1728 resultaten.
Vliegen als een vogelbekdier
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.117 voorhoofdsrimpeling
op mededeelzaamheid
terwijl hij niets te zeggen heeft
Zinnelijk neuriet hij een liedje
over luidop gapen in gezelschap
wat onzedelijk is
maar de eerste maanden toegestaan
Na jaren is zijn stem verdroogd
en dichtgeslibd zijn mond,
hij bivakkeert op buitendijkse gronden
waar wonderlijke vogels snateren,
roepen…
mijn gebroken armen
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
1.082 gewag
ziet helen alsmaar mislukken
waar geen leven is,
daar verschijnt de dood
in alles wat de ander
niet meer herkent
zelfs de zeepbel
licht en dromerig van aard
draagt het gewicht van lood
en met de weg naar het licht
ben je niet meer bekend
althans zo kruipt de
schreeuwende stilte
dolend voort
je hoort niet meer mijn roepen…
soms
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.949 in mij wordt
en ver daarbuiten
stil wordt
ruik ik geuren van gisteren
proef ik de smaak van vroeger
van veilig warm en heel dichtbij
en zie ik weer de plaatjes op de muren
die er eigenlijk niet waren
en voel ik de pas gestreken lakens
met de geur van mijn moeder
hoor ik de auto’s op de snelweg
met de vogels daar nog voor
en de roep…
O woordjes mijn...
poëzie
3.9 met 7 stemmen
4.492 En zó ook nu, nu ik u murmlend roep,
Komt gij rondom mij fladderend zo zoet,
Mijn lippe' en wangen strelend, lichte troep,
Als werd gij altijd uit mijn hand gevoed,
En toch, och alle menschen konde' u lokken
Maar enkelen, wie gij laat zó met u jokken.…
Negentienhonderdveertig - vijfenveertig
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
1.317 Wanneer men een hele wereld ten grave draagt
weerklinkt ook niet meer het roepen van de doden.
Het kerkhof, door distel en brandnetel belaagd,
weerspreekt snel de term 'onder de groene zoden'.
Hier heeft de stilte zò de overhand, lieve Heer,
dat men zelfs niet Uw taaie tijd voortschrijden hoort.…
Aardse bodem
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
921 de ganzen roepen in hoge V-vormige vluchten,
verbinden een ieder die luistert en tuurt,
met de eeuwige oertijd van zomer en winter,
steeds weer naar omhoog kijken dwingen ze af,
terwijl op de grond rottend blad van populieren
een zwaar herfstig parfum afgeeft, in ijle geuren,
heldere manen overwinnen nu het bleke zonlicht,
dat wikt en vecht…
Terekruiter
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
953 wie ze bij ons ziet heet spekkoper
een vogelaar kiekte er in huizen eentje
die ernaast bleek later een drieteentje
ook geen stelt maar strandloper
roepen die tsjwik tsjwik tsjwik
dududu dududu kenmerkt terekruiters
meer half tureluurs half bosruiters
hun borst laten ze voorover hellen
om achter insecten aan te snellen
ranke ridders…
later is nu
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.070 weer twintig en er is geen leed
de dagen lachen de jaren uit
later is een laan met duizend bomen
leven met jou is alle dagen feest
elke dag verpakt in blauwe strikken
en je lach bleef altijd schijnen
verlichtte mijn weg warmde mijn borst
leven met jou is alle dagen feest
de hele wereld mag het weten
schreeuw het maar van de daken
roep…
Non omnis moriar
gedicht
3.5 met 31 stemmen
15.449 Zo wijs ik soms mijn kleine zoon
des avonds op een fonkelend verschijnsel
en roep: O Venus, felle star.
Hij corrigeert mij wel, maar geeft
het later toch misschien weer door.
Het lijkt zo'n magere troost,
te bedenken dat lang na je dood
een jonge vrouw een woord van jou
nog op de tong kan nemen.…
Nog één keer je stem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.489 jou wissen
oh kijk, daar komt je trein…
Deze vriendschap was voor even
we passen gewoon niet bij elkaar
ik kon jou echt heel veel geven
maar dat was niet genoeg blijkbaar
Veel gedaan en veel geleerd
ik laat je nu met pijn weer los
we hebben alles geprobeerd
mijn sleutel niet langer aan jouw bos
De trein is nog zo goed als leeg
ik roep…
Wanneer je de pijn niet meer voelt
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.179 Maar weet dat ik jou
mijn glimlach wil geven,
weet dat ik nieuwe woorden
voor je wil zoeken,
weet dat ik dag na dag
jouw naam zal roepen
Weet …
dat ik van je hou.…
En de branding
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
895 Woordeloos kun je alles roepen
Want de zee begrijpt je kreet,
praat slechts met de winden
En de branding, ach die weet…
Verliefd
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.240 gezwicht
het bankje in het perkje
witte madeliefjes in het gras
kleine kaarsjes in ons kerkje
ontbranden vurig wat al was
twee handen warm gevouwen
geaderd, koud zacht blauw
zullen morgen samen bouwen
aan cliché ik hou van jou
mijn gisteren wordt jouw vandaag
toen ons springt over in nu wij
de wijzers tikken ietwat traag
als ik roep…
De profundis
poëzie
4.0 met 8 stemmen
4.156 Mechelen of Groenendaal
die na de schilders de roem van Vlaanderen
over de grenzen dragen
Herkennen zij in ons hun maats
der volle maat
van slagen
Zien paardenogen aan wier staren
het denken om het leed verglijdt
in de verte
de ster die ons niet begeleidt
Om de geraniën die aan de vensters onzer hoeven God roepen…
Onwetend
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.444 Er zijn tijden
Vraag mij niet wanneer
Dan voelt het leven zwaar
In die momenten
Weet ik het niet meer
Ben ik het fijne even kwijt
Niet zo snel het antwoord klaar
Twijfels in het heden en verleden
Anders zo normaal normaal
Onzeker over zekerheden
Zaken die vanzelfsprekend leken
Waar ik nu zomaar om maal
Roepen zoveel vragen op
Heb ik goed…
Sta op mijn lief...
