3063 resultaten.
Wat licht
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
475 ik heb wat
licht genomen
om ook in het
duister van donker
te kunnen dromen
iets van
contouren te zien
minieme nuances
in vormkleuren die
contrastisch beklijven
waar zwart
in massaliteit
existeert wordt wit
na deze schepping als
wereld geaccepteerd
het is de zon
die als eerste bron
van licht het
bestaan aan ons
heeft geopenbaard…
Laat me...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.332 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen zich
drenken in het bloed van
de vergane dag
de zee het wellen van
haar golven langzaam
laat vervagen
in een verstarde lach
als de wind haar wisp’ren
niet meer door de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
z’n deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn hoofd ter…
PERMUTATIE
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.398 we streden tegen de waarschijnlijkheden
en gaven kansen weer met een getal
dobbelden, dronken, keken in kristal
de glazen klonken op voltooid verleden
omzichtig meden we onzekerheden
maar duistere voorspelbaarheid kent tal
van waarden tussen nul en één, het Al
had telkens elke theorie bestreden
want bij de dingen die we één keer deden
bleek…
zeeën rollen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
667 leve de kronkel
van de waterlijn
altijd
in de weer
eb of vloed
trekt of woedt
golven rollen
schuimend koppen
eeuwig is ’t soppen
van grijze wolven
brullend voor de Heer
d'dichter bij 't water
vol in luister
’t wordt steeds later
verweert in 't duister
zuid wester in z'n sonnet
met zee die bergen verzet…
Testament
gedicht
3.5 met 74 stemmen
48.768 Ik heb een zwarte kaars gekocht
die dooft als ik mijn ogen sluit
en fluister in het verste duister
'samen thuis en samen uit.'
-------------------------
uit: 'Alle goeds', 2001.…
Vlijmscherp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
503 licht en schaduw
streden schemerend
hun wedstrijd waarbij
contrast de tijd
als zwaard hanteerde
zij blonk vlijmscherp
het eindsignaal in
de laatste flikkering
van deze heroïsch
gespeelde ronde
zacht duister legt
zich tevreden neer op
de bereikte plaats
maar donker kent nog
een laatst flits verweer
ongezien door velen
koestert…
Een platonisch lot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 Wat ik heb gezien is plompverloren
in een duistere bron gevallen,
ik schrok als verloor ik mijn ziel.
Op zoektocht met mijn handen
naar een werkelijkheid die kan vervangen
wat mij aan beelden geschonken was.
Mijn geest vertroebeld door dingen
die oud en beschimmeld lagen te rotten
in de broedkist van de verloren tijd.…
Wonderbaarlijk
hartenkreet
1.5 met 8 stemmen
1.716 prikkelingen die hij ontvangt
vormen zijn eigen veilige wereld
waar de zon meer kan zijn
dan een lichtbol van warmte
wonderbaarlijk leeft hij het leven
en laat hij levens veranderen
als zijn lach ook wordt gevangen
en zij is de zee van eb naar vloed
die dierbaren laat meedeinen
tot aan de avond, door de nacht
en soms vallen sterren als duister…
Verraad
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
1.013 Hoe is het mogelijk
het licht van vulkanen,
zonsopgangen en
gloeiwormpjes te zien
en dan verraad te plegen
door het duister te betreden?…
Najaarsochtend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.026 Een Keltische mist polijst de uithoeken
restanten dwalend duister verdrinken
in het binnendringende morgenlicht
boomkronen, in onbeweeglijkheid
gevangen, spiegelen de herfstkleuren
De leegte wandelt met een glimlach
door de kalende akkers
hier waar de taal de dagen raakt
worden de woorden buigzaam
er is slechts licht voor een enkele stap…
De wereld.
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
821 Ik word naar beneden geslokt,
Naar het diepe duister,
Geen uitgang,
Geen ingang meer nadat de tegels zich sluiten.
Een triest gevoel,
Een diep verlangen.
Naar die mooie dingen van buiten.
Nu alles zo kil en lelijk is.
Kijk ik terug,
En merk ik dat de wereld schitterend mooi is!…
altijd wens ik mij jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.476 ik zie je komen, ’s avonds
als zoete vruchten vallen
in een hongerende schoot
wil je dan blijven
dansend op golven
van gunst en dood
stil hoor ‘k je letters schrijven
met inkt vanuit mijn hart
als boodschap in mijn oor
’t voelt als heling van wonden
welke het duister heeft geslagen
- zonder jou verlies ik alle banden
aan het herinneren…
Verbleekte driekleur
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.970 Hoe is uw voorhoofd nu zo dof,
Zo stroef en zo droef en zo duister?
Ach, als de wind ze sleurde in 't stof,
Verliezen de lelies hun luister.
Hoe staan die oogjes nu zo flauw,
In wenende wimpers verscholen?
