1858 resultaten.
weg weg
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.050 ik moet gaan ik moet gaan
ik moet rivieren zien de hemel een grote blauwe
of grijze toekomstdroom licht dat op water ligt
als de hand van een liefhebbende vader op de
schouder van zijn zoon
ik moet bergen zien als fris ontloken borsten ik
moet hete kruiden ruiken in het zuiden waar de zon
op de witte hellingen schijnt
ik moet aan het…
Nimmer gestild
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
745 afgebrand
voorbij zo krijste jij die mooie dromen
En nu lig jij hier in je vers gedolven graf
dit is nu wat je hebt geoogst je verdiende straf
even flitsen mij wraakzuchtig de gedachten
beschaamd kniel ik dan neder om hier bij jou
mijn tijd af te wachten
Dan hoor ik stappen op het achterliggend grind
voel de warme hand op mijn schokkende schouder…
verdriet
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.608 Wat moet ik nou zeggen
Wat kan ik nou doen
Een arm om je schouder,een zoen.
Het lijkt allemaal zo zinloos
zo triviaal.
Hoe kan ik je nou troosten,
wat kan ik nou geven,
het lijkt allemaal zo banaal.
De pijn, het verdriet,de onmacht
ik kan ze niet wegnemen,
laten verdwijnen,als een boze droom
tijdens een onrustige nacht.…
TRAAN
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
2.451 vocht
Een traan rolt teder langs je wangen
Langzaam volgt hij het spoor van je gelaat
Eigenlijk wou ik dat ik hem steels kon vangen
Als dat van jou toch alleen maar mocht
Je mond voedt zich met je tranen
Die jouw lippen zachtjes doen trillen
Ik wilde dat ik jouw verdriet kon stillen
Dan alleen al zou ik mij in de hemel wanen
Je tere schouders…
Bang voor wat ze zeggen
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.506 Ze is zo bang voor wat ze zeggen
Kruipt dan het liefste in haar schulp
ze hoort wat ze fluisteren het maakt haar bang
bang voor wat ze zeggen
Ze ziet de blikken, gluren en gniffelen
Kan er niet tegen, draait zich weg
Schouders schokken, zoveel angst zit haar toch in de weg
Bang voor wat ze zeggen
Ze is zo bang, voor wat ze zeggen
Dat…
Maîtresse
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
912 Ik greep je bij
de schouders en drukte je bange
lichaam stevig tegen me aan. Je
trilde, je benen wankelden. 'Ik
smeek je, wat is er gebeurd?',
vroeg ik nogmaals.…
- Sterrentocht -
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
997 Het doel van deze reis
de rust...bekroond,
de route wordt een sterrenweg genoemd,
dromen op schouders gedragen
kapen de mooiste sterren weg.
Slechts een enkeling meende
dat volkeren elkaar moesten kennen
op hun weg naar de sterren
..zuinigheid, opnieuw verleend,
was een uitzondering.…
Bubbelbed
hartenkreet
3.3 met 25 stemmen
4.444 De rode zon schijnt laag in onze tuin
je hoofd schuin, ligt op mijn schouder
we kijken maar we zien niets, alleen gevoel
onze ruggen tegen het nat beschot van ’t bad
de bellen van lucht ploffen uiteen, druktemakers
je borsten dansen op en neer door de speelsheid ervan
het warme water omhult onze lijven als een cocon
druppels glijden als roze…
Trots Katwijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
541 Die niet alleen boeten
maar ook lasten
van schouders tillen.
Samen, als een rots in de branding,
onbreekbare familiebanden
in hun harten gekerfd.
Waar verleden in heden leeft.
Krijgt de jongste visser
traditioneel de oudste naam…
Harde lijnen ?
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
607 Op mijn schouders wacht een
verlangend kind dat lacht, mij
toedekt en haar handen strekt
en worden harde lijnen zacht,
in een meetloos mededogen
tot aan de sluimerende dood,
die ergens op mij wacht.
“ Schoonheid en jeugd
kan niet lang genoeg duren “
J.Vondel…
Jezus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
705 gezichten in groen en geel
en m'n tong is gesleten
een gespleten tong
en een gezicht dat lijkt
van rubber en de dieren spreken
bomen verre neven en vergezichten
en een duik door de golven water
in lang haar gezicht is
de ziel van de wicca godin
odin zeus lugh in de rug
geschreven vleugels veulens en boma wees noet boos
de reus is een schouder…
Waar rozen doornen baren
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
961 een geruisloze wind
spelen de bloesems met hun bladeren
en wijn morst de tijd in geleegde glazen
als de kerktoren scheidende wegen slaat
Je rekt je lichaam uit tot aan een gedroomde hemel
die alleen leeft in ongeschreven romans
deze kant kleeft aan jouw liefde
maar hield mijn oever onbereikbaar
voor jouw aalmoezen
Mijn hand op je schouder…
Liedje van liefde
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.772 Kom dan heel stil op je zwevende voetjes,
leg maar je hoofd aan mijn schouder heel zacht,
hoor naar de komende ritmische groetjes,
vleiend zo zoetjes,
en wacht.