hartenkreet
4.5 met 47 stemmen
1.550 Laat mij wentelend schuilen
in de armen van mijn dragende wieg
tot de eerste zonnestralen van 't ochtendgloren
priemend het gordijn doorboren
en lonkend roepen:
"Sta op mijn lief...!"…
Deze oudheid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
483 Terug naar het verleden, naar de bouwmeesters
van tijden die de verbeelding te boven gaan,
maar die roepen om aandacht, die geestelijk
ons meer nabij zijn dan ooit tevoren.
Het verleden is niet vast te houden, alleen
in de ziel liggen mooie, dierbare beelden.…
Rebecca
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
633 gevlochten in de staande avond draagt
zij mijn witte huid, het rode haar naar
dageraad in mandoline krullen een vleugje
naam van gospels en geloof als ik haar roep
ze lacht oneven ronder dan het hart van hem
de strak gespannen baskast van zijn stem zingt
hoger door als ik erken, zij is een winterkind
van keer op keer en laagjes liefdessneeuw…
Een ware nachtmerrie
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
635 Ze roepen om bomen van gewoon formaat
een langere lente dan de vorige
vooral om zomers en picknickmanden.
Hoe laat je de rest in witregels vergeten.
Hebben alle partijen vleugels en zij enkel vlerken?…
eenzame dromer
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
622 ik duik in jou, mijn dichter
en waan me even je minnares
op lippen zonder spreken
een eerste geliefde bemint je niet beter
zoals ik je stem
onder het licht van begeren
de roep naar geluk, het vragen naar’ t schoonste
je aanraking zo zomers en teder
ik murmel je ’s nachts in de lucht
van mijn longen, kruip in je woorden
om de…
Glazen dak,
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
811 wat ik niet kan kweken,
niet kan vangen, niet kan vergeten
schrijf wat niet te raden is, begrijpen
om zelf maar te weten, schrijf over
wat ik niet omhelzen kon, verwennen
of verwijten, schrijf over verwildering,
betreuren van herinneringen, schrijf in
dromen die nog zullen komen, schrijf
in zwart en wit, beschrijf het zingen
in het roepen…
Verloren...
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
624 Wanneer ik je riep,
hoorde ik jou roepen; boven mijn eigen stem uit.
Telkens wanneer ik je riep
overstemde je mij met jouw eigen eindelose verdriet.
En ik, ...je zag en hoorde me niet.…
De terugkeer van de koning (deel I)
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
562 (proloog van een epos in 4 delen)
O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is lang verschoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen
Wel stratenlang luidt weegeklaag
De roep om lichte dagen
Zijn krachten die men putten kan
voldoende om te dragen?…
TITANICZANG
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
634 Moedig springende maat luidt op haar best,
versmelt zich met geestelijke stem, verzacht
het benauwde én hoopvolle gejacht,
dat door bevelende roep wordt geprest.
Het vaartuig staat steigerend in de zee.
De spelers verdwijnen; hun wijs zwijgt voorgoed.…
NACHTEGAAL
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.318 Hoor het verheven roepen in het dagen,
Nu er de nacht nog is, de geur'ge, zoele,
Overal-stille nacht; door 't wellend, zwoele
Gefilomeel, dat donker is als klagen. -
Nu tjuikt het henen over lage hagen,
En slaperige keeltjes komen joelen:
Zo op een meer veel scherpe zeiltjes kroelen
De dag gemoet, de dag met al haar vragen.…
BETHLEHEM
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.297 Smakeloos werk én verfijnde kunstschat
roepen zoekende gelovigen tezaam
in winkels en kerken vol grote faam.
't Geweldige heeft een onaantastbaar "wat?"
Mocht hier toch de verstilde stem klinken
van de bouwvallige stal, nietig en oud,
die vele eeuwen her reeds moest verzinken.…
Inspiratiebronnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
527 Hier stroomt mijn bloed vol inspiratie
hier hoor ik roep van de natuur
geen andere omgeving biedt mij compensatie
hier hoor ik thuis, heel mijn levensduur.…
Maïs
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.309 Ik roep ze op in al hun pijnlijke
details (Breng terug! Rechtop!) en laat ze daarna
Los! Af! Liggen!, waarna ik me uitstrek tussen stengels,
afgebroken kolven, me afvragend welke gedachten ik
in plaats van die teleurstellingen indien
alles me steeds voor de wind gegaan was: mogelijk
geen. Benauwend toch!…
Kliniek
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.059 Klinkt weer, ontroostbaar diep, verlangens roep?
Roffelt fluwelig ver een spook-cadans?
Wat wekt opnieuw de afgestreden troep?
Verzet en aanval weten niet van wijken
Nog krampt de hoop zich aan de laatste kans,
Een ijle grens tussen twee koninkrijken.…
de vier gezusters
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
500 in hun voetstap blonk van
mijlenver een kleine ster, beloofd
door wat hun moeder hen vertelde
simpelweg langs vele velden
verwachtingsvol en onverlet
wilde die ster slechts bij hen zijn, toen
elk haar eigen stap in zilte pijn
onzeker neerwaarts
had gezet
de één was doof en sprak geen woord
ze sliep en had de roep der anderen
nog niet…