1707 resultaten.
Zwarte vogel
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
648 applaudisseerden
voor 't langgerekte lint van limousines
die dag werd de A2 een
Herebaan
een indrukwekkend lange
marche funèbre
Nog maanden later vond men
in de vlakte
in de ruïne van de zwarte vogel
wat relikwieën in het veld des doods
als laatste teken, doch geen
zwarte doos
Ik breng aan hen wier leven
niet meer is
voor wie de klok…
plafpiep
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
489 je riep iets in m’n sloopgehoor
een woord dat kraakte, zacht en door
ik wou het vangen in m’n hand
maar het gleed als zand in slaaplandrand
snak
snoef
je stem bleef groef
nu zingt de klok in plok en plin
alsof ik zelf een flinter ben
ik zwaai naar niks, ik zwaai naar toen
en fluister stil: misschien, misschien…
Schijnbeweging
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
397 De klok tikt de twijfel binnen.
Je staart naar de scherven van een plan,
vraagt je af of dit het moment is
waarop alles kantelen kan.
Men noemt het vallen,
men noemt het verlies.
Maar de grond is slechts een startpunt,
als je er zelf voor kiest.
Want mislukking is een fabeltje,
een stempel van de zijlijn, onterecht.…
Tijdgijzelaar
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.484 Snel reageren, bellen, afspraken maken
terwijl je vriendschap kwijt loopt te raken
geblinddoekt door tikkende klokken
word je uit het echte leven weg getrokken.…
Blauwe Diamanten
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
2.033 van onze oorsprong
Blauwe ogen.. omgesmolten, glanzend staal
de stervende planeet draait om dode zon
Mijn liefde gever blijkt 'n wrede kannibaal
pijn zonder weerga, onverzettelijk als beton
Blauwe ogen.. mee gelogen, mee bedrogen
koud vuur, verloren schaduwen op de muur
Het vertrouwen, op leugenvleugels vervlogen
onbarmhartig slaat de klok…
Centraal Afscheid
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.290 met gesloten deuren
het is goed
ik zal niet klagen
een stad als dit verdient nou eenmaal beter
maar toch wil ik je bedanken
dat jij de bakermat was van mijn reizen
en dat ik in jou dikwijls dacht
dat ik niet spoorde
als ik dronken in de nacht aankwam bij jou
en jij je poorten voor mij opende
Oud station met grote klok…
Workaholic
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
785 nu hij oppast op de kids
als zij een avond heeft
hij even tijd en eens kan zien
waar het amper leeft
meubels pas herkend
verrek is dit zijn huis
hoe kan het anders
buiten werkgedruis
netvlies lokt de klok
waar zij zovaak op ziet
waarschijnlijk alle tijd
het zesde pilsie hoeft ‘ie niet
hij wacht en wacht
en wacht en wacht en wacht…
zondaars kennen geen genade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
861 de klok slaat zonde
draait de waarheid dol
wie heeft haar opgewonden
maakt de hel zo vol
heiligen verpozen zich
in het licht van glas in lood
ze staan al jaren op pilaren
betreuren eeuwenlang hun dood
zondaars kennen geen genade
woekeren dicht bij de grond
zij belijden steels en schuchter
onschuld met de mond
ze hebben lak aan…
Een locomotief
gedicht
2.5 met 41 stemmen
18.338 In de verte slaat een klok.
Misschien ben ik wel een prins. Je weet het nooit!
Misschien is dit wel Doornroosje.
Locomotiefje, liefje... open je ogen..!
Hoog aan de hemel staat de zon.
