Alle inzendingen

Voorwaer 't en is een Seghen, soo sprack ik tot de nestor zij dryft vlytigh en naerstig door de heuvelen des sands en cleygrond van het moddergat Opdien vloedt der Seghen, soo sprack en seide ik tot hem daer waert des hemels zonnegloet gheen zondeval noch gilgamesh verstrickt in de epiek der Zondvloet O neen, sprack ik nog daerenbooven…

ik zal naar boven gaan ik zal naar boven gaan tussen de bomen zal ik naar boven gaan geen tak zal knakken onder mijn voet geen bloem zal ik vertrappen geen vogel verschrikken in gewijde stilte zal ik hoger gaan in gewijde stilte zal ik naar boven gaan in de wouden in de geur van hars van blad en bast als wierook over gewijde grond…

het raakte de veredeling die in een zoen opnieuw tot bloei kwam, al is het zot om te schrijven van “ opnieuw “ want ze is nimmer van mijn zijde geweken de dagen dat ik in verdriet geraak spreidt zij haar stamper over mijn meeldraad en ontvangt haar stempel de stem van verantwoordelijkheid en is de ze kelk die me bevrijdt van geuren…

Kom je gauw weer? Lieverd, je komt toch? Waarom ben je niet bij me? Gaat het goed met je? Vind je me nog steeds leuk? Zou je me missen als ik verdween? Zal deze brief bij je aankomen? Zie ik je nog eens? Weet je nog die nacht in Bourgondië toen ik door de donkere gang naar jouw kamer kwam en we het er tijdens de onweersbui over…

Oude wortels rusten stam draagt sporen van tijd takken dragen licht Diep in de dragende aarde verankerd vinden de oude wortels hun stille weg, ze putten uit de verborgen levensbronnen en schenken standvastigheid aan de stam. De dikke schors getuigt van vele seizoenen, getekend door de stormen van het verleden, een levend pantser dat herinneringen…

Reuzen versperden haar pad en zij vroeg zich af wat ze daar deden in de dichte mist hun armen graaiden in de ledige lucht een dreiging waarvan ze niets zeker wist. Was dit haar verbeelding of waren ze echt ze oogden als een leger heel groot, sterk en fel als krachtige macht die eigenaar was van alle ruimte rondom het veld. Maar…

De levensboom schepper van leven op aarde oud als de wereld Met verwondering zie ik je ontwaken in het zachte licht van de vroege ochtend. Je reikt met sterke takken naar de hemel, terwijl vogels hun eerste lied laten horen. Je bladeren fluisteren met de wind, een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt. Ik voel de adem van de seizoenen…

De lichte duif landde op mijn levenslijn die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken dat eindeloze pijnigen met grote metaforen - als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten Zij zingt niet hoog over gouden einders, doch roekoekoet…

daar klapwiekt een kind het kan kijken met ogen groot als van een jonge nestvogel het kind houdt iets in de holte van zijn smalle vuist een onzichtbaar insect met stippen en een breekbaar schild schoksgewijs beweegt het kind zijn hoofd verscholen in de capuchon van een gele regenjas het klapwiekt boven bergen versgemaaid gras…

o Perenboom, belaên met al goudgeelwe blaên, oktoberziek en treurig, de winter is 't, die naast, en 't al het land uit blaast dat groeizaam is en geurig! Nog onlangs stond gij daar, o schone perelaar, één witte wolke blommen, die 't weerd was om te zien, en die naar u de biên van verre en na deed kommen. De zomer ging voorbij, en…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

De tijd van een gat in het donker als een dief in de nacht ligt achter ons. In een lagune van fluwelen schrijfsels en golvende energie van poëtische krachtpatsers ben ik een archief. Wat in de lucht hangt schrijf ik op, gepast of ongepast, ik sla alles op of zo nodig achterover. Via de kier naar buiten zwaai ik, in gedachten vaar…

Wij zien het voor onze ogen gebeuren en hebben niet opgelet Europa met zijn waarde Megalomanie en militarisme tussen de grote der aarde waar zal dat toe leiden gaan alle Europeanen nu lijden? Zoveel vragen niet te vermijden gaan ze de asielzoekers verspreiden? dakloosheid is niet meer te vermijden Het brave volk zal als gewoonlijk…

Zeven twaalfjarige jongens. Nog zo jong en nu al. Mislukt hun overval. Een verrader is ermee gemoeid Straks worden ze geboeid. Hun droom van rijkdom is weg. Ze hebben veel pech. Ze zullen nu boeten voor hun plan. Dus stop en denk na wat kan.…

Wat een mannen wat een mensen wat een gedoe wat een moeten maar vooral wat een mogen ONTmoeten op en in de MANNENMARS 't ontmoeten met vrouwen o.a. Mariette Hamer de zelfstandige Regeringscommissaris met een waterdichte dijk van een betoog; Agnes Elsing onderneemster: Wilde Bloem, overgangsrituelen ik liep met haar op: EEN OPEN BLOEM…

