1857 resultaten.
Ilonka zingt.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
881 Ze heeft linten in het haar,
linten op de schouders
en een kleurig corsage...
Men heeft haar geen uitgeleide gedaan,
geen heeft haar bij haar tooi geholpen...
Waar gaat ze heen?...…
Landelijke liefde III
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.016 Nu is het te laat, waarom toen niet door
Onverhoeds aanrakende monden
En armen om bevende schouders gewonden
't Geluk ontbonden, nu voorgoed teloor?…
Open en niet gekooid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
428 Verwen het liefst een naamloos en
eenzaam kind wat ik ken en ben, in het
idioom van het beleven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je de bron van tranen vindt
Ik misgunde mij die horizon, er bestaat geen
wereld zonder droom, in de schoonheid van
de broosheid wint alleen de liefde als
grootste aandeelhouder.…
Nu ik het weer zo voel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Als mijn handen of schouders
je niet kunnen steunen of helpen
mijn woorden of juist het gebrek er aan
nu domweg als mijn zwijgend knikken
je niet kunnen troosten,
vergeef me dan.…
Dolen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 toegestaan
zó uitgenodigd verbleven wij een volle tijd
en hielden ons voldoende staande met vissen
die in ons gespannen net verdwaalden, tot
een roepstem van de overzij, luider aandrong
om te komen en tot hulp te willen zijn,
met lankmoedigheid daar aangekomen
zeer geschokt door wat de ogen zagen,
werd aangevat wat mogelijk was
en de schouders…
gebroken geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 alleen te willen zijn
nu haar hart gebroken was
door zijn dronken bekentenis
dat hij ooit in een wilde nacht
haar vergetend had verraden
door nevelig en vol van lust
in andermans armen te vallen
nu huilen hun gebroken harten
hopeloos alleen ieder voor zich
in de anderhalve meter wereld
terwijl er juist nu behoefte is
aan een arm om de schouder…
Toekomst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
555 aarzel niet
om je pijn te doen met de waarheid
opdat je niet in de leugen zult hangen
Terwijl ik nadenk voor het venster en het stof
uit de kieren van het raamkozijn schrob
Blijven staan door standpunten als het zwarte
water golvend door de
rioolbuis klotst
Je hoort en ziet de mantel
van 't verdriet nog steeds niet hangen
om de schouders…
mantelzorger
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
620 even voor jouzelf
is er nooit de tijd
je voelt je drenkeling
in de zee van geluk
die jij golven laat
meestal in de schaduw
blijft jouw kus helend
voor wie jij lief hebt
de naaste of de zieke
die jij met zorg mantelt
zo lang als nodig is
ook al laat dat jou
leeggezogen achter
heerlijk zou het zijn
wanneer even iemand
om jouw schouders…
Ambergroen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Uitbuikers die over alles
hun schouders ophalen.
Of erger: die zeggen
'het is zoals het is '
Wat onthult dit zelfbedrog
wat gaat achter dit beeld schuil
Is het triomf van 't eigen ik
Onderwerpen waarover ik
een opvatting had
en waar ik me over opwond.
Het lijkt ineens heel lang geleden...
* Let wel...Nota bene!…
Angstig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
299 Het noemt zich voorzichtigheid,
legt zijn hand op mijn schouder
en duwt me langzaam
uit elk verlangen.
Angst leert je buigen
voor er iets breekt.
Het noemt zichzelf wijsheid.
Maar het is slijtage
met een geruststellende stem.
Ik liet levens liggen
omdat ze te veel leken op hoop.…
waar tijd niet raakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
370 niet verliet
ik draag haar als een jas die nooit verslijt
in de wind
danst zacht de droom
geen grote sprongen
eerder wiegen
zoals gras dat weet
wanneer het buigt
en wanneer het blijft staan
ik loop door dagen
die ouder worden dan ik
hun randen rafelen
maar mijn blik blijft licht
tijd probeert mij te tellen
legt jaren op mijn schouders…
In Contemplatie Verzonken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
278 Is dit juk
dat ik op mijn schouders draag,
niet te vergelijken
met een doornenkroon?
Laat mij leven zoals bedoeld,
in aangeboren soevereiniteit.
Laat mensen in hun waarde,
bouwend aan wat nog beginnen kan.
Wat wij nalaten
is wat deze aarde wordt.…
De open horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
170 De stof die om haar schouders valt,
is geen gevangenis, geen muur,
het is een vrije, bewuste keuze,
een eigen kompas in het uur.
Niemand meet haar waarde af
aan de plooien van haar kleed.
Maar zie de ware schaduw vallen,
waar het krijt de lei niet raakt.
Een meisje dat naar buiten staart,
terwijl de poort haar wereld sluit.…
rotatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
133 luchtbelletje weet zich van
geen “ middenstand “ meer
het zoekende in de wijsheid van wanhoop
legt varianten bloot die me sterken
door nieuwe latente vermogens die
krachtens alle lentes me de bloei
en groei het spel van elk seizoen
me laat spiegelen in vreugde
“ niet het lijden daalt op de aarde neer
maar strijkt als vioolmuziek langs de
schouder…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.
Het stijgt langzaam naar het licht:
een hand die in de jouwe past,
wit en overmoedig de bloesem in april,
de zomer die de muren warmt.…
nader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
27 hoor hoe de kamer ademt
alsof zij iets wil zeggen
dat zij al jaren spaart
achter de dunne stof van avond
ik leun dichter bij je schouder
en zeg het bijna zonder stem
nader
het raam houdt de regen zacht
als een hand die niets neemt
alleen de druppels telt
die niemand anders hoort
jouw adem raakt de mijne
kort en warm en bijna stil…
Do you like me?
