157 resultaten.
15 maart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
713 ik leg de snoeischaar maar terzijde
en leg de beslissing in de grijze zone
grijs zoals de dag was
vorig jaar was hij zwart
zwart van verdriet om verlies
een dierbaar dier verliet
deze heerlijke speelweide
zocht rust en kreeg die ook
blijft het probleem wat te doen
hortensia snoeien of niet
doorgaan of stilstaan
van rouwen krijg je gauw…
Dankbaar
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 Dit keer dacht ik
hoe lang mag ik dit nog doen,
mijn spieren oefenen
de geuren van uitgebloeide vlinderstruiken, ‘t hout, blaad’ren,
aarde ruiken,
‘t snoeien van klimop,
en and’re struiken?…
Geweten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
243 ongelogen
het zo goddelijk geweten
dat eenieder kan doorgronden
die immers immer zelf nadenkt
zonder ooit te zijn gebonden
en ook de waarheid nimmer krenkt
Scherpe woorden kunnen schuren
zo gaan banden eroderen
wat ooit nog voluit mocht bloeien
zal verbaal geschroeid verteren
zielen laten zich niet sturen
door wie woorden wilde snoeien…
Groei-enzymen
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
658 dan verheft zich snel de gajesmaat
die zonder enig tegenwicht
zaken volstrekt vijandig belicht
het haagse vingertje draait en zwicht
beteugelt met verzachte riemen
beducht als het is voor de volkse straat
strooit het met de ziektekiemen
van nieuwe vreemdelingenhaat
zwaar benepen vergaderpraat
kan het tierende kruid niet snoeien…
Pijnbomen*
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.581 Snoeien en weghakken zal ik nog moeten.
In achterstallig onderhoud gestrand
weet ik mij met de pijnbomen verwant
en zal ik met bloed, zweet en tranen boeten.
Met het gevelde hakhout aan de kant
blijf ik ondanks doorbrekend licht bevreesd.
Het continent dat mij wijs de les leest,
zet mij op voorsprong en op achterstand.…
schraalhans mij de honger leert
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
890 ik heb een boompje opgezet
takken zwiepen in mijn kop
strooien dooie bladeren volop
er is niemand om te ruimen
in het feeëriek tapijt
dat door afval is gespreid
mis ik het kleurig groen
dat overal tot groeien leidt
ik moet kappen en
de vruchten binnenhalen
voor de oogst verteert en
schraalhans mij de honger leert
ik snoei het dode…
TIJD GENOEG
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
529 ik spit de tuin om
poot de aardappelen
zaai zaadjes voor kruiden
voor zolang het duurt
plant de tulpenbollen
snoei de rozen nu het nog kan
verwijder het onkruid
voor zolang het duurt
maai het gras
schud het hooi
en alles zal wel goed komen
voor zolang het duurt
laat de tomaten rijpen
en de druiven zijn zo zoet
immers er is tijd…
Pomologie
gedicht
2.0 met 4 stemmen
4.516 Hoogstambrigade treurt om winstjagend
dempen van oergenenpoel. Via via volgt
tip over halfdode perelaar in aanstonds
te decimeren bogaard. Entmes in weitas
spoeden broeders pomologen op vroege
zondagochtend richting Achterhoek,
treffen Zoete Brederode aan, decennia
verloren gewaand. Kloofhanden tasten
eerbiedig de eens majestueuze stam,…
De Dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Het leven neemt ruimte om te dansen
en moet daar vaak voor snoeien.
Het leven neemt ruimte om te dansen:
een nieuwe ronde met nieuwe kansen,
een vruchtbare bodem om te groeien,
’s levens lief en leed te laten bloeien.
Het leven neemt ruimte om te dansen.…
mijn tuin
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
957 Ik heb geen groene vingers,
maar jezus, kijk die tuin
daar moet iets aan gebeuren,
dus ruim ik braaf eerst puin
De distels van gisteren,
snoei de haag van vandaag
maai het gras van gedachten,
vorder traag maar gestaag
met wortels van domheid,
dood insecten van perfect
scheur de waas van behagen
die de bodem afdoende bedekt
En dan…
Samen met de fles
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.950 En dan de wildste ranken
bij mijn steen zal snoeien.
Ach, laat nu maar,
net als pa, een mooie boer.
Dan breng ik je wankelend
retour, eer ik met jouw tandeloze
glimlach slapen ga.
Al zal ik, half verzonken,
toch weer opstaan in de nacht
- als Lazarus uit zijn graf –
even zien of jij nog leeft
en niet te veel hebt gedronken.…
Het onafwendbare
gedicht
2.5 met 110 stemmen
30.575 Niet snoeien.
---------------------------------------
uit: 'Het onverborgene', 2006.…
Puntig?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
486 Verdort die roos in een rijk
geheel om niet mee te kunnen
komen in het aardse gekrakeel,
maakt dat een einde aan de
broosheid van het hele veld,
gedoemd tot snoeien tot de
puntige doornen zijn geteld?
