959 resultaten.
het haagse matje
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
949 jaren lang dagelijks gefietst
langs het Solleveld
met de Watertoren
tussen Monster en Loosduinen
altijd gevoeld
hier liggen rode stippen
ik had ze kunnen tippen
hield vingers op mijn lippen
nu is er het duin doorwoeld
ze vonden urnen
twee graven
van Merovingers
het vreemde is alleen
ze tekenden een vergane krijger
op een haags matje…
Geslaagde therapie
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.143 de bezigheidstherapeute van het tehuis
neemt de bewoners mee naar hun verleden
even weg uit hun beknellend heden
stooft ze klassieke peertjes met kaneel
het doet ze zichtbaar goed ze genieten
van de geur en de blanke top der duinen
muziek en geur uit hun veilige jeugd
de vriendelijke glimlach doet hun deugd
dit zuivere gevoel van snaren…
Rottumeroog verlaten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
775 Wie hier nog jager is,
heet smelleken,
vliegt in het geniep
achter struiken en duinen,
overvalt genadeloos
in stilte onverbiddelijk.
Wat hier verleden heet,
spoelt aan, breekt af
bij zijn veren,
raakt overspoeld,
wandelt afgekalfd
als eiland regelrecht
in zee.
2.
Een grens
ternauwerloops lucht.…
Melancholie
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
1.116 Hij schijnt drie kanten op een beetje vier
De straat glanst door asfalt onder regen
Ik kijk door de struiken en zie de romantiek
Daarvoor mijn tuin in duisternis wat wil je
Ik heb het lamplicht welwillend uitgedaan
Zodat het schijnsel mij in al zijn volheid
Met stralen rondom verlichtend kan beslaan
Achter de straatlantaarn de donkere duinen…
OUD
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.987 Het vage pad door hei naar 't lage duin,
Vanwaar ik 's middags op de einder tuur
Over mijn boot, gekanteld, half in 't zand,
Door 't laatste springtij hoog op 't strand getild.…
Mag ik uw woorden lenen?
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
1.888 De zieke man sprak met rappe tong
over zijn land dat hij verliet,
het lage winterlicht, meeuwen en luchten,
een besneeuwde dijk, de open zee,
snelle grijze wolken, hoge ganzenvluchten,
zompen en zand, duinen en dorpen
en de blonde wind over het verre wad,
eb en vloed in hun eeuwige getijdenspel.…
De onbekende soldaat
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
773 Toen 'k was een knaap, die in de duinen lag,
die heel-stil lachend, ook andere zonen bang aanzag.…
Puur geluk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
657 Geel bruin
koren wuift
blaast de wind
stuifmeel stuift
zee in verte
duin en dal
weidelanden
koe met stal
bloemen bomen
vogel meeuw
tijd staat stil
voor jaar en eeuw
boeren-huisje
akker ploeg
kindje speelt
plaats genoeg
ouwe ezel
hinnik lacht
vrolijk rustig
dag en nacht
boer boerin
beide buiten
lapjeskat
vogels fluiten
blauw…
Zomers landschap
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
574 vrijheid
en ga ik opgelucht
de horizon tegemoet
landschap komt kleurig tot leven
rivieren stromen langs groene oevers
zwaluwen vertellen van zomer
foerageren in de blauwe lucht
maar het zomers landschap
blijft een schilderij
in toevalligheid van tijd
vol zomerse kleuren
met melkwitte koeien
en zeegrijze meeuwen
boven grasgroene duinen…
Volle maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 na die mooie dag,
we hadden gereden langs
weilanden met ergens molens,
langs dat kanaal met die huisjes van
Koedijk en hun puntige gevels,
door het groen van Groet,
het platte land bij Camperduin,
we over het strand hadden gelopen, gezwommen in de zee
die uitgediept en
daardoor niet vlak meer
maar met veel muien,
we door de duinen…
Noordzee in januari
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
365 Hier houdt de tijd zich in, tussen duin en kim geklemd,
waar mens slechts even staat, een schaduw, broos en diep eenzaam,
en de zee, onverschillig groot, eeuwig en ongenaakbaar koud,
voortgaat met haar trage, onverbiddelijke, stille rouw.…
Eindeloze zee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
335 plotseling de ogen open
Onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van gelatenheid
je fluistert over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid
is laatste echo: trouw
trouw, trouw, ik hou van jou
we stropen mouwen op
om de ziel te laten praten
kom mee, dan lopen we
nog eenmaal naar het groene bos
over blonde duinen…
geluk is weer herboren.
