1372 resultaten.
Echten buiten seizoen
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
1.508 Nog is de oven dood, nog lopen
kippen op de lege schappen
en is daar buiten het dorp
een opsomming van niets:
schoorvoetend zonlicht, vechten
tegen de gure molenwind,
nauwelijks gras,
niets eens een brink,
die dorpen immers liggen
verderop.…
Tulpen
poëzie
3.1 met 16 stemmen
2.406 Bloedplassen, trots het zonlicht levend rood,
Zag 'k wijd vervloeien tot de horizont;
Uit lang gespleten, geel ett'rende wond
Walmde wee-zoete reuk, als van de dood;
En 't leek, alsof een bloedstraal opwaarts spoot,
En onbeweeglijk hing boven de grond:
De droppels sidderden, helrood en rond,
Gestold tot blad'ren aan de beukeloot.…
Een and're wereld
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.833 Dan ziet ze weer het zonlicht,
van elke last bevrijd,
want al wat onvolmaakt is
krijgt daar volkomenheid!…
Onoverkomelijke tegenspoed
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.152 Hysterisch gekrijs
vervult de kamer
waar we momenten ervoor
nog met onze lippen een
liefdesverklaring hebben
afgelegd
je onredelijke woorden
hebben het zonlicht van
de dag kwijt gemaakt
onwerkelijk ook
hoe je vanuit het niets
me bijna tot bloedens
toe raakt
Om medelijden mee
te krijgen zoals je daar zit
niet wetende hoe je met…
Oogstlied
poëzie
3.7 met 31 stemmen
4.547 Zachte regen daalde,
Vriendlijk zonlicht straalde
Mild op halm en aar.…
Herfst en Hoop
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
831 Hoe verloren ik mij ook waan
in dit naderend sterven ,
het sterkt me in mijn hoop dat
er in het zonlicht nieuw leven zal ontstaan.
Dit seizoen ontroert me
met haar goudbruine broosheid.
Ik loop zachtjes met haar mee
en neem dan geduldig afscheid.…
Stukjes winterwit
netgedicht
5.0 met 439 stemmen
493 je weerkaatste
glinsterde en dook
warm op mijn huid
waar kleine stukjes
winterwit er wel
heel snel uit
sprongen in de vol
roodbruine glans
van het zonlicht
voorhanden
zonder mijn vel
ernstig te verbranden
eindeloos goddelijk
was het zonnebad
dit jaar waarin de
koude noorden wind
met veel misbaar zijn
plek opeiste na wat
korte…
Zomergedachte
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
2.107 Zonlicht betast
haar welvingen
de wind speelt
blonde tressen
zachte rondingen
worden omvat
door strandzand
warmte maakt
haar onrustig
ze vist
roze slippers
uit badtas
en trippelt
naar zee
hij laat zand
tussen zijn
vingers doorlopen
genoot daarnet
van een spannende
videoclip op
roze badlaken
zo gaat het steeds
het glipt…
Morgen in de bergen
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.912 Toen rijpte 't klare zonlicht zelf, en vloeide
Als zuiver-blanke room van wal tot wal,
Tot het opeens in overvolle val
Het vale meer met brandend goud besproeide.…
Berkenbosje
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.977 Ik liep door het helder verlichte bos,
De berkenblaadjes hingen los
Naar beneden aan slingrende takjes,
De beukjes staken hun takken rechtuit,
En over het hoge varenkruid
Viel zonlicht in helgele vlakjes.…
Extase in de oase
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.531 Het donker kreunt,
het zonlicht dreunt,
een roodgekoonde horizon
rolt aan over de heuvels.
Fatima likt tergend traag
de druppels van haar vingers,
de nacht was wild, de ochtend
naakt met dauwbedekte bloemen.