En duurt de lente maar één dag
uit het vooroordeel van velen,
ontbloot het imago van het individu
die mijn wonden kunnen helen.…
Gespleten geest
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
494 Zo voel ik dat mijn geest
Voor een onmogelijke keuze staat:
Doorgaan zoals ze gewend was
Recht door zee, zonder pieken en dalen,
Of toch de tweestrijd met zichzelf
Aangaan met het risico als gespleten
Geest verder door dit leven te gaan;
Waar het takje dat zich onnoemelijk vaak
Verdeelt en splijt zich op zijn tijd
Gemakkelijk snoeien…
Sonnet Rutte weer
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
726 Herhaal patroon lang aangebonden
vervolgens dwingende debatten
gelijk naar gene waarde schatten
waar vele zinnen reeds bestonden
doorgegraaf en feller terugslaan:
luister goed hier lult uw adviseur
drogreden is mij superieur
kies gewoon weer mijn partij voortaan
snoeien om elders weg te geven
sparen ligt hier niet meer voor de hand
bejaarden…
Het onafwendbare
gedicht
3.5 met 2 stemmen
8.390 Niet snoeien.
-----------------------------------
uit: 'Het onverborgene', 2006.…
De kleine tuinman
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 In mijn hofje voel ik me vrij
van tuinieren word ik blij
het is hobby voor iedere dag
ik wroet in de aarde met een lach
ik werk met schep en heggenschaar
snoei een takje hier, een twijgje daar
net als mijn opa vroeger deed
die kon het goed, als je dat maar weet
ik hou zoveel van bloem en plant
ik graaf met mijn handen in het zand
en soms…
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Ze trok zich niets aan van het begin,
ook niet toen hij bij het snoeien overdreef;
haar bladeren raakten bij het graf verzand.…
Ik rond je hart in steen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
581 heb je alles gezien
mijn blik gebroken
gekeken met mijn ogen
jouw prille groen
de hellingen met puin
mijn bloemen gaan verdrogen
ik hak je trekken
uit basalt en
rond je hart in steen
ik snoei je wortels en
je aast het polderland
waar jeugd verloederde
in pesterij en jij
de klappen kreeg
niemand je bemoederde
je eigen weg ben…
straalde ondeugd in je lijf
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.661 ik adem zacht
de bloemen van het raam
je smelt nu voor de tweede keer
ik voel de kou en leer want
met je liefde heb ik afgedaan
je koos voor nieuw
wilde eindelijk bloeien
maar de knoppen bleven groen
niemand om je terug te snoeien
meerjarigheid gaf geen respijt
mijn lente bracht je zon
je liet verdorde bladeren vallen
de bloemen kleurden…
BOOMOFIEL
snelsonnet
3.4 met 18 stemmen
1.697 Je bent te oud, het hoeft niet meer van haar,
je liefdeleven is al heel lang knudde,
je kunt ’t na de wilde jaren schudden,
al ben je niet dement, vergeet ’t maar !
Het enige dat je voortaan nog kunt:
de boom in, voor een laatste hoogtepunt.…
De Hof van Leven
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
701 Ik vraag U in ootmoedigheid
doe binnenin mij groeien
zo’n Hof van Leven, U die leidt
door nu en dan te snoeien.…
Patrimonium
gedicht
3.0 met 12 stemmen
5.060 Nu ik hem ken,
een oudste dochter ben,
zwijgt hij een woord tevoorschijn
dat met snoeien samenhangt,
met dahlia's niet in vazen zetten
maar ze een seizoen lang
laten duren in de aarde,
hun vorm in knol bewaren.…
de laatste dag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.166 op het kerkhof snoei ik rozen en ik schrik:
de directeur graatmager in zijn nette pak
tikt mij op de rug en zegt: jij komt er wel
op de motormaaier kort ik lentegras
en bij het cederpark neem ik een teug
whisky uit de halve hells angels fles
daarna op naar het kinderenveld
ze passen onder halve steentjes
één voor één zeg ik ze zacht gedag…
rond je hart in steen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 heb je alles gezien
mijn blik gebroken
gekeken met mijn ogen
jouw prille groen
de hellingen met puin
waar bloemen gaan verdrogen
ik hak je trekken
uit basalt en
rond je hart in steen
ik snoei je wortels en
jij aast het polderland waar
ooit jouw jeugd verloederde
in pesterij en jij
de klappen kreeg maar
niemand je bemoederde…
jouw bloem verdroogt nu in de knop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
807 weg is de herfsttooi
het mooie donkerrood
in geel en bruin
de kleuren uit de tuin
bloemen werden vaal
waren te moe om nog te bloeien
takken zijn al kaal nog iets
te vroeg om ze te snoeien
het land is leger langs de dreven
koeien staan al 's nachts op stal
alleen de schapen zijn gebleven
hun vachten voelen winter al
de zomer…
De vergankelijke kosmos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
434 Deze cultuur bloeit het lichaam open
Met een hart dat is gesloten
De body glanst met goud bespoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood zo oud
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
‘t Bloed gekoeld waar woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte…
Voor vrienden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
652 aan de waterkant, waar dove netels
- in hun soort - zijn vertaald en
op de blaren werden terugbetaald in
geboorte en de dood, een levenslicht
zag in een broos geheel, waarin de
essentie werd gevouwen, verval
gekozen uit de diepste pijn zonder
daarover te moeten rouwen, maakt
een einde aan de sleet, is dat
tijdperk gedoemd tot verder snoeien…
Boomvriend
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.059 bestaan op hoop van zegen
misschien stimuleert het
als ik voortaan zwijg
over familie en vijand
wanneer wolken voorbij drijven
voor het geven van regen
ik hecht me aan jouw wortels
om de kracht waarmee je strijd
tegen tijd en onrechtvaardigheid
is jouw dikke stam opgewassen
zolang je blijft volharden in jouw groei
hoef ik niet te snoeien…
Mijn tijdperk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 Is mijn
tijdperk gedoemd tot verder snoeien?…