2616 resultaten.
Gelittekend door pijn
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
511 waarover ik zal lopen
jij bent niet het
fluwelig type dat mijn
weerbarstigheid zal strelen
deelt gewoon
kordaat de lakens uit
zonder te bevelen
het lijkt een compromis
maar contracten zijn
er tot op heden niet
diepte is genivelleerd
de hoogte hebben wij
nooit samen bestudeerd
onderhuids verdwijnt de schijn
schrammen laten sporen…
Vertel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
723 vertel het aan de rivieren
schreeuw het van de hoogste top
fluister het aan de sterrenpracht
zet de wereld op zijn kop
opzoek naar een teken
een seintje of een spoor
alles beter dan doodse stilte
hoop ik dat ik wat hoor
een berichtje, een wens
die ik de familie vertellen mag
hopend dat degene reageert
die Rebecca voor de allerlaatste…
Raadseltonen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
513 Probeerde je te volgen
op ‘t smalle pad langs het water
maar je spoor was twijfel
vermengd met vlagen mist
ooit wist ik blindelings
waar je heen wilde
maar nu ben je vooral
een raadsel voor me
onze harmonieën klinken
voornamelijk in dis
geef me dan in elk geval
alleen een kleine hint
die ene zuivere toon
al was het dan maar
als…
Winterse stramheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
446 zacht kleuren
de jaren die ik
In je ogen zie
de diepte van je lach
een huid vol
seizoenen waar
zomer nog bloeit en
oogst naar volrijp groeit
geen spoor van
winterse stramheid
van leden door kou
en gladheid van heden
je straalt een
vrolijk sportieve
ambiance die nog tot in
de late uurtjes kan dansen
klaar voor een echte
winter…
LAIS CCLXXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 Gans de wereld liep in het verloren,
alles dwaalde, wemelde en het zocht
vergeefs zijn plaats, lichamelijke sporen,
maar de tijd had het slechts dood verkocht.
Elke zang zonk weg in het grauwe krocht.
Alles van waarde is gratis. Ik geef
voortaan dus maar mijzelf weer prijs en streef
als iedereen het zachte sterven na.
Voel je mijn klank?…
The last dance
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
746 adembenemend
liepen je voeten
zonder zichtbare
sporen na te laten
alleen al
het synchroon
bewegen gaf geen
enkele fout prijs
ik volgde
zoals altijd als
jij leidde en figuren
opfleurde uit grijs
mijn dansen met
jou kende subtiliteiten
zoals de steun in je rug
een versnelling bij vlucht
ook onze plaats
in de ruimte bij het…
Een jeugdig volk
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
509 zij koninginde
hoog in de
koude lucht
na de vlucht
snelle en
opgewonden
darren in chaos
achter zich
te hebben gelaten
alleen de
kleinste
bleef haken
aan haar spoor
met hem zou zij
het gaan maken
hun moment was
universeel van
twee naar een teveel
weer wolkte
na enige tijd
een jeugdig volk
naar een nog
nieuw te kiezen…
Een soort fantoom
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 het lijkt vaag
op iets dat
verdwenen is
maar mogelijk
ook nooit heeft
bestaan een soort
fantoom waarin
wij hebben
geloofd en zijn
meegegaan
met iets dat zich
vaak kneusde
aan de realiteit
zonder sporen
na te laten
behalve een
niet te harden
diepe pijn van
littekens die nooit
zichtbaar waren
er zat leven in
geweven zonder…
Kantelpunt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
448 Dit is geen vliegende verkoudheid
dit is de gewone dingen doen
in een gekantelde wereld
op zere knieën kruipen
over de scherpe rondjes in het metaal
van een omgevallen wenteltrap
Houd vol, houd vol, rust uit
in een hoekje van de bocht
tot de angst weer van mij houdt
tot mijn oren weer sporen
met wat ik zie en voel
in de storm van mijn…
Je lege maag
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
436 blond klauterden
lange ledematen
uit het rek
geen stormwind
en hagelregen
hield hen tegen
alleen om twaalf
uur werd er gegeten
vaste prik voor wie
er te laat zou komen
kon alleen maar
van de resten dromen
