1231 resultaten.
mijn kind van grote zorgen
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.483 ik zie de angsten in je ogen
ik lees de onrust in je hart
nee ik had echt niet gelogen
het loopt ff anders schat
en de lont is aangestoken
de explosie volgt definitief
het ritme is doorbroken
en er is geen alternatief
ik probeer te redden wat
te redden is, niet veel
het is een zwart gat
waarin je niet meer speelt
niet meer lacht maar…
Ze heeft genoeg aan zichzelf.
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
648 In de stilte
schuilt het ritme van haar leven,
geen vervaldatum
die haar onrust kan bedwingen,
een verlangen van langzaam op te lossen in d' ochtendnevel
zomaar ongemerkt in haar slaap.
Ze heeft genoeg aan zichzelf.
Nu noch roept de dag
in het alleen maar ouder worden.
Bladstil, gewichtloos
is het haar wereld die vervaagt...…
Voltooi wat Je in mij begon - een psalm
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Jij hebt mij verzegeld
Mijn ziel onrustig,
jaagt haar eigen hartstochten na.
Zo drijf ik van Je weg.
De vrijheid die Jij me geeft is onmetelijk
Jouw liefde een mens teveel.
Jouw trouw eeuwig.
Mijn geschiedenis, mijn toekomst.
Ze begon toen Jij sprak: “Licht”.
Licht dat zich niet laat doven.…
Het bewegende duister
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
474 de akkers bedekken onder rode gloed
van de huidig blijvende oorzaak
het is alsof de paarden spreken: wij bewaken
het gebeente van de rustende gestorvenen
want onder de drukte heerst het meest stille
der stilte
witte kelken vangen het geluid van ons draven
zodat er onder hen verlangende stilte heerst
sowieso domineert er soms barstende onrust…
Vrede
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 En is 't onrustig om me heen,
voel ik toch die vrede,
zie ik naars op de tv
neem ik ook mijn vrede mee,
'k ga ermee naar bed,
'k bedank wat ik heb gedaan,
waar ik heb gelopen,
met wie ik heb gesproken,
'k bedank het denken,
'k zeg het goedenacht
'k ga naar vrede
altijd houdt zij stil de wacht.…
voor hun morbide dromen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
586 van heel dichtbij
heb ik je pijn gezien
zo gaat dat,geeft niet
zei je zachtjes tegen mij
je ogen waren jachtig
bewegingen te snel
stilte had je niet als vriend
onrustig was je wel
praten hand in hand
wij tweeën op een eenzaam strand
we wilden verder samen
uit het leven op los zand
jij was lucht voor hen
ze negeerden je volkomen…
Gereanimeerd?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
541 naar binnen zijn gekeerd,
ik onderga de aderlating
die de stilte insemineert,
belicht de kleuren van
zwartgalligheid in een schater,
berijd gestolde tranen van
kleinschaligheid, ik nummer
zwervende kiezels een voor
een, even groot en even klein
als levend bewijs, ik de sater
die afdaalt in eigen paradijs,
ook daar kleeft de onrust…
Delvauxesque
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
776 De onrust wordt
mondig. Jij die mij kent
begrijpt in extase je haren.
Je ligt als LAIS
met waaier en kroon jezelf te verlaten:
ik geef je de parel, je hebt
het bereikt.…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 In haar tere onrust herkennen we iets van onszelf.
Toch jagen we vaak op wat
glad is, zorgvuldig afgerond en strak. Maar we
worden pas geraakt door het grillige — dat wat niet klopt, maar
volhardt in haar ongerepte, wilde bestaan, en juist daardoor zo dichtbij kan komen.…
MOLENKOREN (tijdigheid van het weten)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
288 De mijmer verstijft:
de regen blijft,
zolang het duurt,
in vlagen dalen
van onzekere wind
in onstuimige vaart
die onrust baart;
achter dat onheil
der wichelaarsgoden,
de lachende derden
zonder mensengeboden,
verblijven in vaste beelden
de sterren,
zoals de tijdigheid
van het weten
beklijft.…
Betekenisvol leven
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
360 Wanneer twijfel mijn onrustige
denken overspoelt, keer ik terug naar dit stille
centrum in mijzelf. Daar waar intentie en gevoel elkaar zacht
ontmoeten, ontvouwt zich een pad dat klopt met wie ik werkelijk ben; puur en licht.…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.…
Aan Joke van der Veen
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
913 De onrust en de woede
en het domme wachten
en alle onuitsprekelijke gedachten,
want ongenadig slaat de liefde toe,
bijtend als een zuur, wat ik ook doe.
Onrust bevangt me tot de ochtendwind komt,
stilte omringt me waarin alles verstomt.…
Rotterdam CS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.051 hoertjes die hem uit zijn haast wegrukten
Laten de forens secondenlang staan
Ze loeren daarna met schuine blikken
Naar een Surinamer die staat te dealen
In een gevouwen krant, twee smachtende zielen
Naar stuff, een shot of naar een stick
Op de trap van de metro ligt een knaap
Opgerold, zijn haar woest over zijn schouders
Dromend over de onrust…
Een muur van glas
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
3.033 Maar woede onrust en pijn
zijn ruim zijn deel
ontredderen ons evenzeer.
