1857 resultaten.
Zwaai ze uit
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
511 geen lawaai
waar het leven drijft
in een zee van tijdstromen
van eb en vloed
ik hou me vast langs jouw oever
met vaste tred
ligt het ietwat ziltig op mijn tong
ter ontspanning
neem de lucht in me op
zweeft het zilverzand alover
wist mijn sporen
ik laat ze gaan, zwaai ze uit
les mijn innerlijke dorst
laaf mij aan jouw steevaste schouder…
Het wachten moe
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
416 Als - in spot - uit de witte hemel een
meeuw op mijn schouder wil landen
en bezit neemt van mijn wezen - als
rover - die z’n naam nog moet planten
op nog niet ontdekte stranden, dan zal
een verlegen wind mij zeggen ook wanneer
dat niet meer wordt verwacht, om uit
het niets, alles te kunnen halen, en zal
ervaren hoe onbewegelijk stil het wordt…
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
716 Aanschouw op ’t paviljoen handenschudders
schouders, ruggen van puriteinen
mutualiteit.
Ik hoor 't ruisen van mijn eigen bloed
hoezee, zee en mijn gemoed.
Stilte bestaat niet.
Stilte bestaat niet.
De dag is werkelijk gul overgoten onverdroten
niet schuw onverplicht zonovergoten licht.
‘k Heb al verse bramen gegeten.…
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 ze verlegde een steen
omdat ze zich eraan bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die…
Uren
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.955 Hoofdschuddend, zuchtend, droef-eentonig druk,
Tonen zij bloot de nooitgenezen wonden,
Tekenen rood op schouderen geschonden
Door 't eens zo trots getorste levensjuk.
Dan komen vroom, in slepende gewaden,
De zingende Avonduren zilverblank,
Wandelend zacht langs bruine schaduwpaden.…
Soms even huilen
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
1.910 Soms moet ik weleens huilen
tranen komen zomaar uit het niets
om verloren jaren van geluk
of huilen om zomaar iets
Het kan opeens een liedje zijn
waarvan de woorden me raken
het kunnen en paar zinnen zijn
waar ik vanalles uit op kan maken
Het kan zomaar een gebaar zijn
zo'n lieve uitgestoken hand
een arm die om m'n schouders ligt
dat…
Verstikking
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
812 verloren in de mist
Van het onzaligmakende verleden
Schrille kreten
Ontsnappen aan opeengeklemde snavels
Gebonden door strengen
Vlas door schikgodinnen geweven
Het zuchtende hart
Dat geen balans weet te vinden
Onrustig tikkend, oude geesten oproepend
Waar holle ogen zich voeden met de leegte
Dwarrelende sneeuwval
Bedekt mijn krommende schouders…
Op weg naar huis
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
510 Duik met mijn hoofd nog dieper in de kraag,
krijg als oppepper van een stortbui de volle laag,
Blijf echter volharden op de ingeslagen weg,
een warme arm die zich plots om mijn schouders legt.
Ik kijk, maar kan niemand zien.
was het de wens van mijn diepste gedachten misschien?…
Dromerig
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
652 Ik voel de kracht van je arm
rond mijn schouder,
je trage tred naast me op mijn weg.
In zieledracht lijk je mij wijzer, rijper, ouder.
Je voelt de inhoud van elk woord
dat ik tegen je zeg.
Moet het weten in het heden
van het verleden worden uitgesproken?…
Patrimonium
gedicht
3.0 met 12 stemmen
5.060 Honderden keren moet de merel
voorbij mijn vaders ogen zijn gehipt
als hij zijn spade in de grond stak,
zijn schouders gebogen,
zijn monkelmond smaller
dan de voorbije jaren.…
De koeliebrom
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
819 Hij maakt zijn borst breed,... snuft heel stoer
en haalt zijn sterke schouders op:
“Ik hou vandaag – snuf – een brommersto-o-op.”
tekening van Jaap van den Born -
meer tekeningen van Jaap alsook de gezongen versie van dit gorgelrijm op http://gorgelrijmen.punt.nl/…
Jasje
gedicht
4.5 met 6 stemmen
3.864 Zou ze zich verborgen hebben in dit bontjasje
dat hij ooit met liefde gewatteerd
om haar smalle schouders had gelegd?
Zou zij zo de kou hebben kunnen weren
van al die landverhuizingen en andere doden,
van de angst en de grimmige wortels
zodat ze zacht zou vallen als ze zou vallen?…
Holocaust Memorial Day
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
775 displaced person
hier is het wak in het kroos
hier de grote staande snoek
en aan de overkant de roomsen
maar nu staat daar in lichte nevel
naast de melkbus met de teems
een vreemd en donker kind
een jutezak bedekt zijn schouders
daarachter rijzen takken van de vlier
verstrengeld en verwrongen
buurman haalt de jongen binnen
de vinger…
Gat in mijn schoen. (Traffic)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
688 Ik keek naar de hemel
waar het oog van een olifant
naar me keek
vanuit een kauwgomballenboom
en alles wat ik wist
is dat er water binnenliep
door het gat in mijn schoen
Ik liep door een veld
dat niet eens echt was
met 100 tinnen soldaten
die aan mijn schouder stonden
en alles wat ik wist
is dat er water binnenliep
door het gat in…
Verdwaalde ik
hartenkreet
1.9 met 31 stemmen
1.611 Door die warme hand op mijn schouder
Berust ik op mijn angsten en verdriet.
