3205 resultaten.
Achternagezeten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.511 Als alles tussen ons voorbij is
waarom zie ik jou dan elke dag
het gevoel dat ik je vreselijk mis
een verlangen dat er niet zijn mag
Als mijn tranen voor jou op zijn
waarom leef je dan nog in mij
dan komt die lach tevoorschijn
maar ik ben helemaal niet blij
Als mijn liefde voor jou is verdwenen
waarom kan ik jou dan niet vergeten
het liefst…
Aan de Donge
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
507 Muziekloos,
want hoe te zingen
van de liefde
en de vader van de tijd
als met de haast
en in het gedrang
bij de doldwaze dagen
het rood van de rozen
verdwenen is?
Gras als hoogpolig tapijt
kriebelend aan blote voeten.
Naakt en sprakeloos;
tong aan het gehemelte geplakt.
Zichzelf op de rotsen gesmeten.…
Onderzoek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
509 De enquêtes zijn verdwenen tijdens een computercrash en een verhuizing.…
Elan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
540 Men legde wegen
naar de horizon,
bouwde torens
in de wolken
het geld stroomde
in de vaart der volken
Er was een tijd
dat alles zo maar kon
het tijdperk verdwaalde
en de horizon is verdwenen
‘s winters werd het te heet,
kleur nam de benen
het ei van Columbus leunt
op een nieuw elan
van duurzaamheid, verbondenheid
op handen…
Tijd van leven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
628 Vertel mij niet hoe de toekomst is
ik zou slechts vrezen
dat in leven, dat ik heden leid
waarin mijn hoop is gerezen,
mijn dromen zijn verdwenen.…
Heimwee naar mijn dochter
gedicht
2.5 met 2 stemmen
5.899 Nu je terug bent want nu ik mijn dochter
terug heb want nu je terug bent gekomen
(waar was je wie ben je wat was je)
maar nu je terug bent nu heb ik je zo
verloren en heb ik mij zo beschadigd
aan jouw aanwezigheid zonder jezelf
nu je schrille gestalte in volle emotie
verdween mis ik je dochter maar rijm je
met mij voor een leven naar voren…
daardoor
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 gaan was
voor anderen
zou mij niet
overkomen bleef
eeuwig leven
maar er hoefde maar
een geliefde dood
te vallen van de fiets
waardoor ik opeens wist
dat het leven en al dat leven
slechts een glimlach is
trillend in de lucht
van de hete middagzon
die niet daalt of opkomt
altijd voor hem
evenveel voor haar
en dan opeens verdwenen…
trein
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Hoeveel keer kan men je breken
kansen ontelbaar berekenen
tussen verlichting en dood
zie kikkers kwaken in de sloot
val midden binnen in de zin
luid en duidelijk aanwezig
in
bezig
wat heb ik nou schijt
aan jou en je literatuur
verdwenen spijt
de wereldwijde kuur
waarom ben je niet rijk
slijk
voor altijd
over en uit…
Oude ogen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
592 niet meer wil
Het lange leven beu
met pijnlijke veranderingen
te veel eenzaamheid
Liefst nam ze een pil
rechtstreeks
naar de vergetelheid
Het valt niet mee
voor steeds meer mensen
als je niets meer
om voor te leven vindt
Soms, overleef je zelfs
je kind
Stil buigt ze het hoofd
En ik zie dat
in haar oude ogen
de glans is verdwenen…
Nieuw gras
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
609 Onstuimig ongeduld
Plette het onderliggend gras,
Sprieten bogen voor zoveel
Passie deemoedig het hoofd -
Nu het vuur gedoofd is
En jij verdwenen bent,
In zijn rook bent opgegaan,
Groeit nieuw gras op de plaats
Waar onze hartstocht tot bloei kwam,
Liefde die haar eigen plaats niet meer kent…
Een stem van de overzijde.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.762 Als 't leven over-leven wordt,
Al is het kort,
't Schijnt lang te duren;
Hoe pijlsnel vroeger tijd verdween,
De laatste zijn de slependste uren;
Zij kruipen heen.
