeuw
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
622 Het lijkt wel of je mijlen ver weg bent,
alsof er een glazen muur tussen ons staat,
ik probeer wanhopig,
... geen antwoord.
Dit is hopeloos,
toch blijf ik proberen,
ik wil je bereiken,
toch word mijn geroep niet gehoord.…
Ernst
poëzie
3.7 met 6 stemmen
3.918 Wanneer mijn voorhoofd rimpels krijgt,
Mijn brede wenkbrauw nederdaalt,
Mijn oog niet blinkt, maar duister straalt,
En uitspreekt wat mijn mond verzwijgt,
Een traan mij langs de wangen schiet,
Mijn schedel nederbukt naar de aard,
Bezorgde vrienden, vrees dan niet
Dat wanhoop mij door 't…
Bachbloesems
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.222 Alleen wij drie kwamen tot elkaar
losten elk probleem met een indeling op
gelukkig hadden wij het bij
het verkeerde eind en is er
dientengevolge nog hoop voor de mens
We tripten van angst en onzekerheid
naar overbezorgdheid voor het welzijn
van anderen en daar tussendoor
eenzaamheid, moedeloosheid en wanhoop
kwamen uit op betweterigheid…
Zeven kruiken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
569 Struikelend over
onverharde wegen
draagt haar hoofd
weer een volle kruik
een glimlach,
spontaan opgevangen
door het kleine kind
dat aan haar rokken hangt,
verdwijnt langzaam
achter opstuivend stof
kleurrijk is haar kleed
dansend om lange donkere benen
en wanneer wanhoop die avond
even haar ogen raakt
maakt elke pas nog steeds muziek…
Spiegelbeeld
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
1.449 Weer die ogen
Die lege ogen die me aanstaren
Angstig en bedroefd
Op zoek naar iets
Maar wat
Elke beweging volgend
Gereed om te vluchten
Ik ga dichterbij
En de ogen blijven me aankijken
Diep in me ziel
De ogen begrijpen me
Weten hoe ik me voel
Ze willen me helpen
Maar hoe
De ogen kijken me nog steeds aan
Wanhopig zoekend naar een antwoord…
Jouw afwezigheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
483 aan aarde
nadat ik
op wolken
gelopen had
een eerste touché
kwam hard aan
op de bevroren
bodem van een
witte nog niet
belopen wereld
recht op
neus in de lucht
met langzaam
meerderend zicht
dat nieuw voor mij
paste in beginnen
horen en voelen
hoe hard leegte mij
zijn alleen zijn
toeschreeuwt en
hoe verloren de
uiterste wanhoop…
Het prikkeldraad streelt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 ik wist de wereld van glas
breekbaar tot de laatste scherf
heb me verwond aan het scherp
dat ook voor mij onbuigzaam was
verblind door glamour en glitter
dacht ik het bestaan transparant
zonder mededogen schoof gebrek
aan succes mij terug naar de kant
waar jouw helpende hand
het prikkeldraad streelt
een nieuw leven opent en
mijn wanhoop…
Spiegelbeeld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
710 Net zo dik als Du Perron,
overspannen als Marsman,
ingeteerd als Slauerhoff
en uitgeteld als Rimbaud,
wijs als Van Eeden,
dom als weet ik veel,
teveel om op te noemen,
getergd als Strindberg,
droevig als Woolf, Plath
en ga zo maar door,
eenzaam als Rilke,
vol wanhoop als Ter Braak,
diepzinnig als Hesse,
verga ik in mijn dagen
als een…
Monogram
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
822 Mist en regen
verspellen ons een begin in
een geluidloos sterven tussen
verwachting en de wanhoop, van
een tijdloze monogram in
scherven waarin we staan.…
Stadsgezichten I
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.303 Als donkre ziel,
waarin nog wanhoop gloeit,
jaagt onvermoeid
een automobiel
door de nacht...
Een horen lacht.
't Is laat,
en de wind,
vlucht door de regenstraat
als een kind.
--------------------------------------
uit: Parijsche verzen (1923)…
Decemberoffensief
gedicht
2.5 met 28 stemmen
11.637 Alleen de allerergste wanhoop is zo koud
als deze slotgracht; dit verdraagt
geen mens die niet bevroren is.
Soldaten hebben pijn die zij niet voelen,
bloed dat niet vloeit, grimmig gevecht
met slechts een schijn van woede.
Krakend verscheurt een paard het ijs,
galop gestold. Alles zit klem en nooit
komt het meer goed.…
de armen van de dood
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.092 Als je wandelt in de schaduw
van je eigen radeloze gedachten,
de zinloze cirkels van steeds overdenken
en niet meer bij machte
om een licht te creëren,
de duisternis, de wanhoop
je onrustige verbeelding te keren.…
Vertel me eens!