Even die stilte van mijn innerlijke wereld.
Geeft hoop en vertrouwen als jij het ziet.…
niet Onuitputtelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Hemel gedankt, gaat niet álles verkeerd
Als handen en voeten, moeten
wij als bewoners sámen
onz' schouders eronder zetten
zodat uiteindelijk het tij zich keert
Aan mensen gaat 't leven voorbij
die niet zien, niet begrijpen
dat echt níets onaantastbaar is
ook al is dat alles goed gefundeerd
Uiteindelijk ontwaakte de
Schepper, die met…
Vader
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
883 Mijn vader
kijkt mee
over mijn schouder,
in mijn keuken.
Zijn foto
staat op de magnetron.
En als ik omkijk
ben ik bij hem
in zijn tuin
van 't verzorgingshuis,
kijken we samen uit
op zijn bloemen.
Een paar ervan
nam ik mee
voor mijn tuin.
En uit mijn raam
kijk ik nu op de bloemen
van hem,
paars.
…
Gij daar
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
610 heupen stuwen
Tot een gewei van een edelhert
Mij overkomt de ware zin
U, eens in dromen te huwen
Maar, helaas, ik ben u niet werd
Het hoofd dat u behoort
Drijft op wolken
In mijn aards paradijs
O, mijn verre lieve
Gij brengt mij van de wijs
Laat krachten in mij kolken
En laat mijne ziel zo achter
Innig verstoord
Schouders…
Een wilde bloem (liedje)
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
569 je gezicht en
open weer je blik
je kunt de buitenkant
niet binnen krijgen
in een hoofd dat
vol met watten is gepropt
waarin je zoekt
naar de gewone dingen
die door totale chaos
blijven weggestopt
droog je tranen
veeg het haar
uit je gezicht en
open weer je blik
je zwabbert door de dagen
zonder doel en wat houvast
geen schouder…
Aan de dood
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.234 Hier gaan ze onder ’t kruis gebukt,
Hier zijn ze onder het pak bezweken,
Dat hun zwakke schouders drukt!
Zij gebruiken schild - noch wapen,
’t Hoofd is hun van ’t schreien warm –
Ach! En onbekommerd slapen
Zij zo zacht in uwe arm.…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 wanneer het lawaai van buiten verstomt
treedt je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht…
Een stap per voet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
547 slaap streelt de nacht
Soms trekt mijn mond vreemde banen en een
diep gebrom zinkt dan weg in de asfalt van mijn zolen
ergens herken ik het geluid, maar ik weiger deze som
te geloven - al was het maar een stap per voet
Gedempt schuift een wolk langszij de oever, ze raakt
de kraag die haar van me scheidt, ik schud de behoefte
van mijn schouder…
Geheime engel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
477 In een kerk tikte je me
op de schouders en terwijl ik
vliegensvlug omkeek, verdampte je.…
En vannacht in de stenen stilte
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.435 En vannacht, in de stenen stilte
van mijn kamer, het huis op het eiland,
onder het web van sterren, de palmen roerloos,
kwamen die andere stemmen, Auden en Frost
en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings
en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders,
in mijn haren, tegen de ramen,
dichters, gedichten,
droombeeld, verhaal, getijden
van toen, ooit,…
Noem mij hypocriet
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
504 Dan fluister ik vergeefmijnietjes,
sla kruisjes in mijn hoofd
en strooi zout over mijn schouder
gewoon voor de zekerheid.…
In mijn hart
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.018 Met jou in mijn hart
Slenter ik langs de Rozengracht
Door de wind mijn haar verward
Elke minuut aan jou gedacht
Met jou in mijn bloed
Spel ik langzaam het Parool
Steek een veer in mijn hoed
Terwijl ik door het parkie dool
Met jou aan mijn hand
Sta ik op de pont
Samen op ’t IJ geland
Zoen ik je zachtjes op je mond
Met jou op mijn schouder…
bij me achterop de motorfiets?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
532 geklemd, de ogen half geknepen
tegen de harde wind, het monologe gebrom
van de motor roept een extase op
waarin de snelheid ons langs
onbegrepen plaatsen voert
vertrouwd hangt jouw lichaam
tegen dat van mij, de warmte
maakt ons één, je wang streelt
mijn leren jas terwijl je armen
mijn contouren bespieden vanaf
de heupen tot aan mijn schouders…
Naasten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
473 Zij die hun oor lenen of een
schouder met anderen willen delen.
Zij die begripvol meedenken als het
leed de anderen te groot is;
iets opbeurends bedenken als het
leven van de ander in nood is.
Naasten die naast de anderen willen
gaan staan. Zij die iets willen
geven als de anderen niet meer iets
kunnen delen.…
DE LIBELLEN
gedicht
4.0 met 1 stemmen
8.353 Waar de vader van de jongen zijn zoon redt
- angstig staat de jongen te wachten
tot de hand op zijn schouder hem rustig
leidt langs de blazende zwaan -
Daar dansen de blauwe libellen
over het water en schrijven hun brieven
over de zwaan, de jongen, het kratermeer.
De Groninger Kroon, SUB SIGNO LIBELLI, 2005…
Verdwalend in Gods huis
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
757 ik zag ze staan
ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden als je buigt of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht en wit
beesten smakken mond en…