1372 resultaten.
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 De lucht draagt meer dan zonlicht
en vogels, ook de herinnering aan bossen die asfalt
zijn geworden. In de stilte die hun vlucht achterlaat, proef ik een twijfel,
een verlangen om te zingen, maar niet meer te weten of ze nog gehoord zullen worden.…
Fieremei
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 Kristallen hymnes stijgen al,
zijn groet weerklinkt in zonlicht hier.
Met vlammen goud, die nooit vergaan,
kleurt hij de dag in lentegloed.
Hij lacht – het leven lacht spontaan,
vol bloemen, zon en overvloed.…
Festina lente; 4. Het Grote Feest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
350 De bijna even grote beuk vond het niet leuk
hij was te donker bevonden, en zonder zonlicht
en de kale, dorre grond bezorgde teveel jeuk.
Beter was het zachte mos en het fijne vergezicht
op de lichte verhoging in het landschap
waar de eik was beland als klein ding.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Gefilterd zonlicht
het bos opent zijn geheim
mijn hart volgt het pad
Traag wandel ik langs het pad,
waar dauw nog glinstert op de bladeren. De
lucht draagt geuren van mos en frisse aarde. Een merel
zingt alsof hij mijn gedachten kent, en ik adem dieper, alsof tijd oplost.
Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken.…
Langs het glinsterende water
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
489 Uit het stille tij
een blauwe flits vliegt omhoog
oog in oog met licht
Langs de oever tuurt hij
stil, zijn vurige borst vangt het zonlicht
dat glinstert in het water. Een scherpe roep snijdt door
de ochtendstilte, een teken van leven in het waterrijke natuurgebied.…
Als de regenboog ademt
netgedicht
2.5 met 55 stemmen
808 Herfstig licht breekt zacht
regenboog kust de nevel
morgen ademt kleur
Als dauw vochtige aarde
innig omhult en gouden zonlicht door
nevelen breekt, als zilveren druppels die de herfst
streelt, als een regenboog die voorzichtig ademt in de vroege morgen.…
De Ontwapenende Lente
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
386 Zinderend zonlicht doet
de natuur weer bloeien,
terwijl de winter loslaat,
bevrijd uit haar boeien.
Waar een koele bries
de ochtenden teder laat ontwaken
en de genadeloze koude wederom
gedoemd is om te staken.
Waar vruchten tot rijping komen
aan de toppen van bomen,
leg het oor te luister wanneer
de ontwapenende lente is gekomen.…
Sporendiertje
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.161 stemmen
Stil spreken
Gedaante
Verliezen
Hun stemmen
Luider gaan
Wanneer ze
Staan liegen
Hun zinnen
Zelfs roepen
Hier zijn wij
En blijven
Nacht na nacht
Slag na slag
Duurt de duur
Macht onguur
Dan terug
Het station
Op het spoor
Trein na trein
Zoek de zin
Woorden brij
Razend spoort
Stad voorbij
Geen wolken
Zonlicht…
ketting
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
219 Om de hals gedragen, een sieraad van pracht,
glanzend in het zonlicht, als sterren in de nacht.
Het vertelt zijn eigen verhaal, van generatie op generatie,
een symbool van liefde, trouw en serenade.
Of het nu roestig ijzer is, of glinsterend goud,
elke ketting heeft zijn waarde, zijn unieke kasteelbouw.…
Het Zeeuwsch-Vlaamse platte land
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.179 weleer
dan denk ik: mensen wees toch zuinig
want ze komen niet terug, nooit meer
Soms dan zie je ze nog die schoven
in een mooi bruingeel patroon gezet
en dan vind ik het eigenlijk jammer
dat maar een enkeling daar nog op let
Als de boeren het land gaan ploegen
wie kijkt er nu nog naar die rollen klei
die zo schitteren in het lage zonlicht…
IN MEMORIAM
gedicht
4.2 met 51 stemmen
32.697 Nu weer hervind ik mij in het gewijde
Seizoen, waar de gevallen blaren zijn
Als het veeg zonlicht van een dood getijde,
En denk: hoelang nog leef ik in die schijn?
Wat blijft ons over van dit lange derven,
Dat leven is? Wat, dat ik nog begeer?…
Lente in het park
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
544 Wandelen langs kronkelende onverharde wegen
waar zonlicht een hoofdrol speelt tussen de rijk gevulde bomen
Ergens verderop een omvangrijk prieel op open eiland dat verbonden wordt
met sierlijke brug van waarop ik geniet van een prachtig zicht op het helder vijverwater.…
Antwerpen
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
4.154 sneltreinvaart dichterbij komend
het gaat over luiers, en hij lijkt lief dromend
maar haar zien we praten van eerder een keer
En nu is ze krachtig:
close-up van haar benen
En dan een balkon en zij buigt zich voorover
staat liefdevol toe dat hij haar zacht streelt
En zie ze eens lachen en blozen en kussen
De camera zoekt naar het zonlicht…
Bosfluisteringen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
23 Tussen stammen
schuift zonlicht over het bosgroen
een blad blijft liggen
Traag wandel ik onder het dichte bladerdak,
waar de ochtendwind zacht de oude takken raakt.
De lucht draagt een milde geur van mos en aarde,
en ik adem rustig in, alsof de tijd heel even stilstaat.…
Rode petunia 's voor de ramen
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
852 Oma zie ik zitten in het hoekje van haar kamer
oud geworden, ingekrompen en dichter bij het vuur
’s zomers hield ze van zonlicht en open ramen
met uitkijk op rode petunia’s die hingen aan de muur.…
Kersen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
896 In de schaduw van mijn boom
waar het bladerdak van hoog
door de zware zoete kersen
zongerijpt en voor het grijpen
liefdevol en zorgzaam boog
naar het kleine witte wiegje
het beschermend voor de hitte
voor het zonlicht uit het oog
en ik droomde van de warmte
tussen pitten van die boom
klaargemaakt de confituren
taarten etend zoet van kersen…
Niets spilt de natuur om het niets
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
826 Wat elders in ogen staat
te lezen kan niet verwezen
is geen weggeraakt zonlicht maar leven
dat zegt ook tijd oprecht
op het voorsteven bij de plecht.
