Netgedichten

netgedicht (nr. 88.710):

Zonnetje

De zon belooft niets en begrijpt nog minder.
Maar zonder zon was er geen ademzucht
Geen liefde haat geen lente in de lucht
Geen hier of nu geen overkant of ginder

Beloftes bloeien op in onze breinen
Maar krijgen zelden vaste voet aan grond
Belijden loopt gesmeerd met volle mond
In weemoed ziet men ze alras verdwijnen

Ons streven is een godgegeven wonder
Ons falen is hermetisch ingebed
In zielezonneroerselen gegoten

Al gaan we met zn allen naar de kloten
Schuif ongehinderd aan aan het banket
De zon komt op maar gaat voor eeuwig onder