2594 resultaten.
Dit huis
netgedicht
4.5 met 73 stemmen
1.291 Vervallen en leeg,
het verwilderde gras,
de gaten in het dak,
...het kapotte glas...
Met ogen dicht zie ik mijn ouders,
meen ze zelfs te horen,
dit emotioneel beladen huis,
...waar ik zo lang geleden,..ben geboren...…
Weet je het zeker?
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.618 Ik vul het glas nu vol met water
en zet het voor haar neer
"wat is er met je?"
vraag ik haar...
"t'Is zulk mooi zomerweer?"
"Daar kan ik nu niet over praten"
Snikt ze nu uit,
"'k vertel het later.."
Weet je het zeker? vraag ik haar,
"Je kunt mij er toch niet bij helpen..."
Ik zwijg vandaag dus maar...…
brief uit de hemel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
767 het hemelraam staat open
terwijl het glas-in-lood
de nacht in staart
een wolkjesrand draagt
mijn gewicht, niet
zwaarder dan een ziel
onhoorbaar ben ik daar
omgeven door het
stille licht
beneden is het bijster koud
het wintert overal
in asemtocht
mijn dode blik richt zich
in orkaangeweld
het oog naar boven
een kille wolk
sluit…
Spiegelen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.367 De pijn volgt
ons niet meer
en verstopt
in het glas
waar mijn dromen
op sterk water
gedachten
blijven heb jij
de deur gesloten
waar ik
nog steeds besta.…
Francisca Porto
gedicht
2.1 met 68 stemmen
18.691 We eten van elkaars gebak; je vertelt over je moeder,
dat ze eens in razernij haar vrienden liet staan
voor een glas whisky, dat je haar mist. Je zegt
ik wil dik zijn of echt dun, niets daartussenin
en je trekt je blouse omhoog en demonstreert. En
wanneer je je been over dat van mij legt is dat
zonder meer schaamteloos.…
Dank U
netgedicht
3.5 met 237 stemmen
200.566 Ik heb gehuild, gelachen en gevochten
Ik lag in warme bermen en in gladde bochten
Ik hief het glas, het viel in duizend scherven
Ik wist de grijze hemel
Toch weer blauw te verven
Ben blijven pogen
Al verbranden al mijn schepen
Ik heb gebaald, gefaald
En heb hem vaak geknepen
Er was applaus en ik werd heftig uitgefloten
Maar als ik ga dan zeg…
een schim
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.241 ik bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was
achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig priëel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim
ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn…
De stoel valt om
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
7 De bij bromt tegen het glas.
Dan is de bij weg.
Ik durf niet op te staan.
Iemand kleedt zich bij de spiegel.
Ik zeg hou op.
Het rokje slingert nog.
Daarna is het rokje er niet.
Beneden klinkt een bel.
Ik wacht. De bel houdt op.
De stoel ligt scheef.
Het bed blijft leeg.…
stilte
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.004 de mist maakt mijn woning
slechts de stilte komt door de muur
watervogels spelen in de tuin
kaneelriet staat in het ijs van de vloer
vissen zijn schichtig onder glas
grijze vlekken op het zand
nu nog stille witheid en zwijgen
straks een vol strand met welvaart
open vensters en deuren
waardoor de onrust naar binnen tocht…
de traan
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
2.186 Ik laat een traan
Voor elke kus
Die jij mij gaf
Ik laat een traan
Voor elke passie die ik had
En elk moment dat ik mijn problemen
Bij jou vergat
Een traan voor elk glas wijn
Zo heerlijk koel
Voor je liefde en je gevoel
Maar vooral
Voor mijn waanzin en verdriet
Want ik geloofde in iets
Maar het was er gewoonweg niet.…
Zeepbel
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
3.009 Wandelend
door de straten van de stad
merk ik
dat je mee loopt
terwijl ik de grachten
oversteek
hoor ik het fluisteren
van je stem
nippend aan een glas
op een terras
voel ik je hand
op mijn huid
toch is de zeepbel
uiteen gespat
angst geregeerd
angst overwonnen
weerhield ons
te breken
een niet onopgemerkt
verloren einde…
nog even
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.262 langzaam sterf ik
in een huis
dat wacht
regen in de ramen
ik poets de laatste dag
hang wolken aan de nacht
koud, steeds bleker
de lippen achter glas
ik praat nog over stenen
en leg ze op mijn huid
alsof de stilte slaapt
in een verre dag na deze
het is de hoogste tijd
het
regent
op mijn mond
buiten
valt
het raam…
Zonnewijzer
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.201 Orchideeën sterven op het glas
woorden ontwaken in eenzame harten.