Ach, drijvende in te kille dauw,
Besterven de blauwe violen.…
het grootse moet nog komen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
657 onder een moedeloze hemel
vallen bladerloze bloemen
koude ijswinden geselen
het land
de despoot met zwarte zweep
vaart met duistere lading
op het troebele vlot
van ongeschreven wetten
het kind wrijft onschuld
uit zijn ogen
harde lijnen kruipen over
de aarde en stoppen
om graflijnen te trekken
rondom de man
die denkt dat…
Aldus sprak het zwarte gat
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
774 Voor mij op de grond
een krant
lege fles
papier
zwart gat ondekt,
Te gek
gek gekras in de nacht
tast in het duister,
Krachtige katachtige
ogen
prachtig,
Kijk in de zwarte gaten
er in
willen bijten
er door heen vliegen
met verf besmeurde vleugels,
Vallen
op de grond
een krant
lege fles
tekst op papier,
Start een revolutie…
Soedan Baby’s
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
618 In de gruwel van het duister van de nacht
waar geen sterren of maanlicht doordringt
stappen vertwijfelt duizenden naakte kindervoetjes
kil angstig als de kreet van de zwarte raaf doorklinkt
Dwalend blind tasten zij naar het hen niet gegeven
zoeken dat ene wat zij steeds maar weer niet kregen
het geluk op een leven zoals zij werden uitgeloot…
Oorzaak en gevolg
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
609 deze lente kaart met herinneringen
die de dood rijpt aan vluchtige
momenten spijt – witte kopjes
steken al boven de zwarte klei
bebaard en afgebakend
tussen zachte wallen vlees
met vroege stoppels waarvan het zwart
veranderd is in een loodgrijs warm vest
klampt emotie zich vast
aan het duister en ejaculeert
zijn angst met pijnlijke scheuten…
de nacht is wreed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zodra het daaglijks licht verdwijnt
met haar spelende kinderen op straat
met haar lentestralende korte rokjes
met haar zomers lome lijven
verschijnt de nacht ongenaakbaar eenzaam
en hakt dromen aan flarden
doet pijn aan mensenwensen
voedt de verwarden
ik wil niet slapen gaan
de warmte van mijn dekbed
verraadt een duistere deken
ik schrik…
Doffe glans
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
686 Vanuit onzalige gedachten
verprutsen wij de laatste kans
in lange rij met de verdachten
die handelen in doffe glans
onze waanzinnig mooie ogen
sluiten als beslagen ruiten
getergd gekeerd en zwaar bedrogen
naar een binnen zonder buiten
in deze vers gedolven groeve
reik ik jou de stalen spade
begraaf het duister van ons droeve
vanuit voorbedachte…
Zonnestraal
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
558 In een zwarte woeste wereld
waar wolken blijvend samenwoekeren
de bodem zompig kluiten blubbert
wacht ik op dat herlicht moment
waar tussen duistere dagen
een spleet van zon zal vallen
zo schrijden doet de wereld
tot glimp van nieuw begin.…
zoals stenen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
527 ik gedachten keilen over water, het was vuil
maar
de oppervlakte schoon
ze droeg er lelies die hun onschuld bloeiden, rijker
door de vroege zon; het klaarde op
en overal liep leven
kleine vogels zochten tussen blad en boom
ze zongen dat de dag er was
en ook
dat alle zomers nu nog geuren
in mijn slaap
slechts een enkele is duister…
pijn
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
941 Geen licht die deze duister kan verslaan, geen middel die deze pijn geneest.
Het is zoals het altijd is geweest.…
De lucht was geel als gele chrysanthemen
poëzie
3.9 met 7 stemmen
3.018 Troonden onz' harten in het gouden duister,
in 't goud onz' ogen als kristallen kronen.…
Stervend meisje
poëzie
2.6 met 11 stemmen
2.920 Kind van wonden,
Dat een stonde
Als een bleke sterre beeft,
Voor wier luister
’s Werelds duister
Gene nacht meer olie heeft;
Kind van vrezen,
Teder wezen,
Kind van louter liefde leed,
Wier geflonker
Uit de donker
In dit droeve dagen gleed;
Kind van zorgen
Met de morgen
Van uw leven leven moe,
Gaan uw ogen
Als de hoge
Bleekgeworden…
geen woorde maar daden
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
641 wie altijd
nog één lichtpuntje ziet
in het volkomen duister
noem ik een kerel,
die men niet gauw zal verslaan.…
Besluit
gedicht
2.7 met 81 stemmen
25.252 Toen sprak hij met een dode stem,
(de blaren ritselden achter hem):
Ik kom u zeggen dat ik ga -
Nooit keer ik weer waar ik nu sta -
Hij zweeg; achter zijn duistere wil
viel de wind in de blaren stil.
--------------------------------
uit: Gedichten 1911 - 1976…
Nachtlied
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
550 O nachtlied van de eenzaamheid
noodlot leidt naar droeve wegen
hemeltergend zijn de angsten
die uw God mij heeft gegeven
duister wurmt zich door de nacht
een woord raakt blind, door mij geschreven
ik poog en tracht, probeer steeds weer
woede en angst, ze doen mij beven
O nachtlied van de treurigheid
ik beschrijf, vertaal, mijn ongerief…
STERKEND LICHT
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
577 De milde nacht geurt
het verlaten veld toont
zijn korte ontluiking
gewekte teunisbloemen
gaan langzaam open
verlangen naar al wat
door het duister waart
naderbij zweeft en verdwijnt
in hun wijde kelken
dalen sterrenstralen neer
als zachte degenstoten
treffen diep _ bezingen
het gewone gebeuren
zich toe te vertrouwen
aan welbekend…
Toteninsel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
548 De zielen onder zijn gezag
zij gaan van licht naar duister
of wezenlijker juister
zij reizen naar de nieuwste dag.
De ongekende dageraad
door Charon aangeboden
hij lenigt alle noden
en lost de laatste levensdraad.
(bij het schilderij: Die Toteninsel - Arnold Böcklin)…
De vrouwen die ik heb gekend
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.516 Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard -
in naderend minnens-duister,
mijn ongenaakbare min, bewaard
onder scheuren-schone kluister.
-----------------------------------
uit: Het vader-huis (1903)…