1372 resultaten.
Siddhartha
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 ik dwing deze dwaze zonlicht
om mijn gedachten te laten
rijmen op het onwezenlijk
gebeuren dat al in een
ver verleden gestalte
had genomen, dromen
spaarden deze momenten
tot aan het kleinste behagen
van een minuscule valuta
eenvoud bracht mij de macht
over mijn onmacht, liet het vermeende
gebeuren en trooste me met de
diepgang van Shakespeare…
Ze is mijn engel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
636 Kijk nog even heel diep naar je twee kleurige ogen
die met parelmoeren glans weer schitteren in het zonlicht
Van vroege dag tot late nacht ben je overal even veel aanwezig
O lieve vriendin en mijn liefste, je bent mijn teder beminnelijke engel.…
Verbondenheid
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 Golvend zonlicht valt
natuur zingt haar lied voor elk
stilte heelt de ziel
In de natuur vloeien kleuren
samen, vormen scènes van visuele intensiteit.
Planten kleuren de weiden, herfstbladeren zetten bomen in
vuur en vlam. De zon zakt goud en zacht — elke gloed roept verwondering.…
NAVELSTRENG NOOIT DOORGEKNIPT.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
137 Makkelijk en vlotjes bracht ik een haast lachend blakend prinsje ter wereld; een sinaasappeltje zo sappig en gezapig rond
Klein lachebekje en zonlicht scheen waar je snoetje opdook, overal ter wereld
Ons contact was oprecht, intens en oh zo close; een droeve traan, overdadig geluk, alles kon en mocht; vrijheid blijheid
Nu ben je een beetje ziek…
NAVELSTRENG NOOIT DOORGEKNIPT.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
683 Makkelijk en vlotjes bracht ik een haast lachend blakend prinsje ter wereld; een sinaasappeltje zo sappig en gezapig rond
Klein lachebekje en zonlicht scheen waar je snoetje opdook, overal ter wereld
Ons contact was oprecht, intens en oh zo close; een droeve traan, overdadig geluk, alles kon en mocht; vrijheid blijheid
Nu ben je een beetje ziek…
Fel wou, niet mocht, niet kon, toch moest hij 't uiten
poëzie
4.2 met 12 stemmen
1.904 Ver van trots-heersend Ik in stille schachten
Van ziel wordt weggegraven, wat hem kwelt,
Verned'rend leed van wensen en gedachten:
Uit taaie kiem van diep verdrongen krachten
Groeit woord, gebaar of lach, die 't rondvertelt
In 't zonlicht van 't verschrikt bewustzijnsveld.…
Zondagmorgen
poëzie
4.2 met 11 stemmen
3.766 'k Ontwaakte op aarde, -
Mijn hoofd was tevreden
In 't zonlicht gegleden, - -
Van verre bedaarde
het luien -
Bim! bam!
Bim! bam! - bim!…
2e Oosterparkstaat, Amsterdam
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.377 in de chique achterkamer
voor visite de salon
geurt de geest van jaren dertig
Donker rode pluche crapauds
in authentiek grijs streeppatroon
amper nog bezeten
Even maar verschaft het zonlicht
vrij entree en zucht de wind
door opgeschoven ramen
Weerkaatst kristal
geslepen glazen en karaffen
op het glanzend gepolijst dressoir
Dan klooit…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 Er valt wat zonlicht op de tafel,
precies daar waar jij altijd zit.…
Zonnige septembermorgen
poëzie
3.6 met 12 stemmen
5.403 o zijden zonlicht, zacht kristal
hoe onbeschrijflijk mild en edel
verzilvert gij het smal ravijn
der huizen en de ranke schreden
der meisjes langs de waterval
en langs de gracht en op de bruggen
die teer gebogen ruggen
welven over het fulpen waterdal;
de kinderen vangen met hun handen
de zachte speren; en hun mond
vangt het geluk…
Stadstaal
gedicht
2.8 met 16 stemmen
7.064 Vrouw baadt zich in zonlicht tegen
hoge huizen, schip maakt zich langer en
brug kijkt traag toe. In mijn handen ruist
een taal. Een pen beweegt op de kaart tot
de vermoedens die een stad voortdrijven.
-----------------------------------------------
uit: 'Het nachtland/It nachtlân', 1998.…
Wit op Wit
netgedicht
3.5 met 25 stemmen
1.755 een ogenblik
waarin ik was gebleven
Het moet rijpen met uw blik - zei hij
vooruit, toe - kijk nog even
en vertel mij wat U ziet
in uw zo wezenloos gestaar
Het viel mij zwaar hier iets te zien
op zijn zo witgestreken linnen
dat zo wit was in verschijning
dat het welhaast licht moest zijn
het was zo wit - dit schilderij
het straalde zonlicht…
In de regen
netgedicht
4.5 met 22 stemmen
742 Ingetogen beweegt mijn hand
door het striemend oppervlak
van duizenden regenbogen,
gekleurd door 't felle zonlicht
door elke druppel op d'aarde gericht.
"Och", mompel ik,
en wandel verder door de regen,
terugblikkend naar de nachten
toen ik mijn naam in de hemel schreef
en in kille ijzige stilte
lag te wachten.…
Europa's moraal
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
612 losbandigheid
ontsieren het standaard streepjespak
vinden wij
Vezels die ooit strepen waren
vervlochten zuidelijk vindingrijk
democratie met kiesrechte vorm
vinden wij
Kunst en uitvinding ontplooiden
de stof voor soepele modetrends
noordelijk leer eeuwig verjagend
vinden zij
Zwaar lakense leer kan hangen,
klappen noch flappen in het zonlicht…
DE VOGELS.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.441 De glans van 't zonlicht is verduisterd,
De nevels rijden door de lucht:
0, wie de vogel mocht gelijken,
En ijlen naar een warmer sfeer! ...