dat broodjes
overgeslagen werden
kwam zelden voor ja
tijdens het ongeluk
door alle drukte op
het onbewaakte spoor
onder…
de overkant gevierd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 aan de overkant van tijdelijkheid
in een warme schoot verborgen
huist ons verleden in de verhalen
van hen aan wiens stam wij wortelen
een tijdloze schatkist zonder bodem
vol van de herinneringen en sporen
die hen in onze geschiedenis bewaart
aan de eeuwige overkant van het nu
dierbaar verscholen in hoofd en hart
leven de mensen en momenten…
Allen even eens zyn
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
568 klopt allang niet meer
Zij voelt een plaatsvervangend schamen
Ook haar bezocht een bruusk ontwaken
En tot haar door drong tot het besef
Wat ik mijn leven lang verhef
Daarvan moet ik me los gaan maken
Het wezen bovenaan de keten
Is helemaal niet zo beschaafd
Het is aan geld en macht verslaafd
Verloor zichelf en zijn geweten
Trok sporen…
Tot de dood ons scheidt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Geen spoor
Geen mens die nog
Iets van je kan vinden
Nu ik je stof laat
Aan de wind
Die waait fel
Boven de autostrade
Nee, dus niet
Boven de Schelde
Je fotoalbums
Die ík vernietigde
Worden niet gemist
Je huis gunde ik
Met grote korting
Aan de buren
Je boeken verkocht per kilo
Nee, geen prijs per stuk
Ja, ook die eerste…
Tao
netgedicht
2.4 met 25 stemmen
457 metamorfosen
gedachten die ik zelf niet heb gekozen
wat eerst echt leek is toch niet
wat het scheen
En vraag je wat het is dan
is het weg
nog voor het zich aan mij laat openbaren
in meditatie noch in
navelstaren
een vlindervleugelvlucht
achter de heg
Onzichtbaar schuilt zij in tranquilliteit
mijn zoektocht is een queeste
naar haar spoor…
zicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
277 licht glijdt over stof
langs ramen van mist
veren van vergeten licht
dansen in de stilte
schaduwen wiegen zacht
tussen muren van adem
stemmen drijven als nevel
onhoorbaar en licht
kleur smelt in de leegte
ogen volgen sporen
die nergens beginnen
en overal eindigen
een deur op een kier
fluistert verlaten wind
handen raken leegte
en…
Het glas herinnert zich
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
401 Een brillenglas,
lang zoekgeraakt
lag plots weer
waar het haar
ooit had geraakt
geen aankondiging,
geen spoor
maar helder lag
het daar weer
voor
door krassen heen
door vallen en tijd
droeg het nog steeds
dezelfde helderheid
alsof wat kwijt was
nooit verdween
maar gewacht had
stil, ergens alleen
haar wereld viel weer…
Terug in het licht
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
822 Het is jouw eigen hand
die uit het donker
verder schrijft
lichtzinnig door jouw fijne
gedachten over het zand
Een late vloed wist sporen uit
maakt de zandvlakte glad
zodat je weer opnieuw begint
op het onbeschreven pad
Een ruige wind neemt
laatste twijfel mee
zilte lucht kleurt helderblauw
je wandelt rustig langs de zee
het heldere…
Tergend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
364 Zwarte lichamen
welke het pad
als inkt beschreven
Rossige dragers
onder het gewicht
van zomerzaden
Lichte zoekers langs
stengels en licht
Zij bewogen als
afzonderlijke talen
De drager bij
de uitgang
De zoeker verderop,
de wachter dieper
in de gangen
Gewicht op andere
ruggen
De uitgang verplaatst
het spoor door
andere sprieten…
Stroming van riet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
137 het dier beweegt langs de rand
van het riet
het water volgt maar noemt haar
richting niet
een adem raakt de oppervlakte
even aan
daar waar beweging lijkt
stil te staan
onder de huid trekt iets
langzaam voort
geen spoor van richting geen
herinnerd woord
het lichaam luistert
naar wat niet verschijnt
terwijl de stroom zichzelf…
Ik stoor je niet
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.977 Ik geef mezelf de sporen nu
en ga je achterna
in't wuivend riet verdwijn je nu
waar schuil je, primadonna...