De karavaan vertrekt vandaag
naar het verre Marrakesh,
maar Fatima legt zich te rusten
op een kussen vol met goud.…
Aardse bodem
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
921 de ganzen roepen in hoge V-vormige vluchten,
verbinden een ieder die luistert en tuurt,
met de eeuwige oertijd van zomer en winter,
steeds weer naar omhoog kijken dwingen ze af,
terwijl op de grond rottend blad van populieren
een zwaar herfstig parfum afgeeft, in ijle geuren,
heldere manen overwinnen nu het bleke zonlicht,
dat wikt en vecht…
Begin van de lente
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.780 Nu moet men vroeger opstaan, want de tijd
wordt kostbaar en bij zonlicht nagemeten.
Die nieuwe zon! gezondheid en jolijt!
het zoetste bed wordt kwelling voor ’t geweten,
om half acht heeft iedereen ontbeten,
om acht zijn zorgen in het vuur geleid.…
Een wonder
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
857 De zon, de sterren en de maan
de planeten in hun eeuwige baan
het universum zo bijzonder
is er door God, dus een wonder
De jonge adelaar die zweeft
het zonlicht dat goud om de wolken weeft
het uitspansel zo heel bijzonder
is er door God, dus een wonder
De bossen, de hei of een meer
en ook de zee trekt ons steeds weer
de mooie Aarde zo…
Mijn ogen zwijgen luid
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.661 Mijn ogen zwijgen luid
hoe donker is jouw donker
geven alleen dromen licht
zie je nooit meer ster- geflonker
ik houd mijn ogen ziende dicht
was het de voorzienigheid
gaf de dichte mist geen zicht
was zonlicht een oogverblindend feit
of deed het lot jouw ogen dicht
de schaduw zienderogen afgedaan
wat kan kijkdichtheid jou nog leren…
Wandeling
poëzie
3.3 met 11 stemmen
2.785 weelde stil te dwalen
uren lang,
door de lover-kathedralen,
rijk aan zang,
velden langs met wind-bewogen
goudgeel graan;
vlagen kwamen, vlagen komen,
snellen aan,
en te speuren onder ’t dolen
schaûw op ’t pad
en te zien de watermolen,
’t waterrad,
dán te luist’ren en te leven
in ’t geruis
en het zonlicht…
VEROVERD, EEN VROEGE VALENTIJN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 samenvloeiden;
bij ons twee de liefde zich openbaarde
Bleek ‘t dat we sedertdien opbloeiden
daar ik in haar ‘t allerliefste ontwaarde
Twee stel ogen boorden zich in elkaar
alsof plots van herkenning sprake was
Herkenning dat was het toch, blijkbaar
gezien de liefde die ik in haar ogen las
Lang kastanjebruin haar in een vlecht
in het zonlicht…
Naar het leven
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.378 Als zonlicht stralend
Schep je mij,
Maakt diep gevangen
Dromen vrij.…
Margootje
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.027 En hier lag ik dan met haar
gelegen in ons beider blootje
en ik zuchtte van de liefde
en een eindeloos bestaan
ze rookte zichtbaar nog wat na
toen zij daar rond dreef in dat slootje
waar een laatste druppel zonlicht
ooit ten onder is gegaan
De nacht was doodstil aangebroken
toen ze stierf - mijn Margootje
en ik fluisterde de paarden
nog…
Nacht-schaduw
netgedicht
4.8 met 70 stemmen
1.324 Ik vind jou aan de rand
van een duister bestaan
zoals een schaduw zijn evenbeeld begroet
steek jij voor mij het licht weer aan
en ik volg je...op de voet
door het donker van een nacht
onder een deken van kilte
waar ik wacht tot de stilte
oplost in zonlicht
dat weer zal gaan schijnen
op een nieuwe dag waarin
ik je langzaam zie verdwijnen…
Ik altijd de hare
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.135 Door de zee van het geluk
Zullen wij blijven varen
Samen één stuk
Ik altijd de hare
Storm tegen ons gekeerd
De golven hoog
Wij hebben veel geleerd
Van elk soort betoog
Een zachte wind
Streelt onze huid
Zonlicht is ons goedgezind
De meeuwen zingen luid
Heuvels en dalen
Zo zal het altijd gaan
Soms zullen wij verdwalen
Maar ook naast…
De taal vergaan
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.878 De taal vergaan, de stem gedoemd tot zwijgen,
zo ver van hier gereisd, om niet meer weer te keren,
geen afscheid ook, geen zonlicht vol erbarmen.
