Alle inzendingen over verdrongen

228 resultaten.

Sorteren op:

terug naar

hartenkreet
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.778
op reis met de zon in mijn rug naar een leven terug in de tijd ontmoet ik weer de verdrongen geesten van feesten op de weg achtergelaten alles wat ik heb uit angst te worden verlaten maar liefde duurt het langst je roept ik voel je lach stralen op mijn rug ik draai me om en keer terug knijp mijn ogen dicht en voel de zon de zon…
i10 mei 2010Lees meer >

Kofferbak tot moterkap

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 578
Zijn kinder- en kattenwens met schimmelstank verdrongen. Regendruppels op de motorkap.…

Een matte Kerst

hartenkreet
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.559
De bal was kwaad Meer op hem zelf dan op zijn maat Deze een kleurrijk figuur met witte tippen Had voor hem in de boom weten te glippen Deze rijk voorziene Pocher als hij was verdrong eenieder van zijn plek Scheldend met, rot op vies, mager, lelijk, en gek Zo hangt de rijke bal nu vooraan aan zijn dikke nek De ander kleurloos onbelicht niet…
Ivan Grud28 november 2010Lees meer >

Verborgen groei

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 490
Klimmend uit het dal, de tijd van toen, ooit verdrongen, maar niet uitgewist.…
Anthony27 oktober 2013Lees meer >

A.L. Snijders 1937-2021

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 611
'Verdrongen verleden' was de titel. In zijn stukje een opsteltitel van 56 jaar geleden: 'Ontsnapping aan de dood', wat hem gisterochtend niet gelukt is. Zijn Zeer Kort Verhaal was langer dan gewoonlijk.…

Woestijnroos

netgedicht
3.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.301
Ontdaan van grijs macabere dans verdrongen strepend licht dat wankel schrijvend dicht de hemel van zijn verloren glans. Onder de nacht van schetsend zwart onttrokken van haar zomergewaad het roodomrand het zuiver agaat getroffen in haar verlaten hart.…

liefde en genegenheid

hartenkreet
3.4 met 20 stemmen aantal keer bekeken 4.170
Vriendelijkheid wordt meer en meer verdrongen. En toch worden er nog liedjes, over liefde gezongen. Ook wij, de volwassenen, zijn er slecht aan toe. Voor een goede dag, of eens een hand opsteken, zijn we te moe. We haten elkaar, voor zeer uiteenlopende dingen. Gewoon omdat de ene, een toontje hoger kan zingen.…

korstmos

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 777
alg en schimmel versmelten tot een groene, grove korst onthecht zijn ze kansloos ze slorpen verstikkend stof traag woekerend met geduld op de kale rotsflank de grafzerk die schuin zakt een ijswand in het hoge noorden her worden ze niet verdrongen maar dringen door de fijnste porie zelfs verdord slaapt het door tot de dauwdruppel hem…
Wim Veen9 oktober 2005Lees meer >

Het zielenraken

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 470
ik zag vogels schichten om door de zon hun kleuren op vleugels voor jou uit te laten lichten zij zwermden opgewonden door jouw aanwezigheid verdrongen zich in vlucht en schreeuw om je blik voor even te mogen kruisen pas toen jij ging zitten konden zij zich gauw in discipline schikken op een lage tak die een schitterend uitzicht…
wil melker15 november 2019Lees meer >

Chanel n°5

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 907
het vet van de bloesem het zweet van de steenvrucht ik week het los met stoom drijf het door kolfglas tot één kleffe druppel lekt het vloeit in noten open als een lied langs neusvleugels de citrus die haastig verdampt door bloemen verdrongen tot het hars van mirre blijft een tong van slierten likt aan de korst van de kosmos de…
Wim Veen7 december 2005Lees meer >