Maar troost de Heer, die ik aanschouw,
U in uw rouw,
Steunt Hij uw voeten,
Zo zult ge uw weg gemoedigd gaan,
Totdat wij ons bij Hem ontmoeten, -
Treed rustig aan!…
Oldaarp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
439 op 'n steenwaarp
afstand
van Smeerling
aan de overkant
van de Ruiten Aa
ga maar na
waar nieuwe huizen staan
die van Oldaarp
niets weten
verdwenen
vergeten
archeologen
zoeken fundamenten
stenen
graven zal niet gaan
zolang die huizen daar staan
alleen een
middeleeuwse naam
bewaard
op een oude kaart
Oldaarp…
Afscheid
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
699 Zij was zijn zonsopgang
de opkomende maan
het licht van Halley
de zekerheid van de ochtendkrant
van de vers gezette koffie
van het klaargelegde kloffie
dat verdween toen zij sprak van afwas
ramen lappen waar geen vuiltje zichtbaar was
dagen die aan elkaar waren geregen
hij hoorde het aan woord voor woord
zijn ogen dicht geknepen…
opnieuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 teruggebracht naar een
verdwenen wereld
zie ik de schommel in
het desolate landschap
achter het struikgewas
vind ik het kind
dat zwijgend scharrelt
op droge dode grond
takjes plant in
weerbarstige aarde
mijn verstarde ogen
kleven vast
vast aan wat
verloren ging
de radeloze ratel
helpt me oorverdovend
uit de droom…
Sluitingstijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
511 Het zonneseizoen is voetje gelicht
en tussen plons en rimpeling
in de lotusvijver verdwenen,
ondergedoken in het broedwater
van de jaarwentelingen.
Wolken als kantwerk zijn het
epicentrum van zomerwellust
reeds voorbij gespoord,
wildzang en krekellied
tot zwakstroom gereduceerd.…
Leve!
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
651 de zon schijnt door de ramen
voorspelt al de mooiste namen
zoals Merel en Margriet
de kou is nu verdwenen
geen last meer van wintertenen
ik huppel weer en geniet
de lucht is aan het warmen
en bijna met blote armen
omhels ik de eerste spriet
de lijster zal straks zingen
de lente staat al te springen
er is toch geen mooier…
Het bloed kruipt…
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
391 De zon likt aan graven,
gezichten zijn verdwenen,
bloed kruipt over marmer.
Waar het licht voor staat,
vertrekken boze schaduwen
uit de hangmat van de haat.
Wie z’n sterren telt
draagt het licht in de ogen
van aardkinderen.
Gat in de Melkweg,
waardoor oneindigheid schijnt,
verlicht zere plekken,
worden niet door ons gedicht.…
nauwelijk verhuld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
634 schalen bloemen
bloeien zomer
manden fruit
verrijpen geel
maar ik ben kil
bevroren
door de winter
ijskoud stil
de rode morgen
parelt dauw
hitte trillend
op het lijf van jou
je verdween
in stormen schuld
je naaktheid
nauwelijks verhuld
ik schreeuwde
je nog terug
de hemel was verloren
je had me op mijn rug…
augustusnacht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
585 de nacht is eenzaam
in het intieme alleen zijn
van het donker en het duister
in het bed der dronken dromen
en ik heb je innig lief gehad
eeuwenoud verliefd verleden
door mijn hart met brein en tenen
steeds opnieuw neem jij de benen
smoorverliefd en opgewonden
sta ik weer op en zie het licht
nu het zoete donker is verdwenen…
Uitzichtloos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
203 In de kamer is het erg, te erg leeg,
de rust is onheilspellend en zweeg
over wat verdween in het uitzicht,
verleden voor het heden gezwicht.…
Oorlog in mijn hoofd
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
133 De oorlog in mijn hoofd
Een strijd vol aan de gang
Een constant gevecht tussen het goede en het kwade
Niet meer duidelijk wat het is
Geluk voelt niet juist
Verdriet al helemaal niet
Omringd door mensen die het goed bedoelen
Maar toch zo alleen
Een wil om te leven
Een wil om te sterven
Een contrast zo wazig
Mijn eigen grenzen verdwenen
Waar…
Het Lied der Dwaze Meiden
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.777 Steeds stiller meegenomen
zacht sluipend op hun tenen
steeds stiller meegenomen
naar jongemeisjesdromen,
Gingen zij en verdwenen
ontvoerd, onteerd, ontorven,
gingen zij en verdwenen
op vlindervlugge benen.