'Hé!' roepen ze. 'Ho!', 'Wacht eens even!' en 'Sta stil!'.…
Dit is mijn dag
gedicht
3.3 met 25 stemmen
14.537 ik was geen Tsjwang Tse
die had gedroomd dat hij een vlinder was
en zich bij ochtendlicht afvroeg of hij,
Tsjwang Tse, gedroomd had een vlinder te zijn
of dat de vlinder droomde als Tsjwang Tse
te ontwaken, nee, ik was een mens,
een taai skelet met tweeëndertig tanden,
twee handen en een tragisch intellect
dat met een angst voor klokken…
Verloren dochter
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.744 Kan het niet meer tellen
Hoe vaak ze heimelijk haar vel afstroopt
En ik een nieuwe dochter vind
Terwijl het merg woekert
Zwelt de holte
Ze waggelt nu op hoge hakken
Ze knoeit met oogschaduw
Ze wil weg uit dit huis dat huivert
Ik zie het liever niet
Hoe ze de klok opjut tussen haar tanden
Dan wil ze briezen naar haar verwekker
Haar tedere…
Lage druk, hoge druk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.560 Duizend maal de dood te raken
in een leven dat geen leven is
een trap waarvan de treden kraken
tranend dalen door het dof gemis
Langs alle klokken en kalenders
glijdt radeloos de tijd in zee
gesloten luiken voor de vensters
de nacht valt en neemt alles mee
Maar ook stormen sterven in een zucht
het holle hoofd ontvlucht de graven
de dorre…
Tijd
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.458 kon de klok maar terug ben tot alles bereid.
De tijd is verder gegaan.
en ik.. ik ben stil blijven staan.
De tijd vergooit.
ik vergeet het nooit.
De tijd.
en ik heb spijt.…
Zilte zeewind
hartenkreet
3.2 met 20 stemmen
2.039 - Terwijl de klokken 10-maal de morgen luiden -
De dag verzucht zijn prachtige beelden
aan de wind, die de omgeving teistert
en het zand zachtjes langs mijn lichaam
doet schuren. Over de heuvels
met helder helmglas klinken de liederen
van de wind zoals ze meerendaags klinken.…
www.klokkijken
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
491 En hoe er op t laatst
altijd wel eentje niet door moeders is ingelicht,
die, als hij op de klok kijkt, in verwarring raakt,
en niet doorheeft dat het ijs zo kraakt.…
Tehuis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.043 De tijd tikt weg, de klok slaat door,
de leemte wordt gevuld met leegte
en verhalen die niemand verlangt.
Getijden komen en vooral gaan;
niets blijft dan verbleekte herinneringen
waar niemand nog naar hunkert.
Wij proberen plezier te maken:
soppen krakelingen in de thee,
blazen bellen als kleine kinderen.…
de vijver
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
635 de droom vannacht
kon ik niet sussen
tussen zwarte waterplanten
dwong hij mij om gebaren
over te nemen
aldoor voelde ik de pijn
van ieder bewegend blad, verward
en opzij gedraaid
klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel
haalden mij
terug
naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar
met vlekken…
Kerstmis
gedicht
2.3 met 135 stemmen
33.197 Klokken haalden mij uit de slaap vandaan:
Kerstmis over Den Haag om middernacht.
Hij, die ik dagelijks te wezen dacht,
trok uit mij weg en kwam alleen te staan.
Ik keek tegen mijn eigen leven aan,
alsof een ander het had doorgebracht.
Een lege helderheid betrok de wacht
tussen mij en het opgeschoven raam.
De stad verstomde.…
Ratio en Emo
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
3.741 Krijgen ze het eens zwart op wit
Bewandelen ze het pad naar hun verschil
Of naar het klokhuis dichter bij met pit
Op een dag als de klok voor hen luidt
Zijn ze samen bruidegom en bruid
Ik zie het naar verloop van tijd
Trekken Ratio en Emo gezamenlijk ten strijd
Zodra het verstand het gevoel begrijpt
Is er bij hem iets gerijpt
Zij…
Abondantie
gedicht
3.3 met 6 stemmen
2.068 ik was verward, de wijzers van de klok
vertraagden, waren niet vooruit te branden
ze stonden stil en ik stond voor het blok
toen niemand acht sloeg op mijn offerande
ik wilde vuur ontsteken met mijn stok
geen vonk sloeg over, elke poging strandde
tot onverwachts het rookgordijn optrok
en ik, uit as herrezen, me vermande
je overbrugde afstand…
Slakkengang
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
704 Waren wij traag als slakken
ook vrij van alle ongemakken
en kenden we klok noch tijd
dan leefden we dicht bij d' eeuwigheid
Dan werden we door licht gedragen
hoefde geen God ons meer te schragen
we kropen voldaan naar de ontknoping
zonder kennis van wat ons voorging
Doch deze gang willen wij niet gaan
hunkeren naar snelheid in ons bestaan…
VOORBIJGANG
gedicht
4.0 met 3 stemmen
4.611 Lucht, die verduistert tot nacht,
Een tikkende klok op de schouw:
Het gebeurde, vergeefs overdacht,
Verbittert, wat komt, met berouw.
