259 resultaten.
Voor mijn vader
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.687 In de herfst van je leven
doe je warme schoenen aan
en een stevige jas
tegen het guur
Je trekt nog eenmaal
een beschutting op
in oude woorden
om vroegere dromen
Zilverwit blad dwarrelt
oneindig langzaam
maar onvermijdelijk
naar de koude harde grond
Je merkt de zachte
landing op
en beseft
dat in berusting
waarheid wordt gevonden…
WE STERVEN NIET
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
407 mijn as zal de
aarde bevruchten
mijn rook zal zorgen
voor een regenbui
mijn resten zullen ooit
nieuw leven bekoren
zoals oud wordt vervangen
door nieuw beschaven
een nieuwe morgen
zal dagen na mijn
onvermijdelijk sterven
echt we zullen zeker
tot het verleden behoren
maar sterven – echt sterven
dat doen we nooit
we vervagen…
WE STERVEN NIET
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.276 mijn as zal de
aarde bevruchten
mijn rook zal zorgen
voor een regenbui
mijn resten zullen ooit
nieuw leven bekoren
zoals oud wordt vervangen
door nieuw beschaven
een nieuwe morgen
zal dagen na mijn
onvermijdelijk sterven
echt we zullen zeker eens
tot het verleden behoren
maar sterven – echt sterven
dat doen we dus nooit
we vervagen…
kostbaar
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
26 Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.
Haar eerste en enige hoogtij
in vluchtige vergankelijkheid
niet bedoeld om te blijven.…
distel
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
1.355 het onkruid vermolmt;
de pisseblom waait
van veders naar dons
en den paarse vervliegt
in veneinig geprik
vanonder ruige maai
komt nog als geborgen groen
het hooi in feromonen asem op;
verdroogde druppeltellers
begraven in boeket
langs onvermijdelijke bloei
vergroeit onvergankelijk klam
het weinige blije weerzien
van beklemmende liefdes…
Sneeuw voor de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.425 Waar ik gisteren begon
Is vandaag geworden
De inspanning van tijd
De meest gehate
En geliefde tegelijk
Gisteren was jij hier nog
En ik
In mij woedt de oorlog
In ruïnes
Waren wij vermist
Diep in onszelf
Maar we worden niet gemist
De wegen die ons leidden
Zijn nu onbegaanbaar
En akelig oud geworden
Daarmee ook achterhaald
Onvermijdelijk…
Van de troost
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
492 , een bypass
Die me nog maar
Net in leven
Hield toen de
Dood al voor
De deur stond,
Twee infarcten verder
En nog steeds ben
Ik er, terwijl ik
De ongenode gast
Die eens ons allemaal
Op een onverwacht
Moment verrast
Nog net buiten de
Deur weet te houden -
Toch ervaar ik troost,
Bij het aanschouwen van
Dat wat onvermijdelijk…
Parle plus bas
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 We eten vers gevangen krab
en zitten in de ondergaande zon
van tijd tot tijd het tikken van de klok te tellen
net als in mijn moeders oude boeken
jij zegt ik vind oude boeken wel goed
Nog wat wortels en een grap
om de onvermijdelijke afscheidszoen
steeds weer even uit te stellen
elkaar nu niet meer op te zoeken
ik weet echt niet wat ik zeggen…
Het licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Het hart is dood
Wanneer het licht is gedoofd
je tranen droog
omdat je niemand anders dan jezelf bedroog
Het licht is klaar
Het licht is duidelijk
Het licht is daar
Ga er terug naar toe geleidelijk
Voorbij
Voor je het weet
Je klok tikt niet meer
Het is onvermijdelijk
De keuze is simpel
want bij Allah ik zweer
Het licht de laatste…
de deur
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
467 ik bel aan
brekelijk een stem
en toch zwaait
een deur open
verwacht steun
onvermijdelijk
de broze vrouw
kan niet anders
overgeleverd
stofzuigen valt haar zwaar
dweilen deed zij terwijl
ik haar boodschappen
ze is niet gek
en ik praat met haar
ze zegt, zeg maar Mara
ik sla een 5-euro-biljet
af, neem ik aan
ik trek een deur
achter…
Bitter en zoet.