Dicht bij elkaar
maar gescheiden
door een muur van glas
waarin geen poort,
gaan hij en wij
onzeker aarzelend,
in onze eigen werelden voort.…
Wasvrouw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
4.511 De beelden schuilen onder lagen stof
die zij verwoedt probeert te weren
toch blijft het telkens koppig keren
tot haar denken; moe en dof
De bonte plekken tussen het wit
sorteert ze als onrusten knagen
bij het strijken van de dagen
terwijl haar prinsje heerlijk zit
Zij perst de kreukels uit het leven
terwijl hij zijn stoom afblaast…
WANDELEN (2)
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
994 op
het water gutst naar buiten de boer
steekt sleutel in contact rijdt wagen
druipend naar de boerderij trekker
eerzaam achterlatend twee reigers
klapwieken geruisloos eendenpaar
schrikt op vliegt snel weg van mij
rattenval in tweede zijsloot toont
van ver beweging achter gesloten
entree een witte vlek panikeert
een meerkoet zwemt onrustig…
De schoonheid
poëzie
3.1 met 23 stemmen
5.443 Uit de schaduw van mijn stille leven,
Over de onrust van mijn blinde zorgen,
Heb ik mij naar de eindeloze verte
Met een glimlach weder heengebukt, -
En tevreden bij haar heldre gaven,
Heb ik met mijn beide dankbre handen
Weer een groene tak vol zoete vruchten
Van de boom des levens afgeplukt.…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.773 Je voetstappen extra diepe indrukken achter laten,
En je lichaam alleen maar onrust uitademt?
Waar kan je dan nog heen voor zekerheid,
Hoe raak je wat achter je meeloopt kwijt?
Kan je weer leren met een lichtere tred te lopen,
En is het mogelijk om weer fris en vrij te ademen?…
Player
hartenkreet
4.2 met 39 stemmen
2.764 een player
hij speelt graag met vrouwen
Palmt hen in met lieve woordjes
zodat ze van hem gaan houden
Ik ken een man een player
hij heeft zijn zinnen op seks gezet
Wringt zich in allerlei bochten
met als doel zijn prooi in bed
Ik ken een man een player
hij komt langs op gezette tijden
Met een wijntje en een goed humeur
GSM uit om onrust…
Het Dansende Meisje
poëzie
3.7 met 16 stemmen
2.512 . -
met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten
tot aan de horizon onrustig is en glanst,
en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten
rondom haar aan de lucht, - is ze onbedekt en danst
Voorzichtig, als om eerst de bodem te beproeven,
betast zij met de voet het pas ontblote strand,
de rimpels, hard en smal, die er de golven groeven…
schaak - mat
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
985 een
zwarte raven in haar haar
ze krijsen in haar oor
nog eer het startsein is gegeven
is het spel opnieuw begonnen
met voorbedachte rade
zet hij pionnen uit
waar de grond hem te heet geworden is
zoekt hij nieuwe aarde
om wortel te slaan
de vrouw luistert naar woorden
woorden van lava
uit een krater van eigen deeg
de wind waait onrust…
In de zevende hemel
gedicht
2.2 met 66 stemmen
22.086 Zij verzet zich
met wat luchtig graafwerk in de wolken, wieden
en het zaaien van haar onrust.
En 's avonds
als zij toch weer getracht heeft
een opgeschoten schim in haar appartement te lokken,
en afgepoeierd is met een 'goedenavond hertogin',
werpt zij zich nijdig op enige beschikbare lektuur,
Het Boek der Boeken.…
Vlakke land / Het gat is groot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 Waar onrust kraait, de wind waait.
Vlak land, waar ’t altijd regent,
Meneer pastoor nog altijd zegent
En in het donker de kat knijpt.
Vlak land, waar ik geboren ben,
Gelukkig en ook verloren ben
Waar de slager z’n messen slijpt.
Het gat is groot tussen gaan en blijven,
Tussen spreken, iets doen en zwijgen.…
Ik treur niet, geen tederheid trekt mij aan
gedicht
4.0 met 3 stemmen
7.727 Ik treur niet, geen tederheid trekt mij aan
Geen lichaam kan ooit het mijne voelen
Geen ander oor mijn verwarring, mijn onrust
In de sprakeloze plaag van de taal.
Dagelijks en dodelijker verkrampt mijn wereld
In de vreselijke vertakkingen van de pijn.…
Het dansende meisje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.581 . -
met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten
tot aan de horizon onrustig is en glanst,
en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten
rondom haar aan de lucht, - is ze onbedekt en danst
Voorzichtig, als om eerst de bodem te beproeven,
betast zij met de voet het pas ontblote strand,
de rimpels, hard en smal, die er de golven groeven…
Uit twee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
783 meegenomen
ik val uiteen in dikke vlokken sneeuw
daarbij een droevig lied van een kozak
over vlaktes nachtmerries bereden
Ik ben geen jonge, vlotte Parijzenaar
met zijn brille en rappe woorden
hij laat zich voorttrekken in de tijd
onstuimig voortduwen door de noordenwind
Toch heeft deze nacht jou opnieuw bedacht
voor slechts een deel en mij onrust…
Beneveld
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
652 Ik ben het woud ontvlucht van de woeste kroegen,
zweterige ruimtes vol oeverloze prietpraat,
de straten deinen onrustig op en neer,
het is heel vroeg, maar veel te laat.
De zon heeft de huizen al in brand gestoken,
vreemd schokkend schuiven ze langs elkaar,
het plein is een traag golvend meer,
waar ik onzeker dwarrelend over vaar.…
Leeg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
149 raken zo weer kwijt
Maar dit is een feit dat blijft
Alles komt neer op de hoeveelheid spijt die je voelt
Je hart raakt onderkoeld
Zo lijkt het dan wel
Het verscheurt je van binnen uit
Totdat je het niet meer kan voelen
Want,
Je bent bij die tijd
Gewend geraakt aan het gevoel van die liefelijke pijn
Het kalmeert je in de tijd van onrust…
Ochtendsonate
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
391 Ik adem de zuivere klanken in tot
onrust in mij bedaart, en de ochtendsonate een anker wordt voor de nieuwe dag.…