Ze heet... Verwarring

netgedicht
4.2 met 25 stemmen aantal keer bekeken 1.170
Je vingers zweven door de lucht Alsof je een harp bespeelt Ademloos wacht ik op je woorden Ik voel Verwarring Je laat me je wereld zien Mijn adem paradijselijk ontnomen Rust verdrongen door verlangen En toch… ik voel Verwarring Je ontvouwt een warm mysterie Slechts een van velen Een voorbode van geestelijk genot Mijn god… ik voel…

In de stilte

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 963
Verdriet maakt een snede in mijn long je blijft bestaan, zelfs nadat ik je uit mijn hoofd verdrong. Als een gif, stromend door mijn aders en stollend in mijn hart.…
Rosanne6 augustus 2007Lees meer >

Splintervuur, mijn winterlief

netgedicht
1.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 772
nu over dit te klamme land de maïsloze tijd aanbrak en tak noch blad of vrucht langer verdroeg trad ik zeer vlug terug kroop in de cirque van krommen 'aas trok snel de zon over mijn kop ik likte traag, warempel lief wat splinters vuur van haren tong verdrong al wat ook maar naar kilte rook dook onder in de nacht van haar bestaan en liet…

De dode hoek

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 454
wij glijden af flauw tegenspartelend naar de slangenkuil waarin het vuil van ons bestaan door tijd en rot ooit zal vergaan de dode hoek van het paradijs waar grijs de kleuren heeft verdrongen harmonie en vorm tot karikaturen zijn verwrongen nog is er een weg terug met de rug tegen de muur omdat ons laatste uur geslagen is wij…

Geen kind meer

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.161
Verdrongen naar de duisternis of minstens in kluis met tijdslot geworpen, wachtend op het moment dat ik haar beschouwen kon. Haar dekentje afgeworpen, haar knuffel in de kast verdwenen en 's nachts niet plots meer wakker wenen, dikke blauwe wallen en een warme fles.…

horen

netgedicht
3.5 met 23 stemmen aantal keer bekeken 632
je keert je meer en meer naar binnen zegt hij stiller dan de stilte die je onderdak geeft rondom jezelf ik kijk hem bevreemd aan bemerkt hij het lawaai dan niet de wind alom en hoe ik alles hoor vallen het blaadje, bedekt met bedrog de rotsblokken op mijn naam, de assen van de zolder waarvan ik het beeld verdrongen heb dit…

Bijbel en toekomstpoëzie

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 692
zwijgt hun verdrongen geweten? Torens van Babel, gebouwd voor verrijkende rijken, op het zweet van armen, in één wartaal: de ik-heb-zucht. David versloeg Goliath niet. Het gouden kalf van de maatschappij, is onze farao, we aanbidden het. Zo komen we nooit door de Rode Zee. Messias, elke Kerstmis wachten wij.…

Tijger

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.413
De schaduw lengt haar lange tong likt gretig naar het vluchtend licht dat voor het gulzig donker dicht behoedzaam kruipt langs roversjong Het duister dat haar lijn verdrong haalt vloeiend uit naar `t evenwicht dat gloeiend groen een glooien richt op smaragd bestreken horizon Een schim schicht schaduw als een speer klauwt krassen nacht als…
WOLF2 juni 2005Lees meer >

Verdwenen passagiers

netgedicht
3.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.378
De eindeloze reis gaat doelgericht langs sporen van verdrongen onbehagen. En niemand die de vragen stellen wil. De waarheid wordt, als vroeger, bang ontweken. De vierde mei, als klokken niet meer spreken, klinkt uit de lege tram een luid gegil.…

Lieve liefde

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 597
toonvast ik luister naar je lachende ogen schittering zo zorgeloze jeugd, we fietsten de weg in vreugd doorheen de jaren: ze vlogen Titanengevecht van liefde wereldse hindernissen weggezongen mijn liefde, eeuwige jeugdliefde zovele hypotheken bedwongen, iedere avond vind ik een nooit ontzielde kleerkast met roze jurkje, nooit verdrongen…

