2002 resultaten.
Mijn dansen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
643 ik kende
de passen maar
mijn dansen won
nooit een prijs
ooit probeerde
ik jou te leiden
maar jij verdween
al op de eerste reis
als stel was er
tolerantie in bewegen
wij kwamen elkaar
vaak onverhoeds tegen
ik week terwijl
jij dan langs mij gleed
de slinkse tussenpas
maakte ritme compleet
in jou heb ik mezelf
nooit kunnen…
de oostenwind
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.212 staan
dat ik zware stenen
kon dragen
de wind sprak
over die jongen
die slenterend over straat
zocht naar vrienden
tussen die massa;
de zienden
het alleenzijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis…
windstreken
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
813 dat ik zware stenen
kon dragen
de wind sprak
over die jongen
die slenterend over straat
zocht naar vrienden
tussen die massa;
de zienden
het alleen zijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis…
oostenwind
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
902 staan
dat ik zware stenen
kon dragen
de wind sprak
over die jongen
die slenterend over straat
zocht naar vrienden
tussen die massa;
de zienden
het alleenzijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren
wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis…
Parijs-Roubaix
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
1.533 kasseien, regen, kou … een helse reis
‘La douce France’ ligt niet in het noorden
de beulen die hun eigen lijf vermoorden
betalen voor hun brood de hoogste prijs
ontvluchten zij een volger met een zeis
of is hier sprake van een groep gestoorden
die malend deze troosteloze oorden
verwisselt met het aardse paradijs
de winnaar juicht, krijgt…
Bergland
poëzie
3.5 met 13 stemmen
4.139 '
vraagt het zich af; want reeds zijn de uren
doorgebracht op de hoogten
tot tijden geworden die niet meer kunnen verstrijken,
en ondenkbaar de reis
die het lichaam eenmaal terugvoert
naar het ondenkbare laagland,
terwijl de ziel blijft vertoeven
in die poolzee van licht en ijs.
--------------------------------------------
uit:…
Gordiaans
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
456 werd het door
angsten weggespoeld
als jachtig galjoen, een
vliegende Hollander
overtuigd, geankerd
in een nauwe wambuis,
gekapseisd in ondiep
water, waar het lot het
zwaard in vast liet lopen,
bolde winddruk de zeilen
met 12 gordiaanse knopen
van vaste koers verstoken,
stuurloos met een
gebroken kompas,
verdoemd de laatste
reis…
Leegte bevriest mijn ziel...
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.395 Geruisloos trekt de stoet van dierbaren
over de donkere stenen in dit afscheid
Een enkele reis in het doodskleed
die je naar de halte van leegte rijd...
De wolken besluiten je mee te nemen
naar het land zonder helse pijnen
Een zonnestraal verlicht de aarde
waarin je aardse leven voorgoed zal verdwijnen...…
onder dekens, diep weggezonken
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
747 het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand
hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan
een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw
ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren
het geluid en de stervenspijn;
erom huilen…
`n rijm
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.076 wij keren terug in stilte naar het niets
ontwaken is het lot dat ons bind
de reis is prachtig mooi ik fiets
verder weg tot je de waarheid vindt
zolang alles draait om alles heen
blijven de koren spreken in `t veld
alles verdwijnt
zelfs in `t veen
houdt daar geen rekening met de tijd
die blijft wel doorgaan
tot ieders spijt
in de ruimte…
Een blocnote is mijn vriend en vijand
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
645 al je ditjes en datjes
heb ik tot me genomen als geen ander
op het ticket van de reis
in overgave van beminde golven
was er één taal en één sleutel op de goudzee
van geborgen harten
tijdenlang dronk ik je woorden
als zoete rode wijn
liet mijn dromen vrij op jouw dromen
ik zal je toonklank bewaren
door m’n zuchten, langs mijn wangen
dicht…
Gebakken horloges
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.272 Hij nam iedereen zijn horloges af
sloeg ze aan stukken op de vloer
gooide ze met boter in de koekenpan
De brommer liet hij niet buitenstaan
deur open en vol gas
drie trappen op naar boven
Hij sliep in zijn paradijs
omringd door prikkeldraad
waar hij lood smolt voor de reis
Soms werd hij opgehaald
een spuit moest hem bedwingen
de dwangbuis…
Ratio en Emo
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
3.741 Het is een mooi stel
Hij gaat veel om met zijn gedachten
Zij doet hetzelfde met haar gevoel
Waar ligt ergens dat ontmoetingspunt
In hun aardse reis, want dat is toch het doel?