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
316 ’t Zoeven van de raderen gaat,
langs ’t blauwe veld van water,
waar ’t zoute schuim de duinen slaat,
met vrolijk golfgeklater.
Zij rijden snel, zij kijken niet,
naar al wat ’t oog hier ziet:
de zee die geurt, de wind die zingt,
en door de ziele dringt.
…
requiem
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.980 terwijl de woeste zee
mijn voeten willen grijpen
tel ik steeds mijn stappen
met mijn ogen dicht
voel ik hoe jouw vingers
in mijn handen knijpen
draag ik op mijn schouders
jouw vederlicht gewicht
terwijl de harde wind
mijn lichaam doet verlangen
naar de luwte van een duin
en de kalmte van jouw stem
verdrink ik in mijn tranen
die glimmen…
echt de man gaat voor
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.829 vlam in de pan
hard en stevig
‘n eigen hartendame
voor de
pluk in bramentijd
op de
Bloedberg*
daarna de zee
bespatten met
liederlijk schuim
de hartendame
bezwadderen beklinken
haar betoasten welriekend
bestuiven in een pannetje
in duin
bij avondzon
als honnepon
z’n eigen duinmargriet
-----------------------------------------…
Wat kan meer omkluisteren dan naar zee en d’ aard te luisteren.
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
537 Zo dicht bij duinen deze natuurgeluiden horen
naast ‘t gewapper van zeildoek op een open zee,
er waren bruisende klanken die steeds weer ontsprongen
hiervan nam ik geuren en kleuren in hart en longen mee.
Dit beeld is niet te verstoren het is als een teder heden.
Als liefde voor regels boerenland nabij ’t Noordzeestrand.…
Wintermorgen
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.158 De tuin is toegesneeuwd; 't gazon
Ligt onder 't hoge witte duin bedolven.
Maar veilig in hun warme strooien kolven
Wachten de rozen (en mijn hart wacht ook) de Zon!
't Is late nacht, de lamp brandt laag,
De ruiten glinstren van de blauwe koude,
En koel is 't hart, dat gaarne branden zoude
Van ongeduld naar Uwe komst. Vandaag?…
Ook de vissen
gedicht
5.0 met 9 stemmen
3.634 geroezemoes
een vorstelijk banket, jagers in een herfstbos
zegels en paperassen, gesluierde naakte vrouwen
iedereen ziet in de vijverwand iets anders
maar allemaal blikken ze diep in de tijd terug
En eindelijk kunnen de hofvissen ook eens
over de schubbenhuid van de daken uitkijken
naar de glinsterende torens en ijspaleizen
de bomen bij de duinen…
Riek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
649 Als een vogel op mijn kruin,
een duin aan zee zo'n mooie plek,
een gitaar met zacht trillende snaren
maar alles behalve verspilde jaren.
Als zon en wolken en maan is zij gebleven
als dagelijks deel van ook mijn leven.
Ik hoef geen kwaadaardige zaken te vangen
mag mijn kamers met haar liefde behangen.…
Verstilde kracht
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
402 Je stem is de
zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt.