Maar zij zijn niet gestorven
of rouwvol teruggekomen
nee, zij zijn niet gestorven
maar slechts voorgoed bedorven.…
De Maan droeg haar huid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
16 Een hagedis kroop door een
citroenmaan
waar sterren als verdwaalde
vruchten staan
haar schubben vingen een zilveren
schijn
alsof zij ooit een ander had kunnen
zijn
een vreemd geruis bewoog door
haar wezen
als een vergeten melodie verstomd
en geruisloos verdwenen
haar staart verdween in een
vreemde nacht
waar alles sliep en niets…
tijdperk ‘na-de-lichtkrans’
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.793 weten welke ogen je zien wilt
in dit tweede leven na de dood
als tegenwicht voor al ’t lelijks
en ’t duurde even voordat de leeuw-
achtige echt in de luwte was verdwenen
en de leegte toch niet leeg bleek te zijn
zij die niet schreeuwt of verwart
maar luistert is de onbeschreven
status voorbij met ‘n frisse herstart
destijds nog verdrukt…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 De goederen gingen verder;
de handen verdwenen
in het lossen van de dag.
Zijn taal was geen taal van woorden,
maar van evenwicht:
een schip dat helt,
een voet die zoekt,
een last die precies moet vallen.
Later kwamen wegen.
Motoren namen
het ritme over.
Loopplanken verdwenen.
De schouders
werden licht.…
ongeluk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.049 zijn weg versperd door tegenslag
alleen een mist in zijn gezicht
nog nazwaaiend met de witte vlag
en zijn ogen op de toekomst gericht
was alles opeens verdwenen
als de lucht in een ballon
die, wanneer men erin prikt
niet snel genoeg ontsnappen kon
grote katers in zijn denken
door een bom van ongeluk
hij viel neer in het verleden
maar…
Knuffelmuur
netgedicht
4.4 met 49 stemmen
18.888 Haar koude voetjes verdwenen
binnen een half uur,
Je kunt ze nog steeds zien dansen
op de knuffelmuur.…
gevoelloos
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.086 De ratio spreekt
Je zachtheid verdween.
Nooit wil je meer voelen
Dat gevoel van verdriet.
Door liefde bedrogen,
Nee, dat wilde je niet.
Een hart vol met angsten.
Door niemand gekend.
Je gevoel kan niet stromen
Wordt telkens geremd.
Maar misschien is het onzin,
Verbeelding, gewoon.
En ben je heel simpel
Een keihard persoon.…
…is dodelijk
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.035 Ze stonken als een asbak
waardoor elke glans verdween
over hun longen (!)
dan korte stoten mist
de oorzaak van de sluier
jong en fris was al gewist
een gloeiend puntje
heel even scheen er licht
de dood kwam dat moment tot leven
heeste vaag en zeer beslist
kom straks terug
ik heb mij niet vergist…
dat ene moment
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.013 waar een misstap ooit begaan
een leven heeft verwoest
de pijn van duizend vragen
knaagt aan zijn gemoed
zijn weg terug
verdwenen is
de wens te lachen
stil vergaan
toekomstdromen
verleden zijn
zijn wil te leven
schuilt in pijn
brengt de tijd verwoeste dromen
van wat eens niet is geweest
is het antwoord op zijn vragen
moest dit moment…