Valse plooien

hartenkreet
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 485
bewoog zacht een sluier heen en weer zag soms de realiteit niet meer nam alles goed in ogenschouw het een en ander glad gestreken bleef hier en daar een valse vouw de diepte kreeg ze niet meer glad de spiegel echter zei het ware deed me openbaren en ervaren dat men ondanks zielenpijn nog in zwakheid sterk kan zijn een glimlach verdrong…

Een stil gebed

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 398
ik heb mijn geest geleegd benauwende gedachten verdrongen naar verder dan de afgrond waarin zij ooit begonnen verf en penselen klaar gezet even een stil gebed om aan de ziel te geven die ik wil wekken om haar met liefde en creatieve kracht te begiftigen zacht streelt pigment het maagdelijk doek waar de bloem in fijn lentegroen…

Mijn hand reikt in de leegte

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 848
Mijn hand reikt in de leegte van een grote kartonnen doos Leeg misschien van binnen maar de herinnering hangt nog broos Woorden plakken in mijn keel droog schrapend in een stille blik Dromerig staar ik voor me uit en hoor weer die bekende klik Altijd geweten maar verdrongen gedachten stromen vloeiend van binnen Helder en opnieuw bezongen…

als woorden schuren

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 959
als woorden schuren over de ziel breken korsten af die leegte maskeren van pijnlijke vuren denkend worden zíj jaren verdoofd dan wel verdrongen in vleesgeworden lichaamstaal en zijn kennelijk door een vroege duivel afgedwongen hoe zeg ik nog je mag er zijn als goud smelt in warmte wat zeg ik nog als de tong slechts wonden kwelt…

de dis, onaangeroerd

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 461
droom zelfs in mijn fantasie is het in mijn slaap erg stil en is het beeld van geluk niets meer dan de herfst in de kruin van een boom gisteren waren de vruchten rijp maar nu liggen ze onaangeroerd te wachten op het moment waar ik mezelf ontbind van vriendschap en van spijt de kou mijn lief, de kou heeft de zetel uit mijn hart verdrongen…
elze14 januari 2018Lees meer >

Het touw der liefde

hartenkreet
3.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.211
Melancholiek wordt verdrongen, naar een plek waar geen liefde mag pleiten. Door diegenen die het ‘weten,’ wordt de weg naarstig geleid. Zij denken het te zien, Maar verstand betekent blindheid. De welbekende weg door het gros bewandeld, leid naar het doolhof vol vragen onbehandeld.…

sterke man

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.711
Het verdriet heb ik verdrongen, want dat brak mij echt in twee. Maar helemaal zal dat niet lukken, je neemt altijd een stukje mee. Elke dag de wens naar morgen, verder van het verleden vandaan. De toekomst is nog onzeker, vraag me niet hoe die zal gaan. Maar 1 ding weet ik zeker, ik zal weer gelukkig zijn.…

Assimilatie

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 664
Je waakzaamheid verdrongen door absenties - Verdwenen ben je, vrolijk en gedwee.…
Paul Jordaans26 augustus 2012Lees meer >

Met de Noorderzon

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 707
tuinen, felverlichte etalages langs de stilte van het ommuurde bed op de fiets, voorbij het uitdijende heelal met de scheur door het servet dat geen laken kan zijn met het vliegend hert naar het land van de timmerman, bij wie thuis de kastjes scheef hangen van de onbekommerde, die de ogen sluit voor kwel met de vrije wil, gevangen door verdrongen…
Iniduo24 december 2013Lees meer >

Hartverscheurend

netgedicht
4.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 548
rouw bij lucht kwelling bij zucht verschrompelde kern alarmbellen intern warmte verdrongen stikkende longen wat was jij toch een fantastische jongen leegte vult verlangen brult hersens die temmen feiten die remmen wil om te rennen maar het moet wennen wat ben ik blij dat ik jou heb leren kennen wij verbonden parels ontstonden…
Momoeska17 augustus 2021Lees meer >