Daar lig je,hijgend als een hert
dat der jacht net is ontkomen
ik stoor je niet, dat is te wreed
en zal niet aan je komen...…
armenslaap
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.213 je snuffelde buiten bewust-
zijn naar mijn verdwenen sporen,
slapende maar uitverkoren.
---------------------------------------------------------------------
uit 'voor het ontslapen gaan', bundel premature gedichten 1993-2000, ongepubliceerd…
1953
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.635 niemand
verstaat
geen veilige haven,
niet eens een plek
om eervol de vele
honderden doden
te begraven
hier een vader, zoekend
naar een veilige plek
en met gebalde vuisten
zijn Schepper
vervloekend
daar een gezin, verdreven
naar het dak van hun
woning, de gevouwen
handen biddend ten
hemel geheven
het zoute water trekt
diepe sporen…
De laatste roos
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
2.685 een kind is weg
we zoeken
allemaal
de roos laat
moegebloeid
haar bloemen vallen
we zoeken door
en door
door struikgewas
en zwarte nacht
een bloem ligt
rood als bloed
verloren
op de grond
we zoeken door
en door
door 't middernachtlijk uur
geen spoor
de bloemen worden
flets van kleur
ze liggen er
nog steeds
we zoeken door…
zomer
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.648 de krekels zijn blij
het trillen van bomen
glinsterend begrip van zomeroogst
en wij; de kern die ons voedt
legt ons de wereld in het hart
zwaar zwemt de middag voorbij
wij voelen zijn kloppen, tellen de slagen
en lieven ons breekbaar klevend in adem
jou drupt warme honing van ’t lijf
en ik zout het gras
toeval is blauw en een spoor…
korstmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
777 versmelten
tot een groene, grove korst
onthecht zijn ze kansloos
ze slorpen verstikkend stof
traag woekerend met geduld
op de kale rotsflank
de grafzerk die schuin zakt
een ijswand in het hoge noorden
her worden ze niet verdrongen
maar dringen door de fijnste porie
zelfs verdord slaapt het door
tot de dauwdruppel hem weer wekt
sporen…
Het droommeisje
gedicht
3.3 met 19 stemmen
8.712 Zelfs van het meisje is geen spoor.
Het lijkt of je haar hebt gedroomd,
Al is dat, meen je, ongehoord.
----------------------------
uit: 'Person@ges', 1997.…
Soms voel ik mij zo leeggehaald
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.114 De akkers liggen maagdelijk -
geen spoor meer van het leven
dat eens in al zijn weelde blonk
terwijl de zon scheen in de morgen.
Ook nu blinkt licht, al is het vaal,
gekleurd door 't brandglas van de zorgen.…
los van vingers
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
706 oude sporen en stenen
en ik tel mijn stappen
aan de waterkant
behoedzaam
tussen het vertrek
van geloof en schemering
ik ga liggen
vergeet alle woorden
wanneer niets van waarheid
begint, ook al wijst iedere richting
naar de wind, haast leunend en
onafgebroken
uit de bomen valt het licht,
nergens eindigend of beginnend
en het uur breekt…
Verloren liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Doffe ogen
bevroren tranen
een mond die zwijgt
haar hart dat huilt
de wind die zachtjes
een masker streelt
over bleke wangen
en haren lokt
waar krullen futloos hangen
voeten lopen
over zwarte rozenblaadjes
laten een spoor achter
waarin in scherven
van gebroken liefde
werd gestapt
ze ziet zijn schaduw node gaan
niet bij machte
hem…
Veldheer
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
989 Als veldheer van mijn vlakke land
verschool ik mij in bramen
en zag ik niet
hoe onverwacht
de dienders van mijn nageslacht
in sporen van een nieuwe nacht
als bokkenrijders kwamen
Ik wachtte in mijn ongeduld
de nacht af in mijn dralen
en zag ik niet
hoe ochtendlicht
de nevels dreef in vergezicht
waar spoken kwamen om gericht
mijn schaduw…