Waar moeten zij die blijven zich nu warmen,
waar troost gaan vinden, woorden die iets zeggen?
Geen duisternis dekt warm hen toe die treuren.…
Angstaanval
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
529 griezelen in bed, niet vanwege spoken,
die zijn oud nieuws voor jou, maar vanwege
herbeleving van de dag, teveel zonlicht
en een raar voorgevoel dat de dingen niet
zullen blijven wat ze zijn -is zo gek nog niet-
pracht en praal ging over in brandende
gedachten, zenuwen overprikkeld en
duivels is nu de nachtegaal.…
Thans door banken mist
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
528 voeten
als een slaap zomerzee
van kalmte durend
ik word overmand door beelden
wat was
wat is
wat komt
een weeldepracht dauwt peluwzacht in ‘t land
voor elk vertrouwd dier
langs het maïsveld
langs de laagwei
van nabij hoor ik dieren lopen
van eigen klank
in een betovering van mistbanken
ik haast mij niet
bij vroege morgenmist
het zonlicht…
Tjukurpa (droomtijd)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
533 stammenwet
oerkracht is hoorbaar
beschilder mijn huid
als verloren mens
met witkalk
en aardse mystiek
daar waar
geboortegeesten wenken
op de heilige Uluru
ontwakkering
slaat woeste tranen los
diep uit mijn zwarte kassen
waar miskende ogen puilen
blanke meren creëren
mijn nazaten
als verschoppeling
die verdrinken in zweet
en zonlicht…
Het anker in een zee van licht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
908 draagt zijn glinstering
als een vloeibaar kleed der naaktheid
De kille winterzon glijdt als een oogopslag
over een koortsige Aarde
die eens het droesem dronk uit de diepzee
van haar verleden
Haar huid ligt gevroren,
bedekt onder een zware adem van ijs
Ze slaapt haar roes uit
in een bed van kristallen dekens
Hij spreidt zijn zonlicht…
Biomassa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
628 het gps-netwerk ontkent elke positie
een boswachter in geen velden of wegen
uitgesleten slingerpaden zonder richting
negeren noord en oost, zuid en west
schaars zonlicht breekt in scherven
verkwijnt in een loodgrijze bladerprut
dieren, pijnlijk doodgemaakt, missen
pootjes, oogjes, oortjes, staarten, tongen
vogels zijn snavelloos, hun…
URETERP VALLAAT
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
594 Hemels blauw, met zonlicht doorweven, tuurt
door forse eiken, wil muren verzachten.
Koele schaduw en versnipperde gloed
liefkozen donkerbruine bakstenen,
schenken strenge ramen spraakzaam gemoed.
Gevels bezingen verlopen venen,
waar noestheid bloeide - bij blije boerendans,
strooien Friese weemoed om zich henen.…
In passe partout
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 op haar tenen schrijdt zij
door een hemelsblauwe zaal
bijna glijdend door de lucht
geleidt verplaatst de sleep
van haar japon Japanse zijde
een weinig stof
van de zalmgekleurde marmervloer
lieflijk geel van glas in lood
zeeft zonlicht dat weerspiegelt
op haar schoon gelaat
amandelogen
die door jadegroen zijn aangedaan
en welgevormde…
SAULIEU
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 Hoe roestig zijn de ijzeren ledikanten
Hoe lastig is het zoeken naar Pompon
De beeldhouwer die terug is naar De Bron
Creëerde dieren, kleintjes en giganten
We vinden hem dicht bij de kerk begraven
Zien op een stenen paal een condor staan
Getoeter kondigt luid een bruiloft aan
Het zonlicht koestert duiven, maar ook raven
De bruidegoms zijn…