De lucht is gedrukt in eendagsvlinders
wolken wijken voor de zwaan
die zich door violen het seizoen inleidt.
Geuren bespelen bezige bijen
in een muzikale ode
van tedere aanraakbaarheid.
Vandaag is een vuurzee
een bloeiende linde
in een vaas voor het raam.…
Winter
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
620 de mist maakt mijn woning
slechts de stilte komt door de muur
watervogels spelen in de tuin
kaneelriet staat in het ijs van de vloer
vissen zijn schichtig onder glas
grijze vlekken op het zand
nu nog stille witheid en zwijgen
straks een vol strand met welvaart
open vensters en deuren
waardoor de onrust naar binnen tocht…
van voorbij gaan 2
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
826 twee oudjes soezen achter glas
stilte in sluimer over hoe het was
geen gleeën in de vitrages
of vlekken op het tapijt
geen verleden te dragen
zonder spijt
ze slurpen koffie, roeren thee
luisteren radio en kijken teevee
lachen en hebben verdriet
om wat is geweest
en wat niet
de oudjes zijn weg
de begonia staat droog
op de vensterbank…
bij nocturne in E flat major Op 55 No 1
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
827 voor mij passeer je in
gepolitoerde zwarte lak
je witte rok klokt achter mij
na je thuiskomst, nestelt
dag lieve hand, lieve arm als
je even langszij komt
kust op mijn hoofd, rillingen
hoorbaar in de aanslagen
blond valt het licht, fragment
van een jonge avond
hoorbaar de nieuwe vogels
door het glas, in akkoorden…
Glassglow
netgedicht
4.6 met 20 stemmen
1.031 van de aarde
wijd op stromen
van stilte
en ik ving
licht
met jou
jaren verder dan poëzie
en de waterbron ademde zacht
melkwit
langs woordenwegen
de openheid van bewegen
binnenin
breek uit, riep je
toen de allergrootste sterren
cirkelden
je mij omwond
met de kosmos
spiegeldragend
in ons ruimteschip
van glas…
Anatomisch museum Leiden
gedicht
2.5 met 40 stemmen
13.671 Gehurkt, hun oren dubbel
tegen het glas, spelen ze
wie het langste onderblijft
in de Nantische brandewijn.
Die steken om het hart!
Geen moeder rijgt zo'n naad.
Ondergedoken in hun jeugd
dromen ze over knikkers lucht.