Een hoefslag, een ijdel gerucht,
Is voorbij. En voorbij is het lied.
Het wezen der dingen is vlucht.
Het wezen der ziel is verdriet.
----------------------------------------
uit: HART VAN BRABANT (1936)…
Enkel muizenissen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
637 klokken luiden de avond in
een ekster tettert een lied
schemerschimmige klanken
cirkelen als een notenslinger
bereiken de leeglopende straten
een enkeling doolt daar verlaten
net als ik…
in diepe gedachten
leid ik mezelf naar het plein
ik wil mijmeren bij de lichtbron
gewoon wat zitten peinzen
op de koele steencirkel
rond de fonkelfontein…
Zondag
gedicht
4.0 met 5 stemmen
14.691 De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant.
De jeugd keert weer voor d' in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.…
Stad zonder tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
563 Samen met jou toen in
die stad zonder tijd
Waar klokken als
dominostenen vielen
Wijzers hortten
niet langer daar jouw lijf
mag pronken als eerst
met geschapen
P.P.R.…
21 juni 03.00 uur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
470 stilte, helemaal alleen
Want in het tikken van de kleine uren
Verwaast de chaos spoedig naar sereen
Dat doet mijn geest veel goed in ’t algemeen
Je kunt er geen psychiater tegen huren
Het licht gaat uit bij onze overburen
Een uur geleden waren ze nog hier
Zij sherry, hij een borrel met een bier
Slap lullend over geld en afvalkuren
De klok…
ongeboren woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
576 wieg
met ongeboren woorden
zij verdragen het daglicht niet
ik schrijf je mijn kind
als de avond zacht zal zijn
dichtgeslagen boeken
wrik ik open
ziel en huid keer ik binnenstebuiten
om jou vast te houden
uit droefenis spin ik
mijn nooit gezongen liedjes
jouw onvoltooide leven
mijn kind zal klinken
als een heldere immer
luidende klok…
het zondag gevoel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
630 de kerk luidt mijn ontwaken
in met klok-geschrei, hoe luider
de klanken de toren verlaten huist
den angst in ogen die zoekend hun god
nimmer zullen vinden
god is als lego, een bouwsel van steen
een puzzel die deze raadsel ontrafelt in
oorlogen, doch net als het plastic slijt ook god
en is zijn woord de mist die ik doorklief
doch mijn…
In de vertraagde tijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
486 Langzaam tikt onze innerlijke klok,
volgens een verborgen programma.
Dat programma geeft ons extra tijd.
Tijd om uitgerust van start te gaan.
Tijd om ons leven zelf te sturen.
Tijd om aandachtig stil te staan.
Bij dat prachtige verhaal.
Bij de logica van ons gevoel.
Bij de poëzie van het leven.
In onze eigen, vertraagde tijd.…
De Schreeuw
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
993 het lauwe licht vloeit langzaam
voorbij de dingen in de kamer
de stoel de tafel de asbak vol
campertiaans de lege glazen
de klok jaagt slaafs naar kleine cijfers
er was te veel mezelf te weinig jij
je droeg de sleutel van een altijd
open deur trots tussen je borsten
uit hart en hoofd verlangen
en kiezen voor jouw ziel die me lief is
je…