Wanneer komen ze tot een compromis?…
Sterrenstof
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Kan ik vergeten
Maar waar ik ook zijn zal
Na deze mooie reis
Trots kan ik zeggen
Ik kom van het Paradijs
Ik zal op je wachten
In mijn sterrenstof dromen
Tot zich voegt, lief,
Jouw en mijn atomen
Slechts dan hernieuwt zich
De eeuw’ge cadans
En komt het heelal weer
Perfect in balans
Uit mijn bundel: Zomaar uit het niets ... iets…
Ontmoeting
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.421 bleef blijkbaar strijden tegen zijn belager
van welke wrede kiemen was hij drager
hier stond een arme ziel in stervensnood
wie schonk hem aandacht, bracht genadebrood
hij liet geen traan, was kennelijk geen klager
mijn komst bezorgde hem weer nieuwe kracht
hij sprak: ‘het is niet erg te moeten sterven
ik kan verlangen naar de laatste reis…
De aarde is geen paradijs
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
704 Een prachtig rond gevalletje
dat, op haar eindeloze reis
door ons zó vol heelalletje,
mijn, oh zo onbeduidend leven
glans en houvast weet te geven,
door er iedere nieuwe morgen
weer te zijn, ervoor te zorgen
dat mijn voeten bodem voelen
op hun route van die dag.…
Voorjaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
865 Er valt een steen
op zwarte aarde
voordat jouw reis
met Hem begint
God gaf, maar heeft
een hand genomen
en voert haar verder
als Zijn kind.…
Deemoedig?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 vleugels van de tijd
koestert het de contouren
van het lichaam, gouden randen
aan een moegestreden horizon,
de diepste nerf
van een zwijgende nacht
de zwakste lichtjes
feller stromen
op de gespiegelde achterzijde
van de dromen om
aan de schaduwen
ontkomen,
de zingeving
gewogen in gewichtloosheid
in alles wat ik bezat,
de reis…
De vlindertuin
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
721 En de reis naar terug.
Ik wil weer de witte vlinder zijn
en mijn vleugels uitkleden
en mij laten smelten in de mond
van mijn geliefde.
Ik luister naar het uitwuiven
van de meeuwen boven het Zwin.…
ode aan een gestorven dichter
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
704 poëzie laat zich niet sterven
als de reis ten einde is
schrijft in alle talen
waar de dood te stil is
om het te verbieden
poëzie houdt niet op
als het keerpunt eenzijdig
het lichaam neemt, want de geest
van een dichter is de jeugd
die altijd blijft
poëzie is de adem van de
schrijvershand, het typt het zwart
van inkt met gele stippen…
Nederland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 Op een prachtige zondag maakte ik een reis
door een mooi stukje natuur in Nederland.
Het is bijzonder te noemen hoe ons land
er uit ziet qua natuur.
Mooie plekken zijn er genoeg,
dat is gewoon zo.
Het heeft ook zijn voordelen als de
zonnestralen door de bomen schijnen.…
Treinreis zonder oordopjes
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
704 Dat haar dochter zal gaan trouwen
Verderop een groep studenten
Lallend over drank en katers
Eén had ruzie met zijn vader
Over studie, geld en centen
Achter mij twee jonge meiden
Eén dook met haar ex in bed
De ander vond haar best een slet
Maar kon het wel begrijpen
Ik weet niet wie ze zijn
Maar krijg alles van ze te weten
Want ik reis…
Een nieuwe lei
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
543 Ga je nu weeral op reis?”
Ik krijg er ook nog een hoop
ongevraagd advies bij,
over hoe ik het best mijn leven kan leiden.
Eerlijk als ik een oud bekende tegen kom
is het verleden en heden het gespreksonderwerp.
De vragen komen in een sneltempo mijn hersenen binnen,
zonder kloppen kan ik beginnen.…
In het oog (4)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Hun spel spreekt mij aan,
vertelt van hun reis, hun verleden
in het donker van
jonge dagen
toen de wereld nog een droom was,
ongebonden ?
geen verbanden, geen verbonden,
geen verboden om het dagelijks brood,
enkel genereus in het spel.…
Zo'n dag
gedicht
4.5 met 2 stemmen
7.114 Ik reis alleen en mis mijn reisgenoot,
met wie ik elke windstreek heb doorsneden.
Zo'n dag. Ik deed het niet met opzet, maar
ik zag zelfs het gezicht van vaag bekenden,
wier naam mij bij hun leven reeds ontschoot.
Ik zag mijn vader in elk handgebaar.
Het regende.…
Ach
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
582 Op reis en geen spoor als Lucifer,
ontkennen, exact met dezelfde impact
Dirigeer toch's in beide werelden!
ik zie,ik zie wat jij niet ziet bijvoorbeeld?
Dat, eventjes en dan laten ontgelden,
niet het duiveltje, jij bent het die streelt
Inderdaad ik ben het die tegen je praat!
pak me dan als je kan, via je elleboog?…
menselijke trekjes
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
434 een geweldig paar
het kopje en schoteltje
vijftig jaar samen
de kamerplanten
ze verlangen naar buiten
voor altijd binnen
olifant van steen
uit een klomp klei geboren
met grote oren
vrouw uit Afrika
denkt vaak aan haar droeve reis
uit hout gesneden
meisje met duiven
droomt al jaren voor zich uit
in de vensterbank
gordijnen hangen…
UITING
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 God verspreidt Zijn scheppende kracht bedaard,
om met kunst de mensenziel te laven,
bij grote reis of huiselijke haard.…
No. 44.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 onneembare vesting
torende boven alles uit en het kind wist dat
papa rijk was als het munten hoorde rinkelen
in de zakken van zijn bruine overjas
toen moeder in een zwarte zware kist
zorgvuldig lakens en kleren stapelde
alles met No. 44 erop begreep het
kind nog niet dat het een valstrik was
verloor zij de hand van het kind op deze reis…
EIGEN BEHOUD
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
449 Bij mijn lange reis
door het waaiende duister
van de stormende levenszee
verlang ik naar een vaste rots
boven de kokende golven
om stevige steun te hebben
maar ik klem mij vast
aan een kleine sterke zuil
die liggend voort host
wild danst springt en duikt
op het brullende schuim
doch onverstoorbaar koers zet
naar de lage enige ster
aan…