Natuur spilt geen gaven
bewogen ogen mag je lezen
het mogen open vensters
met schone ruiten wezen.…
Brief aan de zomer
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
583 verloren in vergelijking
er worden weer brieven geschreven
aan een jeugd die hier voorbijkwam
een bloei van leven weg gegeven
tot een toekomst in het vooruitzicht
in brieven staat alles al geschreven
over konijnen en hazen
vergeelde tulpen in vazen
over paarden en koeien
mensen en zomerse wensen
in woorden is alles samengevat
het zonlicht…
Zoals gij in de schaduw zat
poëzie
4.4 met 12 stemmen
2.209 En spreien en zich vleien deed
In rondgewrongen tressen, als
Een tros van donkerte in de hals
Gedrukt, en aan de slapen glad;
Zoals gij in de schaduw zat,
Gewiegeld in het weke licht
Dat neerzonk om uw zacht gezicht,
De gladde sarong om het slank
En golvig lichaam, en uw rank
Gebaar daarboven, en in 't rond
Het zonlicht…
Stadsgezichten II
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.338 Open de vensters
wijd op de dag,
het leven trilt
het leven gilt
en 't zonlicht lilt
waar schietende schaduw stuk slaat!
De straat
is wild van rumoer en van haat,
haat die als liefde groot is,
zij stroomt en snelt
vol donker geweld,
ieder mens wordt een held
die strijdt om 't doel dat brood is!…
Edele jonkvrouwe
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.090 (voor Monique Methorst)
Ik kan er niets aan doen, maar
je drijft me terug naar de middeleeuwen
waar ik in gevecht moet gaan met andere
ridders om de trofee van het toernooi
te winnen, jij die in volle glorie
schittert op je met edelstenen versierde
troon, die mijn ogen verblinden door het
scherpe zonlicht.…
De stad
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.954 De stad ligt in de avondgloed:
de torens en de tinnen blinken,
maar 't laag gedaalde zonlicht doet
wat kleurig was in schaduw zinken.
De schemerige wegen zijn
nog vol, en in de nauwe stegen
Ziet men zich in den vale schijn
een vage mensendrom bewegen:
Chinezen met hun onbehaard
gelaat, en rustige Javanen.…
Een woord is maar een Legoblokje
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.165 mijzelf
Maar een woord is maar
een Legoblokje
met een modulaire maat
zijn nopjes en een kleur
uit een bouwdoos 'made in Holland'
Hiermee kan ik een blokhut bouwen
en misschien een jongensvliegtuig ja
maar het valt mij zwaar
mijn gedachten mijn gespin
er mee vorm te geven
Die ragfijne draden beschenen door
het weifelende zonlicht…
Najaarslied
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.094 Ik ken geen schoner luchten
Dan waar de herfst mee praalt,
Als 't zonlicht nederdaalt
En dorpen en gehuchten
In goud en kleuren maalt.
Dan rijzen blanke rotsen
En donkre bergen op,
Begroeid met ruige bossen,
Verguld aan rand en top.…
ROMAN IN TWEE VENSTERS
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.641 Als eens mijn lief, verveeld en boos,
mijn liefde buitensluit,
dan sterft mijn liefde, zo gewond,
stil, als dat zonlicht, op die mond,
zonder één voos
geluid.
2.
'k Sta aan mijn venster. Het is laat.
Ik kijk neer op de stille straat.
In duisternis, waar niemand gaat.
Van nergens komt meer één geluid.…
Najaarslied.
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.171 Ik ken geen schoner luchten
Dan waar de herfst mee praalt,
Als 't zonlicht nederdaalt
En dorpen en gehuchten
In goud en kleuren maalt.
Dan rijzen blanke rotsen
En donkre bergen op,
Begroeid met ruige bossen,
Verguld aan rand en top.…
Rode petunia's voor de ramen
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
685 Oma zie ik weer zitten in het hoekje van haar kamer
oud geworden,ingekrompen en dichter bij het vuur
’s zomers hield ze van het zonlicht en open ramen
met uitkijk op rode petunia’s die hingen aan de muur
ze zag graag overal bloemen en planten staan
rozen en dahlia’s in de tuin, cyclamen voor de ramen
en toen ze met broze knieën niet meer in…
Het Lied van de Gouden Laan
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
19 Een ballade over loslaten, zonlicht en een speelse liefde
De dichter schudt de zwaarte van zijn schouders af,
geen oude rekening die hem nog langer bindt,
hij laat de bange zucht voor wat de wereld gaf
en stapt naar buiten waar de nieuwe dag begint.…
Aan de Nederlandse kust
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
551 Nu loop ik tegenwoordig langs de kust
van Zeeland Hoek van Holland naar Den Helder
om zonlicht door me heen
liefde helder te begrijpen,
voor mijn kinderen,
degeen die van ons verdween
in de hemel in de wolken, golven.
Ik hou ervan als 't ruist,
en luister
welk verhaal of samenhang
er in alle liefdes huist.…
Als het winters warm en koud wordt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Wat oogt en is zonder zonlicht verloren
wordt zonder regen niet geboren.
Het kan verwonderlijk schijnen
zelfs onwaarachtig klinken
want waar de een nog wel zelf loopt
kan 'n ander ondersteunt enkel hinken.
Hoeveel soorten van verdriet
bestaat er ongezien wel niet.…