7542 resultaten.
In gedachten verzonken
netgedicht
4.9 met 33 stemmen
1.654 Als bomen hun takken versieren
zangvogels zich laten horen
de eerste slakken aansporen
raak ik in gedachten verzonken
als bermen bedekt met klaprozen
verstilde harten doen opbloeien
samen met elkaar verzoenen
raak ik in gedachten verzonken
als weelderig uitgestoken halmen
hun warmte de dag laat gloren
dringt hun betekenis door…
HOREN
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
536 Het spreken tot God
uit zich zeer verschillend
in smeekbeden
lofprijzing
en wijze vragen
welke
niettemin gearmd voortgaan
gezamenlijk omhoog zweven
zonder enig onderscheid
de Hemelpoort bereiken
daarachter
met brandend antwoord
worden aangestoken
wellicht
als uitgestrooid zaad
stil hun tijd afwachten
zich in welke gedaante ook…
Echo van eb
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
477 Grijze leegte slaapt
golven zwijgen in de nacht
sterren houden wacht
Alleen, zo eenzaam voel ik mij bij eb
waar de horizon zakt, verzonken in slapend zand.
De lucht weeft tranen in wolken van grijs
en ik kraak, ik wacht op mijn liefste, op een hand.
De horizon zakt, verzonken in slapend zand.
De zee trekt zich terug, grijpt gulzig haar…
Een nieuwe dag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Een traan, een lach,
wat viel, gaat staan.
Een fluister groeit
tot stemgeluid.
Het licht ontwaakt,
een nieuwe dag.
Een nieuwe dag is daar.…
Afscheid van M.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
642 Toch wil ik hoop bewaren
al voel ik me alleen;
't Is of ze nu voorgoed verdween
en nergens plaats meer heeft
in mijn bestaan.
Haar lichaam rust nu op het kerkhof
maar waar is ze nu echt dan heen?
Ik voel verdriet en rouw en pijn
en spijt om waar ik haar ooit griefde.
Wat blijft is enkel nog de liefde.…
Daadkracht
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
696 stille winter
donkere dagen
beur mij op
wees mijn zon
neem mijn schaduw
zonder vragen
stille winter
onverwachte dromen
beur mij op
wees mijn licht
neem het zeer
mocht het donker komen
*
heel even maar
tot het vroege voorjaar
als ik het fluitende
vogeltje mag horen
en vol vreugde naar
de sneeuwroem staar
© Hilly Nicolay…
Mumbai
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
441 Pas met een vreemde
de man die ik verzorgde
en met wie ik sprak
alsof hij het was
na al die jaren
van vergeefs wachten
terug in de stad
van mijn dromen
waar jonge mensen oud
worden van hun lot en
hun boosheid inslikken
hopend
op verlossing, pas daar
met die man kon ik
afscheid nemen
van het wachten…
Hoopvol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 Nu lente, straks weer zomer en dan herfst
wanneer de warme zon weer uren scheen,
maar droefheid blijft wanneer de hoop verdwijnt
en enkel nog de daagse dingen tellen;
waar zijn de bloesems en de vreugde heen
of zien we niet het nieuwe water wellen?…
Aster*sken
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
575 Ergens in de schaduw van
het Al
Vertoeft het amoregoloze
Niets
Ontsnapt aan het moment
dat nimf Pandora
Haar brainbox opent en bloemgodin Flora
Het firmament bestrijkt met asterisken
in nucleo sterren planetoïden
Egoloos doorschijnend als
het Iets
Dat voor het mensdom achterblijft als Hoop
Op de verlossing in hun Wederdoop…
vrede bestaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 vanachter een waas van tranen
kus ik de bruiden van Israël
omhels ik de vaders van Palestina
op mijn knieën
smeek ik om verdraagzaamheid
iedere molecuul
heeft recht op vrede
rampen en ziekte
eisen hun tol
maar ik kan niet anders
dan hopen èn geloven
dat
haat en afgunst
het afleggen tegen harmonie
terwijl de storm buldert…
Pinksteren
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
465 Gij die als een stille gloed
in de ziel wil vonken,
waar de hoop ons zingen doet,
want door U geschonken.
Adem Gods, die suist heel zacht,
teder mededogen,
als een moeder die ons wacht,
over leed gebogen.
Adem Gods die krachtig blaast,
muren doet begeven,
die de komst van ‘'t Rijk verhaast,
met ons heil verweven.…
Nog eens herfst
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
303 Toch is er hoop want eens wordt alles anders
en komt weer lente met nieuwe bloesems aan.…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Verloren stemmen
tussen beton groeit zacht licht
stilte houdt hoop vast
Ik vraag me af waar de
kinderen zijn gebleven, die zongen en
speelden in straten. Nu vallen hun stemmen stil als
puin dat breekt, terwijl de samenleving doorklikt en weigert te kijken.
Wereld is vaak te hard, te
scherp aan de rand van gevoel.…
Weer een afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
266 Treur maar, maar niet zonder hoop. Er is
steeds weer de liefde, het licht, de schoonheid
en de verrukking. Al zien we het soms niet, al
zijn we droevig en verward. Leef verder, leef.…
De Stilte van Mijn Schreeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
315 Zie hoe de hemel zich ontvouwt,
intens en vol hoop,
waartegen niets is dat bestand.
Flarden mist die mij omhullen,
als ware het een spel van zoek en vind,
verhullen zacht, maar onontkoombaar
de geneugten, als die van een spelend kind.…
Slaappillen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
363 De nacht komt niet vanzelf meer.
Ik moet haar lokken
met kleine, witte leugens
die smelten op mijn tong.
Dus slik ik zwijgend in.
Witte rondjes die beloven
dat ik even niets hoef te voelen.