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
798 Nee, ik kijk nooit om
wanneer ik bij je weg ga,
die traan zul je niet zien
maar het lichte bitter van het afscheid
proef ik nog lang
ik heb er elke keer weer een hekel aan
om je te moeten verlaten
mijn gedachten gaan dan
over de fijne avond die achter ons licht,
en onvermijdelijk breekt nu een zoete smaak door
ik weet immers
dat…
Natare
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
614 Nee, ik wacht al vanaf klein
op de onvermijdelijke dood.…
Qu’as-tu rêvé cette nuit ?
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
591 je voelt me
over het ruwe stof van donkere heimwee
en ik
kijk in te grote ogen
ik ben maar wie ik zijn kan
en minder
onvermijdelijke woorden
in bijeen geschraapte minuten
die onrustig wiegen
naar een nooit beloofd land
de zee roeit naar droomlage
wolken en ik gijzel ze nog korter bij mij
want de aarde draagt
niet verder dan het klad…
In het licht verdronken
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
566 Was aan alle kanten
Omringd door licht,
Werd er door overspoeld,
Ben in haar verdronken -
Klaar om de nacht van
Louter duister in te gaan;
En bij het eerste ochtendgloren,
Toen het nieuwe licht
Onvermijdelijk werd geboren,
Viel het allereerste licht
Op deze levende steen,
Licht dat er zo zeldzaam mooi
Doorheen valt, waarin ik…
of met een knik
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
461 de moeder is een boom
een reusachtige eik
het onvermijdelijke onderdak dat
met machtige armen haar schaduw
werpt over de kinderschaar
wie waant zich veilig
wie bedwingt haar schaduw
wie ontbeert het licht
wie heeft geen schaduw
wie voelt gebrokenheid
de moeder is de meesteres
van de schaduw
ze onderschept het licht
na het schimmenspel…
de laatste strofe
netgedicht
3.5 met 31 stemmen
1.156 een laatste strofe
draagt het gewicht
van bovenstaande
vaak een open eind
of er wordt, tenslotte,
iets van de sluier opgelicht
maar als het doek
gaandeweg gesloten blijft
dan wel de tekst niet beklijft
ziet u dan uit naar de laatste zin
en geraakt u met de verwachting
in een onvermijdelijke onmin
bij mijn eerste woorden had u
eigenlijk…
De vrouw die in mij woont
gedicht
2.0 met 219 stemmen
34.231 laaft zich aan de fado
de weemoed van de cello
het vuur van de gitaar
de waaierende zang
minstens één vergeefse liefde
kent ze, een val die haar deed
wankelen en misschien
een vijand in haar vlees
mooier is ze dan haar leven
zachter haar strelen dan haar handen
dieper haar kussen dan haar mond
De vrouw die in mij woont
werd onvermijdelijk…
foute vraag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
645 de dood ging aarzelend akkoord
ik vroeg hem om
als metafoor te dienen
voor al het onvermijdelijke
je weet, zo sprak hij
er is ook voor jou een eindig
onverbiddelijk lot
dus droog nu maar je tranen
spaar ze ook niet voor verdriet
over ongewilde manco's in je leven
door 't onontkoombaar voorbeeld
in je jeugd of later nog
of door je onverbeterlijke…
Koperen haan
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
585 wij dronken van de jonge dagen
en schiepen ons een beeldentuin
met kindervoetjes, groen gazon
nooit gedacht, verwacht
altijd geloofd in wat je zei
mijn liefste land ben jij
dit land waar hevig werd gestreden
verloor tenslotte haar juwelen
aan het onvermijdelijk zwaard
de laatste slag kwam loodgrijs aan
in holle woorden, volle vaart…
De Honingboom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
460 was begoocheling
toen ik een foto van gewortelde schaduw trok
ik weet nog hoe het rook
de savanne van het warme hart
de kou van de eenzame toendra
ik ben vergeten hoe het voelde
de gouden mist, de ochtend van de nachtbraker
het laaghangend fruit
in je kop draag je nog vrucht
