228 resultaten.
terug naar
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.778 op reis
met de zon in mijn rug
naar een leven terug
in de tijd
ontmoet ik weer
de verdrongen geesten
van feesten op de weg
achtergelaten
alles wat ik heb
uit angst
te worden verlaten
maar liefde
duurt het langst
je roept
ik voel je lach stralen
op mijn rug
ik draai me om
en keer terug
knijp mijn ogen dicht
en voel de zon
de zon…
Kofferbak tot moterkap
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
578 Zijn kinder- en kattenwens
met schimmelstank verdrongen.
Regendruppels op de motorkap.…
Een matte Kerst
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
2.559 De bal was kwaad
Meer op hem zelf dan op zijn maat
Deze een kleurrijk figuur met witte tippen
Had voor hem in de boom weten te glippen
Deze rijk voorziene Pocher als hij was
verdrong eenieder van zijn plek
Scheldend met, rot op vies, mager, lelijk, en gek
Zo hangt de rijke bal nu vooraan aan zijn dikke nek
De ander kleurloos onbelicht niet…
Verborgen groei
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 Klimmend uit het dal, de tijd van toen, ooit verdrongen, maar niet uitgewist.…
A.L. Snijders 1937-2021
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
611 'Verdrongen verleden'
was de titel.
In zijn stukje een opsteltitel
van 56 jaar geleden:
'Ontsnapping aan de dood',
wat hem gisterochtend
niet gelukt is.
Zijn Zeer Kort Verhaal
was langer
dan gewoonlijk.…
Woestijnroos
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.301 Ontdaan van grijs macabere dans
verdrongen strepend licht
dat wankel schrijvend dicht
de hemel van zijn verloren glans.
Onder de nacht van schetsend zwart
onttrokken van haar zomergewaad
het roodomrand het zuiver agaat
getroffen in haar verlaten hart.…
liefde en genegenheid
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
4.170 Vriendelijkheid wordt meer en meer verdrongen.
En toch worden er nog liedjes,
over liefde gezongen.
Ook wij, de volwassenen,
zijn er slecht aan toe.
Voor een goede dag,
of eens een hand opsteken,
zijn we te moe.
We haten elkaar,
voor zeer uiteenlopende dingen.
Gewoon omdat de ene,
een toontje hoger kan zingen.…
korstmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
777 alg en schimmel versmelten
tot een groene, grove korst
onthecht zijn ze kansloos
ze slorpen verstikkend stof
traag woekerend met geduld
op de kale rotsflank
de grafzerk die schuin zakt
een ijswand in het hoge noorden
her worden ze niet verdrongen
maar dringen door de fijnste porie
zelfs verdord slaapt het door
tot de dauwdruppel hem…
Het zielenraken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik zag vogels
schichten om
door de zon
hun kleuren
op vleugels
voor jou uit
te laten lichten
zij zwermden
opgewonden door
jouw aanwezigheid
verdrongen zich in
vlucht en schreeuw
om je blik voor even
te mogen kruisen
pas toen jij
ging zitten konden
zij zich gauw in
discipline schikken
op een lage tak
die een schitterend
uitzicht…
Chanel n°5
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
907 het vet van de bloesem
het zweet van de steenvrucht
ik week het los met stoom
drijf het door kolfglas
tot één kleffe druppel lekt
het vloeit in noten open
als een lied langs neusvleugels
de citrus die haastig verdampt
door bloemen verdrongen
tot het hars van mirre blijft
een tong van slierten
likt aan de korst van de kosmos
de…
Ze heet... Verwarring
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
1.170 Je vingers zweven door de lucht
Alsof je een harp bespeelt
Ademloos wacht ik op je woorden
Ik voel Verwarring
Je laat me je wereld zien
Mijn adem paradijselijk ontnomen
Rust verdrongen door verlangen
En toch… ik voel Verwarring
Je ontvouwt een warm mysterie
Slechts een van velen
Een voorbode van geestelijk genot
Mijn god… ik voel…
In de stilte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
963 Verdriet maakt een snede in mijn long
je blijft bestaan,
zelfs nadat ik je uit mijn hoofd verdrong.
Als een gif, stromend door mijn aders
en stollend in mijn hart.…
Splintervuur, mijn winterlief
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
772 nu over dit te klamme land
de maïsloze tijd aanbrak
en tak noch blad of vrucht langer verdroeg
trad ik zeer vlug terug
kroop in de cirque van krommen 'aas
trok snel de zon over mijn kop
ik likte traag, warempel lief
wat splinters vuur van haren tong
verdrong al wat ook maar naar kilte rook
dook onder in de nacht van haar bestaan
en liet…
De dode hoek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
454 wij glijden af
flauw tegenspartelend
naar de slangenkuil
waarin het vuil
van ons bestaan door
tijd en rot ooit zal vergaan
de dode hoek
van het paradijs
waar grijs de kleuren
heeft verdrongen
harmonie en vorm tot
karikaturen zijn verwrongen
nog is er een weg terug
met de rug tegen
de muur omdat ons
laatste uur geslagen is
wij…
Geen kind meer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.161 Verdrongen naar de duisternis
of minstens in kluis met tijdslot geworpen,
wachtend op het moment dat
ik haar beschouwen kon.
Haar dekentje afgeworpen,
haar knuffel in de kast verdwenen
en 's nachts niet plots meer wakker wenen,
dikke blauwe wallen en een warme fles.…
horen
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
632 je keert je
meer en meer naar binnen
zegt hij
stiller dan de stilte die je onderdak geeft
rondom jezelf
ik kijk hem bevreemd aan
bemerkt hij het lawaai dan niet
de wind alom
en hoe ik alles hoor vallen
het blaadje, bedekt met bedrog
de rotsblokken op mijn naam, de assen van de zolder
waarvan ik het beeld verdrongen heb
dit…
Bijbel en toekomstpoëzie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
692 zwijgt hun verdrongen geweten?