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.992 Met mijn schouder strijk ik langs jouw schouder wanneer ik langs loop.
Ik voel dat ik rood word, maar dat kan jij niet zien.
Ik voel dat je me nakijkt wanneer ik verder loop.
Ben je verbaasd?
Begin je al iets te vermoeden?
Ik wil het laten merken, maar alleen aan jou.
Ik kijk naar je wanneer je langs loopt op de gang.
Kijk jij ook?…
POËZIE
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.044 zonder aanwijsbare oorzaak
later (of eerder) het luchtruim
kiest stuurloos niet weet waar
te gaan besluiteloos avonturiert
in de versomberende avondlucht
niet de overdaad aan woorden
van politici mediamedewerkers
critici ongelukkig gekozen hol
klinkend van neerbuigend tot
meedogenloos vals getoonzet
dat ene woord als klopje op
de schouder…
Begrip
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.066 Toon begrip voor andermans zorgen
Laat niemand met zijn verdriet alleen
Het kan ook jou overkomen morgen
Maak dus van je hart geen steen
Stel je open voor en ander
Een luisterend oor doet zoveel goed
Sla eens je armen om een schouder
Begrijpende woorden geven weer moed
Weet dat iemand die verdriet heeft
Zich vaak schaamt voor zijn gevoel…
Nooit echt samen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.684 Ik heb al een relatie
Hiervan voel ik mij gelukkig
De aarde trilt op elk moment
Al loopt het soms wat nukkig
Ik zie wel dat je voor me voelt
Ik voel me ook gevleid
Je hebt me bijgestaan met elk probleem
Nog steeds, in elke strijd
De welbekende schouder
De juiste blik, het juiste moment
Met jou de wereld weer wat rijker
Ik ben dus blij…
Het liefst
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
2.126 Het liefst loop ik nu naar je toe en beroer je schouders,
terwijl ik je zachtjes een kus in je nek geef.
Het liefst loop ik nu naar je toe en knuffel je armen om me heen.
Het liefst loop ik nu naar je toe terwijl je je omdraait
en me vol liefde aankijkt.…
toch niet alleen
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.909 Dwalend, als een schaap zonder herder
ben je op zoek naar het ware geluk
Je zoekt het alsmaar verder
met op je schouders een loodzwaar juk
Je bent kapot van angst en verdriet
je ziet geen licht meer in het duistere dal
omdat de goede herder je niet ziet
en die, voor je gevoel, nooit meer komen zal.…
hoogzomer suite
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.045 het is hoogzomer
een duif verdwijnt in de boom
ik rij achteruit
vijf arme hommels
draaien rondjes in het bed
van hostabloemen
vakantietijd -
de hondekop voor het raam
staat op de uitkijk
de aasgier kijkt schuin
over zijn rechter schouder
ik ben nog niet dood
op het zebrapad
werpt een allochtoonse zich
voor de bushalte
bomen…
gedachte
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.324 niet als wachter bij m'n gevoelens posten
maar meer als mens in dit geval
voor alle schouders om op te janken
voor de bemoediging toen ik het niet meer zitten zag
voor alle troost wil ik bedanken
dat het U allen goed gaan mag.!!!!…
Amazone
gedicht
3.0 met 131 stemmen
36.365 Het steile jukbeen driest geslagen
in 't duister van uw harenwal,
uw schouders recht en fier als schragen,
torpedostreng der heupen val,
die heel uw warmte, ingesloten
als in een schoorsteen, langs mij draagt.
Wie is 't, die naar uw sterke schoot en
bescheiden borst te dingen waagt?…
Gij spreekt geen woord, o vrouw...
poëzie
4.5 met 8 stemmen
4.919 Gij spreekt geen woord, o vrouw, maar weent aan mijne zijde
onder 't ontgoochlen dat uw tengere schouders boog.
En 'k wéét uw leed, ik woog de keten van uw lijden,
-maar sluit afkerig 't werend oog.
Ik sluit mijn oog.…
verdriet
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.608 Wat moet ik nou zeggen
Wat kan ik nou doen
Een arm om je schouder,een zoen.
Het lijkt allemaal zo zinloos
zo triviaal.
Hoe kan ik je nou troosten,
wat kan ik nou geven,
het lijkt allemaal zo banaal.
De pijn, het verdriet,de onmacht
ik kan ze niet wegnemen,
laten verdwijnen,als een boze droom
tijdens een onrustige nacht.…
TRAAN
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
2.451 vocht
Een traan rolt teder langs je wangen
Langzaam volgt hij het spoor van je gelaat
Eigenlijk wou ik dat ik hem steels kon vangen
Als dat van jou toch alleen maar mocht
Je mond voedt zich met je tranen
Die jouw lippen zachtjes doen trillen
Ik wilde dat ik jouw verdriet kon stillen
Dan alleen al zou ik mij in de hemel wanen
Je tere schouders…
weg weg
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.050 ik moet gaan ik moet gaan
ik moet rivieren zien de hemel een grote blauwe
of grijze toekomstdroom licht dat op water ligt
als de hand van een liefhebbende vader op de
schouder van zijn zoon
ik moet bergen zien als fris ontloken borsten ik
moet hete kruiden ruiken in het zuiden waar de zon
op de witte hellingen schijnt
ik moet aan het…
Nimmer gestild
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
745 afgebrand
voorbij zo krijste jij die mooie dromen
En nu lig jij hier in je vers gedolven graf
dit is nu wat je hebt geoogst je verdiende straf
even flitsen mij wraakzuchtig de gedachten
beschaamd kniel ik dan neder om hier bij jou
mijn tijd af te wachten
Dan hoor ik stappen op het achterliggend grind
voel de warme hand op mijn schokkende schouder…