Stilte zit naast me. Zwaar niet, maar ze leunt. Ik probeer haar niet te vullen, ik leen haar mijn adem. Soms rust ze gewoon. Soms wijst ze maar ze spreekt niet in woorden. Ik leer te blijven zitten naast haar. En soms weet ik niet of ik naast haar zit, of dat zij naast mij zit. Misschien maakt dat ook niet uit. Ze blijft…

Ik herschrijf het Groene Boekje verzin er een accentje bij. Verover in mijn eentje nieuwe taalgebieden. Zet aap-noot-mies bij het grofvuil, want uit de tijd. Ik verneuk expres het Nationaal Dictee. Sluit literaire tijdschriften en stop met drukken van de krant. Ik geef de woorden terug aan de mensen zonder stem, zonder handschrift, zonder…

Wie is de jongere Poseidon? Ik ken alleen die van de toorn die wraak nam op die ene koning bedrieger van Penelope arglistige aartsleugenaar de schlemiel van Ithaka dacht dat hij klaar was met Troje en het paard waarin hij 's nachts met z'n moorddadige kornuiten een bloedbad aanrichtte onder dronken, schorre moord en brand schreeuwende…

Ik weet nog hoe ik je boetseerde in de nacht, jouw hart wijd open ik naakt, de wereld buitengesloten amper klaar met jouw hoofd viel dat toegeknepen oog in breekbare stilte tussen je onthaarde benen. Nog niet klaar met je tenen, overvallen door jouw intieme woorden. Lieten we de rest aan de nacht en aan elkaar.…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Jouw geleden verleden kraakt, zegt zij, aan de voet van het fort – waar het totale leger uitrukte om jouw flanken neer te halen. Jij duwde haar weg, jij spuwde op elke divisie; jij eindigt nog tussen wrakhout. Sikkeneurig trekken jullie, zij aan zij voort, met de nekken gestrekt, spoorvormende klauwen door de klei- en zandgronden…

Van duister naar dauw Maanlicht in de nacht, Sterren dansen door de tijd, Diepe, zachte rust. Zilver op de plassen, Bladeren ritselen zacht, De aarde ademt. Koele bries waait aan Dromen weven stil hun web, Tijd verliest haar kracht. Licht breekt door het duister, Vogels groeten zacht de zon, Een nieuwe ochtend. Van dauw naar middagzon…

omdat ik niet weet of jij koning van de vogels geworden bent of misschien die ene vogel in de schemering die aan onze meiboom groeit omdat ik niet weet of jij een feniks bent nestelend in de geurige kruidenboom of het paard met vleugels dat ik vanmorgen in de wolken zag omdat ik weet dat jij onveranderlijk mijn onmetelijke liefde…

Je schrijft slechts in gedachten een brief dat je bij me blijft in mijn verloren dromen misschien kun je de werkelijkheid zien en die met open ogen bekijken zonder veel aan mij uit te leggen het gewicht van mijn nuchtere geweten is gram voor gram, letter na letter op het boodschappenbriefje geschreven je kunt het in braille nalezen op…

Zodra de weerhaan als vroegste vogel boven berenklauw voetangels en klemmen in het hinderlaagrijk van het struikgewas voor zijn van lichte zeden niet gespeende fijnbesnaarde doch onbezonnen gevederde deernen in zonneklaarte zijn opwachting maakt zijn de meeste der losse scharrels al tiktokkend op een tak ontwaakt…

ik trek je aan als oude jas mijn favoriete drieseizoenenschut vertrouwd verwarmend veilig ruim genoeg voor twee ik lees ons als een boek ons rijmen en verhalen van waren zijn en worden van wijsheid en gevoel ik zie mij in jouw spiegel mijn vecht mijn slecht mijn echt mijn zacht mijn kracht mijn lacht ik berg je in mijn taal met en…

Als de zin ontbreekt, Is dat leeftijd of hoofdpijn, En soms allebei.…

Jullie weten niet waarom kennen niet eens het verschil tussen de regen en mijn tranen Jullie hebben geen idee van de zee, die voor jullie is wat voor mij de aarde is En wat voor mij de hemel is hoeven jullie niet te begrijpen Ook aan mij ontglipt het net als jullie aan mijn hand en mijn gevoelens aan mijn wil ontglippen Ach, wat…

Het zilver dat van het rivierwater afspat, dat zijn zicht één ogenblik lang doet uitwijden in bandbreedte terwijl zij voorbijschrijdt – of is zij klare schijn? Als de schrijnende en grauwe lucht door de herfstige wolkenopbouw weer uitbundig is volgepropt, blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven als de meest verfijnde zinneverbeelding…

Er was eens een jong meisje een zeer naïef kind dat geloofde in de liefde als stille belofte in de wind. Bleef zij geduldig wachten dichtbij haar moeders zij maar er reed nimmer een knappe vent voorbij. Een rijke ouwe kerel vroeg haar met zich mee en zij kwam zelfs in verleiding tot haar moeder riep: nee! Toen er een prins langsreed…