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.…
Teken van hoop?
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
948 Vreemd genoeg lijken dagen langer te duren wanneer zonlicht ontbreekt.
De stilte…, die indringende stilte!!
Terwijl mijn hart het uitschreeuwt.
De avonden zo kil!
Vogels trekken weg, naar het zuiden.
Verdwijnen uit het gezichtsveld.
Jou achterna in vrijheid.
Mijn god ik mis je.
De leegte, zo hol.…
De pracht van een palmboom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
502 Je beschermt mij tegen fel zonlicht, als een ventilator
geef je een aangename koelte onder jouw hangende takken
Van deze boomarmen kan ik ook genieten om even tot rust te komen
of om goed en lekker te kunnen slapen voor korte maar ook van lange duur.…
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Tegelijkertijd vullen warme kleuren en krachtige tinten het glooiend landschap,
hun ongewone schaduwen dansen op aarde als een speelse echo van vervlogen zonlicht.…
Behalve
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
365 Behalve dat de dag met zonlicht begint
met zon
en licht
Lig jij in mijn bed
in mijn gedachten in mijn hoofd in mijn bed
Niet bij me
maar
hier
in dat donkere hoofd van mij
En behalve dat je er niet écht bent
weet ik je hier
wandel je
glimlach en praat je
hier, bij mij,
in mijn hoofd
in dat grote lege bed vol bloemen
Behalve…
Deze lieflijke uren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
431 Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp
en mild doorzeefd van zeeën zonlicht
over deze middagmeubels, zitten jij en ik
midden ons levenslang vredesbestand.
Wij drinken thee, knabbelen koekjes.
Keuvelen op gezegende leeftijd samen.
Onze vriendschap en huwelijkse band, amen.…
Hondenageltjes
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
355 hond graaft
een diepe kuil in de tuin
met beide voorpoten werkt ze
nagels tikken tegen stenen
aarde spat achter haar vandaan
alsof de grond iets vertelt
wat zij niet kan verstaan
steeds dieper volgt
haar gevoel naar beneden
haar neus vlak boven de aarde
haar staart beweegt mee
de grond wordt koeler
het licht valt minder ver
het zonlicht…
Blauwe sferen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
194 De avond valt in blauwe sferen,
het laatste zonlicht op het tapijt
dat stil in deze kleine kamer ligt—
alsof er geen lucht is, en geen adem.
We moeten nu gaan, beste vriend,
het afscheid valt ons zwaar.
Neem jouw rugzakje maar mee,
en twee rollen toiletpapier.
Het is echt lachen geweest
met die kolderieke humor van jou.…
De oude vader
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
175 Want ach, wat is het leven zacht,
Een spel van zonlicht en van schaduwnacht.
De dood is geen duistere, bittere heer,
Hij brengt ons slechts naar de bloemenvelden weer.…
Mijn zwarte bruid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.205 De eerste ontmoeting in gevoelens gevangen
Brengt weemoed als zonlicht op een sombere dag.
De tijd was ons breekpunt, onze zielen te jong
Om de liefde te vangen in ons eeuwige vuur.
Verdriet en deceptie verdreven emoties
En lieten ons weerloos in dit gezegende uur.…
Weet je nog
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.147 Weet je nog, dat jij me zei,
zittend aan het water,
waarin het zonlicht doofde,
dat we later, heel veel later,
voor altijd samen zouden zijn,
en dat je mij dit beloofde
En niemand zou van me houden,
zoals jij dat kon,
en niets zou je weerhouden,
want de wind verjaagt de storm,
weet je nog...…
Omarming
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
923 uitingsloos door eenzaamheid gegrepen
Zijn gebonden aan bedachte normen
Ik voel gebrek bij heel veel mensen
Naasten op de plaatsen waar ik ze ontmoet
Klanken vinden antwoord, maar geen woordenvloed
Wel commentaar op vreemde wensen
Geen gevoel voor de hoge waarden
Woorden trillend van kwaliteit en inzicht
Zijn alleen aanschouwelijk in het zonlicht…
Nachtval oorlog 1-3
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
977 Margraten in het zonlicht uitgemeten
wacht op gedichte nachtlucht even
na achten en net na het eten.
Ik denk: bekijk het maar
met die minuten twee
Ik proef de grandioze maaltijd
wijn en vis en het weten
is natuurlijk wat een oorlog is.…
AAN GUIDO GEZELLE
poëzie
3.8 met 43 stemmen
5.357 Daar weet geen één de stille troost,
Die door m'n kale kamer bloost,
‘t En is geen zonlicht van de Oost,
‘t En is geen lief dat kust en koost...
Het is een oude beeltenis
Van hem, die schoon van eenvoud is
en prachtig droeg z'n droefenis...
Gezelle... m'n goede Gezelle!…
Binnen een ogenblik
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
896 Bedrukte zonnestralen zijn het raam door en vallen richting vloer
Alles voelt stroperig, steeds zak ik weg door mijn voeten
Het enige wat kan is kijken
Het gedwarrel zien, het verzinken voelen
Kijken en wachten tot seconden weer gaan tellen
Het is het hopen op meerdere ogenblikken na dit tragisch lange nu
Vrij zonlicht bespeelt plotseling…
Stad van de schaduwen
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
403 Het heldere zonlicht van toen komt nooit meer terug;
het verleden is definitief weg.
Wees dus als een waardige burger van een verloren rijk:
sta in de schaduw, luister naar het zachte, onbeantwoorde lied,
en neem sereen afscheid van de stad die je verlaat.…