Ze houden woord —
iets wat mensen zelden doen.
Ik lig weer klaar
voor het gevecht dat niemand ziet,
het gevecht dat ik altijd verlies.
Daarom laat…
Zij is dat meisje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
326 Zij is het soort meisje
dat zich verontschuldigt
voor dingen die allang geleden zijn gebeurd,
alsof schuld blijft kleven aan haar vingers.
Zij is het soort meisje
dat zich herinnert wat anderen vergaten te bedoelen.
Een opmerking,
halfluid gelachen.
Ze lachte mee.
Maar iets in haar brak
op een plek waar het al stil was.
Zij is het soort…
Ad nauseam
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
161 Mijn vermoeide gelaat kraakt
Bij elke zucht die ik slaak
Ontdaan van mijn jeugdige moed
Aanschouw ik de sleur nog eens goed
Ben ik dan iets kwijt geraakt
Met elke zucht die ik slaak?
In de ochtend, als ik weer moet
En de sleur mij wederom groet
Kraakt mijn zuchtend gelaat
Tot ik eens - met moed ontwaak…
Nagelbijten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
346 In mijn handen zie ik
een kind dat blijft zoeken,
dat blijft breken,
dat blijft hopen op iets
dat nooit komt.
Toch bijt ik verder,
want loslaten is erger,
en de tijd –
die wrede trage meester,
verslindt alles wat ik ben,
zonder genade.…
Verjaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
351 Vandaag verjaar ik,
en niemand merkt het,
behalve de muren
die mijn adem tellen.
De klok tikt stil, blijft stil,
zoals een hond
die niet meer blaft.
De geur van vroeger
in het koude brood,
in het glas dat ik niet vul.
Er komen berichten,
woorden vol goede bedoelingen,
maar ik hoor mezelf niet antwoorden.
Ik glimlach voor de vorm,…
Volwassenheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 Ik dacht dat volwassen worden
iets was met sleutels, rekeningen,
met een grijns die zegt
dat je het allemaal wel begrijpt.
Maar het lijkt meer op wonden
die niet genezen,
op stilte dragen zonder vragen,
weten wanneer je moet zwijgen
omdat niemand echt luistert.
Volwassenheid is leren
mensen te verliezen zonder geluid,
leren lief te hebben…
Jupiter
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
561 Weet je nog
Hoe we vroeger alsof deden
Op een leeftijd van zeven
Op oude bezemstelen zweven
Een interpretatie van grote mensen
Die onze verbeelding beplakten als verdwijnende wensen
Hoe onwaarschijnlijk ze het achtten
Bleven we elk jaar op elkaar wachten
En in kartonnen dozen
Herbeleefden we dagen die jou deden blozen
Ik weet nog
Hoe we…
Tussen wat was en kan zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
379 En terwijl buiten de nacht zich verzamelt,
leggen we onze hoop voorzichtig op tafel.
Niet in grote woorden,
maar in wat klein genoeg is om waar te zijn.
Aandacht.
Moed.
Mildheid.
Humor.
Licht.
Als we dat mengen, dag na dag,
kan het zomaar koken tot iets nieuws.
Iets warms.…
Als een engel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
457 Ik hoop dat je over me waakt
Dat je dicht bij me bent
Als ik de weg kwijt raak, ‘t
Zal niet makkelijk zijn
Zo hier alleen
Een hart vervult van gemis en pijn
Maar ik blijf vasthouden
Aan de kleine dingen
En zo krijgt de dag misschien een gouden
Rand,
En heb ik mezelf iets meer in de hand…
Onverbiddelijkheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
356 Ik ben de steen waarop stormen slaan,
de rots die weigert ooit te gaan.
Zelfs als de zee mij opslokt en vreet,
blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet.
Ik ben de deur die altijd dicht blijft,
de adem die nooit een naam prijst.
Een zware stilte, een kamer vol pijn,
waar verloren dromen verdwijnen.
Ik ben het mes dat weigert bot te worden…
Vieren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
414 Ik hef mijn glas
op alles wat niet werd —
de liefde, de hoop,
het kind dat ik niet meer ben.
Buiten zingt de regen
een lied dat niemand kent,
maar ik herken het refrein:
het geluid van blijven,
tegen beter weten in.
En ik lach zacht,
omdat ik overleef
zonder applaus,
zonder aanraking —
en dat is alles wat telt.…
Breekbaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 Het raakt me
hoe je blijft staan in mijn woorden.
Je zoekt iets
en weet tegelijk
waar de uitgang is.
Je praat zacht,
alsof eerlijkheid breekbaar is.
Je legt zinnen neer
die blijven liggen
lang nadat jij vertrokken bent.
Ik knik, ik luister,
beter dan goed voor me is,
en doe alsof dit gesprek
niet opnieuw
een vertrek oefent.
Je zegt…
tijden als deze
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
309 in dit soort tijden
beitel ik me door de dag
en wordt ‘t moeilijk
dan drink ik, drink ik uit m’n
herinneringen…
januarinacht
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
419 Maanlicht over het droomland
flirt verlegen met een waarheid
een ander palet in tijdloos gaan
een witte serene maagdelijkheid
geeft kennis van een eigen stijl
woorden herhalen zich onhoorbaar
alsof een echo vloekt in stilte
tussen gedichten en rivieren
restanten uit een ver verleden
hoop, onmacht en kerstbomen
liggen stapels hoog op…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 Hier,
tussen leven en wachten,
bestaat hoop
alleen nog als schaduw.
Laat ons zwijgen.
Woorden doen pijn.
Ze raken niet
zoals jij dat deed.
Als je gaat,
laat me dan niet achter
met slechts
dit ene
afscheid.…