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
739 Zeg lief, is je wanhoop
dan zo vreeslijk groot,
ach lief, zeg me,
hoe diep gaat toch je nood?
Zeg lief, vertel me,
hoe diep zit toch je pijn,
ach lief, hoe kunnen we samen
die narigheid voor zijn,
die je van me vervreemdt?…
Voltooid maar niet gevonden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 Een schaduw van stof en nietigheid
in gedachten
zonder een verlossende ontmoeting
of een gebaar dat de trieste sporen uitwist
van het wachten
dat ze niet meer vroeg
of wilde dragen
met haar lichaam dat alleen nog sprak
in een taal van een onzichtbare koude pijn
en een stille wanhoop van
omkerende momenten
en een wakend…
Als de zon opkomt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.948 Om verdriet en wanhoop te beslechten.
Ze geven de innerlijke, gelukkige en
vredige glimlach... de dag,
dat de zon opkomt.…
Je liefde op het doek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Dan zijn je woorden mijn pallet
en schilder ik op doek de kleuren
van je liefde waar ik zo wanhopig naar zoek.
Maar ik ben geen kunstenaar
zie het bewijs, vertaal ik kleuren
weer verkeerd en blijkt het doek nu angstig grijs.…
Sterke wil
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
988 Nu je moeder op sterven
Ligt bel ik je met de
Moed der wanhoop op
Jij sterke man die
Zo stoer ooit je moeder
Verlaten had om nooit meer
Bij haar weer te keren
Als ik vertel dat 't einde
Nadert van haar die jou
Het leven gegeven heeft
En dat ze in haar doodsstrijd
Jouw naam noemde en naar
Jou gevraagd heeft zeg jij
Rustig in…
Wat dan? ( voor J. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
640 Toch ook in die warme kerk
waar tranen vertrouwd vielen
op de houten banken,
achter elkaar, één na één
mijn verdriet en wanhoop samenvielen
met mijn ziel,
waardoor ik weer hoop voelde
en ik mezelf kon zijn.
Jij, met jouw groots verantwoordelijk werk:
voor mij toegewijd voor altijd.…
Herfst wat heb je te koop?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
726 Van jengelende tot wanhoop gedreven kinderen.
Van pietje maakt het speelgoed van Henkje kapot.
Van vlagen regen, hoest en kiespijn.
Van rottende paddenstoelen aan de beuk.
Van schepen die vergaan omdat niemand wist waar de stoombootbel hing.
Van echtelieden die willen scheiden.
Van gifmengsters in het bos.
En het arme verregende diertje.…
Winterboek
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
574 Er heerst een winterse stilte
tussen de lege bladzijden
van het onbeschreven winterboek
wat er na het bezinken
is blijven hangen aan de mensheid
is jouw wanhoop
uniek in zijn alleen zijn
maagdelijk als onbetreden sneeuw
als een ster in donkere nacht
die menselijke schaduw verlangt
waar het licht de wensen wegneemt
doodse kalmte zich…
Interceptie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 het kan nog wel even duren
alvorens enig licht zich werpt
op de waterwandeling van
nachtvissen binnen graancirkels
vergeet niet de macht der
gewoonte, zilveruitjes en dagkoersen
het tijdelijk geluid tegen een muur
door zwijgzaamheid gestut
de wanhoop aan begrip voorbij
het excuus voor gezworen twist
de jubel van voortijdige luister…
Herfst op het kerkhof
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
593 De grafsteen
met de gebeitelde letters
die jouw intieme vriendschap
in de nacht een liefdesnaam gaven
staat eenzaam op het stille kerkhof
bij de uitgebloeide hortensia die moe is
door doden die zwijgen in alle talen
bladeren van droeve bomen
dwarrelen wanhopig voorbij
de diepte van jouw dromen
maar jij zal nooit tot leven komen…
Eindelijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
676 Ineens kijkt ze wanhopig op
help me dan: doe iets
ik pak haar hand en zeg:
kom maar.
Pak 't album en wijs het aan
kijk, je zag 't eventjes niet staan
maar daar zijn ze in vol ornaat
Zij en hij glunderend in de camera
ze lacht en zegt: ik heb het gevonden
en ik laat het zo....…
Hoe dan ook
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
782 Soms wanneer ik eindelijk slaap
en zij over mijn dromen waakt,
wanneer ik rücksichtslos de bodem raak
van grauwe wanhoop en dure flessen
kraak en eens te meer mijn dorst moet lessen..
kom binnen zegt ze,
de schurftige honden zijn het hoekje om
eet nu van mijn liefde uit zilveren schalen.
Haar hals is warm en geurig...…
Brug
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Wat zal mij dan op aard nog binden
Dan enkel wanhoop dat mij treft
Waar zal ik dan vertroosting vinden
Dat mij van verder ellende ontheft.
Maar altijd zul jij dan naast me staan
Om samen tot het einde door te gaan.…