1300 resultaten.
Hollanders
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
810 ze aardappels rooien
die roestige ijzeren mannen
op gebarsten houten klompen
met een kenau achter het fornuis
als ze dampend worsten eten
schildert een man met een oor
hun geweten achter een ezel
in het land van de blinde koning
genieten de meiden van vette aal
staat de dorpsgek weer voor paal
door een ingesleten huisvlijt
en weemoed…
Raven en zwanen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
626 betekenis
van zwarte vogels boven het veen
tijdens de herfstnacht
en ik verzamel de kornuiten
als zangvogels van tegenspoed
in een obstinate droom
hoe ze jouw graf hebben verlaten
met het geluid van dode boeken
ontmoedigd op weg naar de zon
in hun duistervlucht over de meren
waar zwanen dromen over dronkenschap
en het lied dat hier weemoedig…
Achter mistgordijnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
449 telkens als ik wolken veradem
smaakt lucht naar grondig water
klinkt tijd tussen vroeger en later
in cadans van lijdzaam metrum
dan voel ik weemoed wellen
fijne druppels door poriën gaan
blijf ik achter alle bomen staan
om drentelloos te versnellen
tranen keren tot condens weerom
met zilveren sluiers die 't gezicht
verhullen, want alleen…
Accordeonist
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
633 Ik
gaapte hem aan alsof hij een godheid en
een grote magiër was, wat hij vast ook
was, waardoor de laatste muziektoon mij
voor altijd met weemoed vervulde en ik
er zelf op mijn manier achteraan holde.…
Menselijke vriend
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
679 Het is niet minder mystiek
omdat het uit het hart komt
die bruisende liefde van de Wolga
waar de wolven huilen in het bos
en ik van mijn tranen jenever maak
nu mijn boek geopend door jou ademt
over het verlangen naar jouw torso
het steigeren van jouw liefdeszwaard
terwijl mijn weemoed snakt naar zuurstof
bezweet in mijn eenzame zomerbed…
vergeef de wilde kat zijn beten
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.303 vergeef de wilde kat zijn beten
als eenzaamheid de overhand mocht krijgen
begint de wilde roos te bloeien
de meidoorn geurt
haar kleur is rood of wit
violen spelen in de tuin met licht
jasmijn blijft aan de strijkstok hangen
de weemoed om het alledaagse leven
'wie er passeert, wie er blijft hangen'
is niet te overbruggen met een stukje tuin…
Ogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
529 genieten is
landschapswaarden, lijvige heuvels
ruige rivieren, bibberende beken
bomen die langs lanen staren
bladeren melodieën
logboeken vol groen
en in het bij je zijn klinkt
een lied van hetzelfde gezicht
ogen die naar een verte staren
is ze nog wel bij ons, de vlinder
laten we haar gaan voor nieuwe vreugd
gezond verstand kent weemoedige…
Het hart van de hoge bergen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 O stroom van zoete geurige
magnolia
weemoedige adem in de avondzon
stralend wit
zweefden de dichters
overal anders
strelen we de veer het papier
het doek
terwijl ik mijn tranen
uit de ivoren toetsen
voel stromen
en luister naar de
armzalige toon
want wat is ons loon
als de liefde is uitgedoofd
om in duisternis
verder te…
Elle dort...
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
557 in haar droom is zij weer de prima ballerina die danst op de planken van
de mooiste theaters in het land
het timbre in de stem van de zanger
maakt mij ietwat weemoedig en confronteert mij met het gegeven
dat het leven soms in één tel
op z'n kop kan worden gezet
de pijn is dan voor heel even mijn pijn
maar dan vraag ik me wel af van
'…
Mystieke ontmoeting
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Ergens in het stille bos koeren duiven,
ik loop er in dichte mist gevangen,
zie hoe ijspegels, die aan bomen hangen,
zacht en weemoedig rinkelend wuiven.
Bij het ven zie ik plots mijn vader staan,
op het ijs liggen dode meeuwen,
heel lichtjes begint het te sneeuwen,
vader kijkt mij doordringend aan.…
Afscheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
570 De eerste gele blaadjes vallen al,
ze maken me droevig, ja weemoedig.
Het omgekeerde van de lente met
bloesems die de bomen sieren.
Zo gaat het ook met mooie dingen
in dit leven, we moeten loslaten
wanneer de tijd daarvoor gekomen is.
Niets blijft voorgoed en mensen worden
ouder, trager, vergeten ook wat hen
ooit boeide en doet leven.…
Zonnetje
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
271 Maar zonder zon was er geen ademzucht
Geen liefde haat geen lente in de lucht
Geen hier of nu geen overkant of ginder
Beloftes bloeien op in onze breinen
Maar krijgen zelden vaste voet aan grond
Belijden loopt gesmeerd met volle mond
In weemoed ziet men ze alras verdwijnen
Ons streven is een godgegeven wonder
Ons falen is hermetisch ingebed…
zomeravond
netgedicht
3.2 met 173 stemmen
43.672 Avonden weemoed waaien door mijn haar,
De zilte wervelingen op het strand
Vloeien als lucht en aarde in elkaar.
Het wrakhout sluimert langs de duinenrand.
Hoe lang is het geleden dat ik naar
Dezelfde wereld keek, hetzelfde zand
En zorgeloos hier speelde ieder jaar.
