269 resultaten.
tot ontploffing gepest
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
3.274 Hij was de krabpaal van hun schelden
en soms zelfs de platte speelbal
van hun tot vuist gekropte gal
één die ze in nalachen nog wegkwelden
onder het vriezen van hun blikken
leken zijn ledematen als versteven
en was de korte glimlach verdreven
in een bad van wat angsten prikken
zijn hart dat overtrokken is met een lijmlijn
en als een glazen…
1953
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.635 een schip vergaat
en radeloze ogen
spreken een taal
die niemand
verstaat
geen veilige haven,
niet eens een plek
om eervol de vele
honderden doden
te begraven
hier een vader, zoekend
naar een veilige plek
en met gebalde vuisten
zijn Schepper
vervloekend
daar een gezin, verdreven
naar het dak van hun
woning, de gevouwen
handen…
De levenslust voorbij (in memoriam Simon Vinkenoog)
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.575 Zo heeft hij steeds de somberheid verdreven.
De marihuana was daarbij een must,
Hij was zich van de risico’s bewust
Maar niet van plan het roken op te geven.
Toen was er plots dat vuurwerk in zijn hoofd:
Zijn oude lijf dat kon zich niet verweren,
In één klap was zijn levenslust gedoofd.…
Onvolkomen bestaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
560 Heel zijn leven
In één plastic tas
’s Ochtends niet weten
Waar ’s avonds te zijn
Muts
Diep over hoofd getrokken
Verhoeden oog en contact
Bang
Voor genadeloze woorden
En onaangedane blik
Nu door kou verdreven
Dwalend en dolend
Doelloos en uitzichtsloos
Door deze hopeloze stad
Helaas
Te laat voor bed en dak
Liggend op een bank…
Dageraad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Het donker van de nacht
wordt door de dag verdreven.
Haar eerste licht is wonderschoon,
ze bloost en kijkt verlegen.
Zwart afgetekend staat een boom.
Haar takken strekken,
om het moois te pakken.
Wiegend in de zonnestralen,
ijzige pegeltjes lekken.…
Stuk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
621 Ik leef vooruit in de tijd
Zie mijn verleden soms met spijt
Ik heb alles wat ik in me had weggegeven
Nu voel ik me leeg, op en verdreven
Uit mijn eigen levensgeluk
Vallen velen brokken stuk
Het incasseren lukt niet meer
Elke dag doet mij nu zeer
Veel kon ik niet anders doen
Ik verlang naar liefde armen een zoen
Misschien nu wel zonder…
Een duinpan
gedicht
3.4 met 7 stemmen
4.798 Verdreven. De kust
was onveilig geworden.
--------------------------
uit: 'Kindsbeen', 1995.…
Manchester in rouw
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
555 droevige stilte na de bom
ongeloof verspreid in ogen
tranen zullen liederen zingen
enorme verslagenheid alom
het kwade kon het weer niet laten
sloeg toe in lafheid ongehoord
tal van jongeren werden vermoord
na een concert in Manchester
eendracht creëert een positieve kracht
het kwade zal worden verdreven
alleen het goede wordt geprezen…
koolmees vetpot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 wit de wereld toverend
valt sneeuw gestaag
over tuin en terras
een dekbed vormend
voor het raam achter glas
de koude neerslag schuilend
kijkt groen en geel gejast
als bedelt hij de koolmees
staand zijn kopje scheef
kralen mij vragende oogjes
waar toch is die vetpot
die gisteren nog hier stond
als later weer verdreven
koning winter…
Megaliet
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
423 In Dwingelo's hemelrijk
Wijds firmament
Zijn hoogveen en heide
Al heel vroeg getemd
De bedden der Huynen
Van reuzen uit Juinen
Door Wodan en Donar
Verdreven uit 't hof
Van de eeuwige tuinen
En staat daar Procrustes niet
Menhir van steen
Eén brok megaliet
Tussen Havelte Borger
En Exloërveen?…
Aangeschoten wild
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.351 Wanneer hij haar laatste moed nu had verdreven
had ze beter meteen om euthanasie kunnen vragen.…
ROTATIE
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.358 het duurt niet lang voordat de apparaten,
waarop men in vertrouwen zich verliet,
het van ons overnemen, mensen niet
meer nodig zijn, wat valt er nog te praten
onopgemerkt houdt het je in de gaten,
vanuit de lucht gegrepen en bespied,
het sluitende systeem dat alles ziet
en registreert, je hele doen en laten
verdreven is elk onbekend gebied…
Innerlijke dwaling
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.016 Ik bedwaal de gangen van mijn gedachten
op zoek naar degene die ik werkelijk ben
maar verloor tijdens een reis door het leven
In beslagen wanden van getemperde krachten
kerf ik namen die ik als mijn koestering erken
voordat ik van de mijmering wordt verdreven
Tastend in de weke delen van duisternis
die met vochtige vingers de lucht omsluiten…
VIJF VIJF VIJF
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.427 Hier wordt u niet van huis en haard verdreven
En ongetwijfeld bent u nog het blijst
Omdat niet op een zwarte dodenlijst
De naam van wie u lief is staat geschreven.…
stilte predikt onvermogen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
938 voorbij
geen woord valt onvertogen
het was genoeg voor allebei
stilte predikt nu ons onvermogen
de paden kruisten
in een langgezocht ontmoeten
herkenning huisde in een
woordenloos begroeten
we overbrugden de
ravijnen die ons scheiden
zuchtten om de pijn die
de eeuwen ons deed lijden
geschapen als een paar
en uit het paradijs verdreven…
Ochtendgloren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
747 ochtendgloren zacht en mild
dat 't duister uit de stilte tilt
waarbij de vogels in de bomen
dan ontwaken uit hun dromen
en bij het prille ontwaken
zal 't duister het daglicht raken
dat geleidelijk op zal doemen
en 't gloren wil benoemen
met het tjilpen van de dieren
die het gloren komen vieren
wordt de sfeer ermee verweven
en het duister is verdreven…
lente
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
548 Lentezon heeft winter verdreven, nieuw groen en bloemenpracht ontwaakt.
Geuren, kleuren, hernieuwende energie, ziel door indrukken geraakt.