Liefde leest als de nerven
van een broos blad, getekend door
stilte en een fijnmazig patroon. Je nabijheid voelt
als een verborgen bospad, ver van de drukte, zo sereen en gewoon.…
Van boulevard naar boulevard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
300 Nog iets van het oneindige
is op strand te vinden
als je door blijft lopen maar
tot je alleen
bent met de duinen,
zand, water, schittering,
de blauwe lucht
Of een vreemde
die je ontmoet en groet,
je daar zo blij mee
En dat liggen bij de vloedlijn,
alle spanning uit lijf en benen,
gedachten voelt verdwijnen
daarna verder kunt,…
De Lage Landen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
635 Oostwaarts hield een Germaans bosrijk
Van negen dagreizen lang
Het griendland door zijn omvang
Voor pottekijkers buiten bereik
En tegen de zuidflank vormden de Ardennen
Een barricade van borstwerende bergen
Waar faunen huisden rond vennen
En woudnimfen en dwergen
Geworteld op wierden en terpen
Die ze als bevers bleven opwerpen
Legden hun…
zonneleen 14 en 15
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.137 absconditus (de verborgene)
begeerte heeft mij aangeraakt
weerbarstig desolaat gemaakt
men zoekt de duinen af de dalen
wordt ooit dit monnikswerk gestaakt?…
Domburgs uitzicht
poëzie
3.2 met 14 stemmen
2.592 Opeens, met één blik te overbruggen, valt verslonken
De straklazuren Roompot tot een kronkelkreek
Voor ‘t land van Schouwen als verheerlijkt opgeblonken
En stralend aangedreven uit zijn nevelstreek:
De witte stranden en de brede berg der duinen
Met in zijn laatste plooi het kleine dorp bekneld,
De hoeven loofgepluimd binnen haar akkertuinen,…
in de beruchte streken benoorden Schagen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
785 Texel. 1927 (Verkadealbum)
Rondeel
In de beruchte boomloze streken benoorden Schagen
Zoals de vogelaar Jac Thijsse schrijft
Zijn zelfs geen houtwallen die de wind van zee vertragen
De wind, die enkel voor het duin soms liggen blijft
Maar zie hoe in de vroege voorjaarsdagen
De bloemen uit de bollen barsten en de kleur beklijft
In de beruchte…
Sleepnacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 Vanaf het duin hoor ik boven wind het kerkhofhek kraken
waar boze zielen walgend graven en onstuimig braken
naast verse kuil van ontslapen ziel die zich ooit vergreep.…
AFSCHEID VAN HET DORP
poëzie
2.9 met 20 stemmen
4.372 de zee en 't bronzen duin
die golfden om mijn jeugd
versmalden langzaam tot de kleine tuin
waarin mijn moeder nu begraven ligt.
dit was haar raam, dit is de stille brink
waarlangs zij schreed in 't vroege schemeruur.
alles wat aan het leven vreugde gaf en vuur,
zij heeft het meegenomen in haar graf.
wat doe ik hier?…
afscheid
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
3.335 Denk terug aan mij zoals ik ben geweest
Met jou vaak een van lichaam en van geest
De bossen waar we liepen hand in hand
Bij maan de duinen en het strand.
Denk terug aan mij zoals ik ook aan jou zal denken.…
Liefde kun je niet meten
hartenkreet
3.8 met 49 stemmen
2.593 Het was een tijd
om nooit te vergeten
Jij bewees het me:
Liefde kun je niet meten
Maar nooit meer zal het zo zijn als het was
Nooit meer een voor twee personen
ingepakte weekendtas
Nooit meer op vakantie of
Een weekendje weg met zijn twee
Nooit meer onder vier ogen
Tussen de duinen langs de Noordzee
Nooit meer een tafel voor twee…
Kloosterherinnering 5
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 Waar het toneelstuk over ging weet ik niet meer,maar ik was een soort André van Duin, die door zijn nepbril naar de bloedmooie dochter van de pachtboer loerde, vol hartstocht, wat men van een monnik natuurlijk niet verwachtte.…