De zee schuimt eeuwig eender op het land.…
de nieuwe tijd
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.282 ik tel de zegeningen van de tijd
verdwenen zijn de uren van vervelen
met verre vrienden kan ik ‘weemoed’ mailen
een MP3 verdrijft de eenzaamheid
de video verstilde tot mijn spijt
een DVD zou alle wonden helen
een Xbox waar ik dagen mee kan spelen
al kom ik nooit als winnaar uit de strijd
de magnetron ontdooit het hardste ijs
in tram en…
ongeboren vrucht
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.080 morgen is mijn jaar verleden
al waar eerder de zon
ongevraagd doch gestaag
de stille dood heeft doen intreden
de herfst heeft haar mantel
laten verkleuren en verteren
terwijl ik zwijgend
naar binnen kantel
om de sluipende
donkere dagen te eren
het is loven met
voortschrijdende weemoed
uit dankbaarheid,
nog zo vaak gepaard
met ampel…
Tijdloze schoonheid
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.683 Ik meende je te zien
in een slanke vrouw
met warme ogen
op een verre weg
langs het tijdloze water
helder en diep
En ik meende je te horen
in de stem van een engel
een lach van broze weemoed
het ruisen van abelen
de zang van verborgen vogels
En ik meende je te herkennen
in een elf met haar als zonlicht
een gewaad van sneeuw
in de geur…
vragen maakt onvrij
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.350 waarom wandelt een bejaarde stoer
vier dagen uit vrije wil
voor de zeventiende keer al
tussen massa’s anderen
op een uitgestippeld parcours
de drieëntachtig gepasseerd
vlogen ze hem aan uit Tel Aviv
hij treinde meteen weer terug
dank u ja nog gezond en vief
met na zijn pensioen weemoed
naar het oude werelddeel
waar hij mee was vergroeid…
De lege stoel
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.923 Ze ziet dagelijks zijn lege stoel
waar hij altijd zijn krant zat te lezen,
en krijgt een weemoedig gevoel
omdat het nooit meer hetzelfde zal wezen.
De kinderen komen soms thuis,
maar zijn er alleen op bezoek.
De rest van de dag is ze alleen in huis,
staart voor zich uit naar die lege hoek.…
Dag & Nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.048 Proef de weemoed, menig ander ging je voor.
Het is de vlucht van zorgen.
Lik de lafheid, ik moet er echt vandoor.
Het is de vlucht van morgen.
Ik draaf als een Berber door de bergen,
zeef de sterren uit de nacht.
Ik vind wat jij probeerde te verbergen.
leef op ieder anders kracht.…
rozen ontsprongen?
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.234 ze kruipen uit de knop
zonder naam adres
misschien aan
de nu dan witte jurk
wuft ontsprongen
een zwak moment
van weemoed
gebloemde herinnering
hartstocht siddering
poste restante
uit het portiek
kan ook een vergetene
uit voor- of achterland
die prikt
in het telefoonboek…
Vannacht dwaalde ik
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
574 vannacht dwaalde ik
door het bos van het stilzwijgen
waar de bomen
weemoedig aan de heimwee knaagden
de kruinen hoofdschuddend
zichzelf miskenden
en de bladeren
- veel te vroeg -
hun laatste greep verloren
ik zocht wat rust
nu de spanning met rasse schreden
als schokgolven mijn lichaam kwelde
er was een open plek
een bron van helder…
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze
al is het nog niet zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele maanden daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.…
De herfst kruipt door de kieren
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
532 De weemoed glanst me tegen in de
ruiten van de overburen. Ze doen
de luiken vroeger dicht en willen weer
alleen zijn in het grote huis dat
niet alleen beschutting biedt tegen de
koude die opnieuw de zon bestrijdt;
ze willen ook geborgenheid en wijze woorden.
De herfst doet weer de zin verstaan.…
Alles bekoort en verleidt
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
582 De legkaart van het hart is een troef
met een bedaarde hunkerende kleur
zonder arrogante onverschilligheid
of regenachtige weemoed.
De dag geeft weer een dichterswoord.
De oermoeder bestiert de dag
de seringen bloeien welig
er huppelt een kind
tussen de bloesem.
Ik voel me goed bedeeld.…
De tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
629 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze,
al is het ook nog zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele weken daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.…
Na ons afscheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
699 Eens als ons afscheid lang zal zijn
en van ’t weerzien wij niet weten
dagen vervulD van weemoed en pijn
tijd in angst en zorg versleten
zal dan onze liefde hoogtij vieren
weten we dat toch de tijden keren
dat wij elkaar met bloemen sieren
in die tuin van paradijselijke sferen
leven zal daar opnieuw beginnen
daar in die wonderschone stad…
septembergedachten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
804 zijn het de kleuren geel bruin rood
of is het de geur
van verschralend blad
dat me zo weemoedig stemt?…
- Branderige fleur, vlammend van kleur -
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
939 Verlaten sneed een voorlaatste diepte,
scheurde lucht om te ademen, branderig van geur
brandde de ziel het weemoedige hart,
sprong als een hinde over nissen van kleur.
Enerverend bedelde zoektocht
naar een oplossing, huilde weerstand
als een kind in hem, tranen zacht..…
De herfst blaast op de horen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
5.144 Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.…
Lang geleden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
624 Want na al die jaren gaat geen dag voorbij
van weemoed en van rusteloos ontwaken,
denkend, lag zij maar aan mijn zij.…