Lichte bries streelt jeugd van het jaar in bomen en over velden zacht.
Nieuw leven dartelt in weides, vogel zit op haar kostbaarste bezit en wacht.…
Holst van de nacht (Lied over geleende ogen)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
389 Ik kon niet blijven, zonder escorte
reisden we onder de zeven hemelen
en pas later besefte ik dat
daarboven de zielen wonen
van Adam – verdreven net als wij
Johannes en Jezus – de boodschappers
Jozef – door zijn familie verstoten
en Henoch – de levende leraar
Aäron – nog steeds geliefd
Mozes – de geduldige
in de woestijn van ongeloof…
open schuld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 als mensen zijn wij zelfvoldaan
aanmatigend en eigenwijs
bezeten door een grootheidswaan
verdreven uit het paradijs
op zoek naar wat zich nooit laat vinden
verlokt door wat ons pad maar kruist
objecten die het zicht verblinden
de lust die in ons wezen huist
zo plukken we de wrange vruchten
en zijn voor nu helaas verplicht
gedwee onder…
De ratten
gedicht
3.7 met 38 stemmen
22.457 . -
Uw fierheid heeft geen kamp gegeven:
ge hebt het vaal gespuis verdreven,
nog: de boerin op eigen erf.
Maar later, 's nachts in het gewelf
der kelders hoorden wij u vloeken;
uw bezem bonkte - in lege hoeken:
De ratten zaten in uzelf.
--------------------------------------
uit: 'Het levend monogram', 1973.…
Adam en Eva
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.600 ochtendblad was blank, de ether zweeg
geen mens op straat, geen auto was te horen
de telefoon had het contact verloren
de schappen in de winkels bleken leeg
de trams en bussen stonden als bevroren
vanuit de onbewogen singel steeg
een dichte muur van damp, ik keek en kreeg
het vreemde beeld opnieuw te zijn geboren
het oude leek bij toverslag verdreven…
Eldorado
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
487 Er is een land
waar illegalen
thuisgekomen zijn,
verdreven overlevenden,
eeuwig onderweg,
drijvenden
die wilskrachtig streden
in de golven
van de ruwe zee,
zoekend naar houvast
hoop zagen varen,
zingend ten onder gingen
in het tumult
van water, wind
en regen,
door smekende blikken gedrevenen
die grensoverschrijdend streden
vasthoudend…
Ka-rak-ter-moord
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 (Voor 't Kwaad)
Een gebod, zoals jullie zouden moeten weten
Behoort te worden nageleefd en
Bovendien gerespecteerd
Schets van een leven
Aan jullie gegeven
Een gebod, zoals jullie toen hebben geweten
Is niet om aan je laars te lappen
Dit echt was totaal verkeerd
Schets van een leven
Door jullie verdreven
Het zesde gebod luidt als…
Liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
999 Vergeten is de storm van haat
Opgevangen zijn de verloren zielen
Genezing die wacht, er is
De liefde warm vol mededogen
Vertrouwend op de warmte van de zon
Mijn hart opent zich vanzelf
Op het moment van liefde
Kom, vertrouw het licht van liefde
Omarm de vrede die gevonden is
Geen mens op deze wereld kan ontkennen
Dat liefde alles is
Verdreven…
Waterscheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 Druppels vallen uiteen in achterlanden
van verdreven illusies, zij kennen geen
andere hoogten dan de slagschaduw
van het maaiveld dat verzandt door de
vertraagde stroming in lage luwten.…
Oergevoel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 en,
elke keer als wij op het strand lopen
geven we spontaan toe aan dat
oergevoel, zonder schaamte gooien we
ons schoeisel in de ruimte en ontdoen
ons van de geritste en geknoopte
ballast, rennen als gekken door het
schuimend water tussen zeewier en
drijfhout, als de naar huis snakkende
verdrevene na een lange ballingschap!…
Lente
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Ochtendnevel wordt verdreven.
Sneeuwklokjes schudden de laatste dauwdruppels af.
Krokussen, als penseel streken,
op een strak groen canvas.
Mee zwierend op de maat van een frisse ochtendbries.
Vogels fluiten met nieuwe energie.
Vliegend, dansend tegen een strakblauwe lucht.
Feromonen vullen de nog ijle lucht.…
Gods koninkrijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Hoopvol uitzien naar de wondere tijd,
waarin het kwade zal zijn verdreven,
de mensen altijd heerlijk mogen leven,
blinkend omstraald door Hemelse majesteit,
is vreugde, die het sterke geloof leidt.
Het Hoge Rijk kan men reeds beleven
door zich, rondkijkend, over te geven
aan vragende alledaagse nietigheid.…
Een zaterdagochtend
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
681 En dan, als ik langzaam wakker word
dalen vreedzame engelen neer
agressieve duivels worden verdreven
en een weldadige rust keert weer.…
Een zaterdagochtend
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
625 En dan, als ik langzaam wakker word
dalen vreedzame engelen neer
agressieve duivels worden verdreven
en een weldadige rust keert weer.…