je bast is gegroefd, je dagvlieg gevangen in amberstroop
onvermijdelijk…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 De nacht ontkleedt de uren
weet het puurste te ontleden
op het vederlichte voile
van een stiltedroom
en uit de fijnste draden
in de zuiverste druppels dauw
drinkt de dichter de beelden
die onvermijdbaar in jaarringen
te lezen zijn.…
het antwoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 het antwoord
ligt in het ruizen
van de wind
het ligt in de onbedoeld
diepzinnige vraag van een kind
ligt in die ene warme zonnestraal
waarin het ijs z’n onvermijdelijk
afscheid vindt
het ligt in dat misleidend
liefdevolle schrikbewind
het ligt in de niet geuite liefde
waarmee men elkaar bemint
in de oorsprong van een
zoektocht die men…
Afscheid
gedicht
2.8 met 18 stemmen
8.982 Spijt moet
een optie zijn, onvermijdelijkheid
biedt geen hoop. Bezinning is niet
altijd een zonde. Smart is de
definitie van wegvaren – de dood.…
gebogen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
500 moeder is een boom
een reusachtige eik
het onvermijdelijke onderdak dat
met machtige armen schaduwen
werpt over haar kinderschaar
wie waant zich veilig wie
zal zijn schaduw verliezen
of kan haar bedwingen
wie ontbeert het licht
voelt zich ongezien
moeder is een boom
haar schaduw spant de kroon
ze onderschept het licht in
een schimmenspel…
De afstand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.311 De genegenheid is lamgeslagen
ontwijkende ogen tot wij gaan slapen
ineens de kunst om mij te plagen
ik merk dat ik mij met angst bewapen
Vertrouwen brokkelt langzaam af
jij bent als vreemde nu herboren
de liefde die ik ooit aan jou gaf
gaat met gemak in verdriet verloren
Onvermijdelijk volgt straks de knoop
van onzekerheid tot aan razernij…
als het doorzicht kwijnt
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.071 spanen hangen langs de boot
een stroom drijft me voort
ik weet niet naar waar
van het vreemde hier
in het uiteinde van
een afgehakte loot
naar het onbekende daar
ik heb weet van de verlamde passie
de opgesloten sier
alsof een eeuwigdurend zielenstaar
mij voortduwt in het zand van de woestijn,
wellicht een onvermijdelijk levensgebaar…
Afgekoelde hemel
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
741 het groen heeft zich verzoend
met dat wat onvermijdelijk is
het bloeien gaat verkrullend onder
in deze klamme avondlucht
stil is mijn hart van weten
dat alles klopt ten spijt
en deze wens niet willen kan
natuur, wie kent zijn wetten?…
de vader
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
2.220 ze is nu twaalf, ik zie mijn dochter groeien
en met haar groeit mijn angst voor eenzaamheid
nog even en ik ben die dame kwijt
soms kun je wijzers van de klok verfoeien
ze wil nog wel eens met haar vader stoeien
maar dat is weldra ook verleden tijd
het pad heb ik met liefde geplaveid
ik mag mij met haar stappen niet bemoeien
zo onvermijdbaar…
Verkillende misverstanden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
591 De witte duif blijft in het hok
zingt een laatste vredeslied
verstikt door donkere rook
als traag de dag overgaat
in donker bevroren nachten
Vooralsnog heerst de stilte
van de gekwetste ontvanger
die in een ijzige winterslaap
van met tijd gevulde spanning
hoopt op een betere uitleg
dan het bijna onvermijdelijke
Redeloos vallen ze uiteen…
TOMELOOS
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
917 schreeuw de wind doorklieven
de tijd voorbij gereisd
een zucht in lucht bewaren
een wachtwoord vol met hoop
houw ik uit grauwe muren
de hamer vastberaden
de code in jouw kleur
ik oefen barensweeën
als wou ik jou opnieuw
als zouden twijfeltouwen
jou nimmermeer verstrikt
mijn hand omvat de rand
waarop je glimlach wankelt
het glijden onvermijdbaar…