Torens van Babel, gebouwd
voor verrijkende rijken,
op het zweet van armen,
in één wartaal: de ik-heb-zucht.
David versloeg Goliath niet.
Het gouden kalf van de maatschappij,
is onze farao, we aanbidden het.
Zo komen we nooit door de Rode Zee.
Messias, elke Kerstmis wachten wij.…
Tijger
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.413 De schaduw lengt haar lange tong
likt gretig naar het vluchtend licht
dat voor het gulzig donker dicht
behoedzaam kruipt langs roversjong
Het duister dat haar lijn verdrong
haalt vloeiend uit naar `t evenwicht
dat gloeiend groen een glooien richt
op smaragd bestreken horizon
Een schim schicht schaduw als een speer
klauwt krassen nacht als…
Verdwenen passagiers
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
1.378 De eindeloze reis gaat doelgericht
langs sporen van verdrongen onbehagen.
En niemand die de vragen stellen wil.
De waarheid wordt, als vroeger, bang ontweken.
De vierde mei, als klokken niet meer spreken,
klinkt uit de lege tram een luid gegil.…
Lieve liefde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
597 toonvast
ik luister naar je lachende ogen
schittering zo zorgeloze jeugd,
we fietsten de weg in vreugd
doorheen de jaren: ze vlogen
Titanengevecht van liefde
wereldse hindernissen weggezongen
mijn liefde, eeuwige jeugdliefde
zovele hypotheken bedwongen,
iedere avond vind ik een nooit ontzielde
kleerkast met roze jurkje, nooit verdrongen…
Valse plooien
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
485 bewoog zacht een sluier heen en weer
zag soms de realiteit niet meer
nam alles goed in ogenschouw
het een en ander glad gestreken
bleef hier en daar een valse vouw
de diepte kreeg ze niet meer glad
de spiegel echter zei het ware
deed me openbaren en ervaren
dat men ondanks zielenpijn
nog in zwakheid sterk kan zijn
een glimlach
verdrong…
Een stil gebed
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
398 ik heb mijn
geest geleegd
benauwende
gedachten
verdrongen
naar verder dan
de afgrond waarin
zij ooit begonnen
verf en penselen
klaar gezet even
een stil gebed om
aan de ziel te geven
die ik wil wekken
om haar met liefde
en creatieve kracht
te begiftigen
zacht streelt
pigment het
maagdelijk doek
waar de bloem
in fijn lentegroen…
Mijn hand reikt in de leegte
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
848 Mijn hand reikt in de leegte
van een grote kartonnen doos
Leeg misschien van binnen
maar de herinnering hangt nog broos
Woorden plakken in mijn keel
droog schrapend in een stille blik
Dromerig staar ik voor me uit
en hoor weer die bekende klik
Altijd geweten maar verdrongen
gedachten stromen vloeiend van binnen
Helder en opnieuw bezongen…
als woorden schuren
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
959 als woorden schuren
over de ziel
breken korsten af
die leegte maskeren
van pijnlijke vuren
denkend worden zíj
jaren verdoofd
dan wel verdrongen
in vleesgeworden
lichaamstaal
en zijn kennelijk
door een vroege duivel
afgedwongen
hoe zeg ik nog
je mag er zijn
als goud smelt
in warmte
wat zeg ik nog
als de tong
slechts wonden
kwelt…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren waren de vruchten rijp
maar nu liggen ze onaangeroerd
te wachten op het moment waar ik
mezelf ontbind van vriendschap en van spijt
de kou mijn lief, de kou heeft de zetel
uit mijn hart verdrongen…
Het touw der liefde
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.211 Melancholiek wordt verdrongen,
naar een plek waar geen liefde mag pleiten.
Door diegenen die het ‘weten,’
wordt de weg naarstig geleid.
Zij denken het te zien,
Maar verstand betekent blindheid.
De welbekende weg door het gros bewandeld,
leid naar het doolhof vol vragen onbehandeld.…
sterke man
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.711 Het verdriet heb ik verdrongen,
want dat brak mij echt in twee.
Maar helemaal zal dat niet lukken,
je neemt altijd een stukje mee.
Elke dag de wens naar morgen,
verder van het verleden vandaan.
De toekomst is nog onzeker,
vraag me niet hoe die zal gaan.
Maar 1 ding weet ik zeker,
ik zal weer gelukkig zijn.…
Assimilatie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
664 Je waakzaamheid verdrongen door absenties -
Verdwenen ben je, vrolijk en gedwee.…
Met de Noorderzon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
707 tuinen, felverlichte etalages
langs de stilte van het ommuurde bed
op de fiets, voorbij het uitdijende heelal
met de scheur door het servet dat geen laken kan zijn
met het vliegend hert naar het land
van de timmerman, bij wie thuis de kastjes scheef hangen
van de onbekommerde, die de ogen sluit voor kwel
met de vrije wil, gevangen door verdrongen…
Hartverscheurend
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
548 rouw bij lucht
kwelling bij zucht
verschrompelde kern
alarmbellen intern
warmte verdrongen
stikkende longen
wat was jij toch een fantastische jongen
leegte vult
verlangen brult
hersens die temmen
feiten die remmen
wil om te rennen
maar het moet wennen
wat ben ik blij dat ik jou heb leren kennen
wij verbonden
parels ontstonden…