Een nauwelijks zichtbare lijn
verbindt hen met de stop.…
Het kind dat mag zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.950 De late middag in de avond
leegt de gedachte die defaitistisch
de noden kent van lege handen, ofschoon
de regen het laken contourloos etst
en jouw schrei die verloren klinkt
alsof de dood jouw lichaam kent
het gevecht om zielsbehoud
met voorwaartse dromen
vullen het glas dat zonder rand
al gauw te vol geschonken wordt…
10 maart 2010
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
494 helder in een blauwe lucht
hoopvol huppelen de eerste zeilplanken
over de stevige golven
ze vriezen echter snel het water uit
de koude heeft immers
nog steeds geen schipbreuk geleden
er zijn ook optimistische wandelaars
met roodblauwe handen en snelle tred
om niet te hoeven klappertanden
op zoek naar wat warmte stranden ze allen achter glas…
Statenkwartier
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
587 struinend langs herenhuizen
het glas in lood al in 'n boog
boven de voordeur van weleer
het huis zelf drie lagen hoog
mooie balkons met sierlijke krul
getuigen van ambtelijke vlijt
in waaiervorm het stratenplan
liep Lindo voor op zijn tijd
daar is schoonheid nog te plukken
hebben velen er hun tijd voltooid
voor altijd rustend op de…
Je ligt er zo stil
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.228 je ligt er zo stil
een glans op je gelaat
lijntjes, fijntjes
kunstig besnaard
de handen rank en wit
rustend op je tooi
je oogt zo vredig
verheven mooi
en och,
ik kan het niet beredeneren
waarom een leven
een fonkelend kristallen glas
brak in talloze scherven
de schaduw zijn best deed
zich deze zonneplek op aarde
te verwerven…
Intiemerieur
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
582 (deel I in een serie van vijf)
Temppeliaukio-kerk, Helsinki (1998)
Op het dak loopt een vogel
Een struik kijkt naar samen met
Vele sponningen ingebreide
Ramen
De Rock uitgehouwen
De Church in Helsinki
Gestapelde lijnen
Evenwichtig in disbalans
Glas, hout, koper en
Steen in een gewijde
Intimiteit van jaren
Die waren, zijn en…
Poëtisch intermezzo
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
579 In spinrag schittert zomer na
flarden mist
kondigen herfsttij aan
aarzelend
want de zon
herovert het land en de mensen
late geraniums koesteren zich
in haar licht en de kat
knijpt genietend de ogen dicht
een laatste glas op een terras
stemmen vallen stil
terwijl dorre bladeren
een bed bereiden voor wat komt
heimwee…
ik zocht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
599 ik schenk me een glas water in
maar ik wil zwemmen in de zee
ik steek een enkel kaarsje aan
maar ik wil kijken naar de zon
ik slaap graag later in
maar sta vroeg op, gedwee
toch wil ik dagen verder gaan
dan de laatste droom die ik verzon
tastend naar een peertje licht
smachtend naar een druppel vocht
maar het blijft een stom gezicht
als…
Gebrandschilderde wolken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
524 de lange gang
stond vol kerken
gevuld met gezang
zijn immense pilaren
stonden naar
de hemel te staren
in glas in lood bevolkten
gebrandschilderde wolken
het blauw van de lucht
deuren zwaaiden open
klokken gingen luiden en
de mensenzee golfde naar buiten
kleurrijk en verscheiden
rouwklagend om de heiden
die in de apocalyps is…
Venster in de tijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
554 We zijn een venster in de tijd,
met herinneringen als glas.
Vandaag sta ik voor ons raam.
Ik zie Blagdon Hill weer terug.
Ik zie het land van Avalon.
Onze tuin geurt naar bloemen.
Ik zie je rode appels plukken.
Verdrietig was ons afscheid.
De laatste kus.
Gelukkig bleef ons venster,
dat tijdloos open staat.…
het laatste licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
676 in de avondschemering
zie ik de dunne handen
haar porseleinen gelaat
het onaangeroerde glas
de ziel klopt aan bij
het sterke hart dat
zich niet gewonnen geeft
in het uur van de wolf
dwaalt mijn hoofd af
naar de waan en de werkelijkheid
tot ze vervagen tot een
dikke grijze brij
in de ochtendschemering
verbergt zich de duisternis…
verlangen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
401 waar zijn de dagen
dat ik als vrije vogel
op de rug van de wind
gedoopt in regen
sneeuw of zonnestralen
met de stroom mee
of soms er tegenin
overal vliegen kon
met vastgebonden voeten
de vleugels geknipt
achter tralies van glas
zing ik nu gekooid
het lied van verlangen
dat snel een einde komt
aan de horror van angst
die ons het leven…
Kartoffelfest
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
736 dit evenement bezocht
wilden wij niet aan ons
voorbij laten gaan
zagen iemand de tombola winnen
ze ging met de hoofdprijs naar huis
(één mud heidekartoffels)
deden ons tegoed aan koffie met koek
worst en braatkartoffels
met uiteraard een groot glas bier
zo hebben wij de dag met een gevoel
van tevredenheid toch maar
weer mooi kapot…