Stad van de schaduwen

Je zult geen nieuwe landen vinden, geen andere zeeën.
Deze stad zal je achtervolgen. Je zult dwalen
door dezelfde straten, grijs en kil,
en ouder worden in dezelfde wijken;
in deze zelfde huizen zul je grijs worden.

Er is geen schip voor jou — dat is al lang voorbij —
er is geen weg die ergens anders heen leidt.
De brieven op de tafel blijven ongelezen,
getuigen van een stem die jij niet wilde horen.

Hier, in de hoek van deze schamele hut,
bewaar je de herinnering als diep en zwart goud.
Maar waarom speel je die melodie nog, nu de nacht
de muren omsingelt en de stegen betonnen loopgraven zijn?

Niemand luistert hier naar jouw gezang.
De oren van de passanten zijn al lang dichtgegaan,
hun harten zijn te arm voor jouw tederheid.
En toch, als je de muziek uit de duistere nachten hoort,
denk dan niet dat het toeval is, of een wreed lot.
Het is de stad die jou jouw spiegel toont.

Zoals je je leven hier hebt verwoest, in deze kleine hoek,
zo heb je het in de hele wereld misgelopen.
Het heldere zonlicht van toen komt nooit meer terug;
het verleden is definitief weg.

Wees dus als een waardige burger van een verloren rijk:
sta in de schaduw, luister naar het zachte, onbeantwoorde lied,
en neem sereen afscheid van de stad die je verlaat.

stadsleven schaduwen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 17