'k Zal je in je dromen als koning geleien,
boeiend voor de ogen is 't elven-spel, licht
gaan we als twee goden naar diepste valleien,
'k weet je zacht-zijen
gezicht.…
Vermoeidheid
gedicht
3.2 met 53 stemmen
17.255 Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlogvoeren
Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter…
twijfel
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
600 Vergeet het voor- en nadeel niet
Lachen en verdriet
liggen zo vlak naast elkaar
Wikken en wegen
met kilo’s vooruitzichten
zware lasten voor op je schouders
waar uw draagkracht het niet aan kan.
Belangrijke vragen, waar geen antwoord op komt.
Net een zwarte hemel zonder sterren.
Bedachtzaam zijn
want tegenslag ligt op de loer.…
Niets
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.126 En niemand heet de engel op onze schouder.
Die volgens jou al evenmin bestaat.
Alles is niets, volgens jou is het beter een patatje te halen met mayonaise.
De zoutloper loopt door totdat de zout op is en we vergaan tot stof.
En volgens jou en jouw berekeningen heeft het leven an sich geen betekenis.…
Lullopertje
gedicht
4.2 met 70 stemmen
13.975 Alleen bij toeval raakte ‘k in het spel betrokken:
Soms kreeg een tegenstander plots de slappe lach
Als hij mijn broek zag, tot de schouders opgetrokken;
Ik liep intussen snikkend naar de cornervlag.…
Handreiking (met alle liefde)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
470 Ik plak een pleister
'n pleister op de wonden
één voor één haal ik 't plastic
er af opdat 't kleven zal
blijven kleven op de benen
op de armen op de buik
en op de rug, naar gelang
de wond 't heftigst bloedt
Of ik zal je verbinden
met alle liefde verbinden
je verdriet doen stelpen
een schouder voor je zijn
je geruststellen wanneer je…
Het jonge naaktmodel.
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.068 achttien lentes jong; staat met het hoofd iets opgeheven
strak lijf, de fraaie borsten fier naar voren gedragen
schilder doet haar linkerarm nog iets verlagen
de blanke huid glanst; is met olie ingewreven
het korenblonde haar hangt welgevallig over haar schouders
haar slanke figuurtje geurt naar witte seringen en rozen
vanwege haar onbevangenheid…
Als de lente verzaakt
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
592 ,
zonder licht
gedachten
verzwaren
het ademen
de lach zwicht
voor verleden gevaren
terwijl de ziel
bij voortduring dicht
in lettergrepen van pijn
in het heden leven
blijkt ooit te zijn
in dromen blijven zweven
welke angst beleven
en morgen
ja, is er een morgen
die voor haar mag zorgen
is het doek te zwaar
voor jouw schouder…
eenzaam koud en kil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
380 scholen vol van leegte
werken kan of mag niet meer
als het niet thuis aan tafel kan
de familie vrienden en buren
zien elkaar alleen achter glas
om verspreiding te voorkomen
van het onzichtbare gevaar
dat de samenleving verzwakt
door het fundament te knagen
wat mensen aan elkaar verbindt
die de ander vasthoudende hand
die stevige arm om de schouder…
het verlaten huis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 verborg
zijn dromen over metaforen en dankbare
herinneringen, nu staat het met hout gestut
tegen de steigers van de werkelijkheid
gebogen muren die nederig buigen tegen
de ondergang van welvaart kreunen
nu de herfst haar takken met geweld
door de scheuren naar binnen mompelt
het gezin vertrokken met de last van onzekerheid
op hun schouders…
bemind worden door een dichter
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.267 ze vertrekt haar mondhoek
even maar alsof het er niet toe doet
haalt haar schouders op en knikt we groeten
en lopen ieder een andere kant op
ik kijk nog eens om maar ze is al verdwenen
gewoon tussen de anderen als de anderen
en niemand weet dat zij ooit is besnuffeld
door goddelijke hersenen dat zij gerafeld
van passie uit haar lakens…
Allé, allé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Niettemin zal ook dit jaar het geel weer
als winnaar gloriëren om de schouders
van die held te Parijs, die het meest veelzijdig
toegerust is voor deze sportieve wielerreis.…
Naobers
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
412 De zon rolde
in een vlammende hemel
naar de horizon
van Westerwolde
zo volmaakt als ze kon
in het schemerlicht
de gedaantes gezwicht
ogen zijn opgelicht
ze krijgen gezicht
op mijn schouders
voel ik hun handen
laten me begaan
zijn naobers geworden
die naast me staan.…
Met Hedda te doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
512 Soms voelde ik Henrik Ibsen keihard
op mijn schouders tikken om mij bij
de les te houden, wanneer ik afdwaalde
naar de sexy benen van Karina en haar
suggestieve orgasme-gekreun.…
De huidige malaise
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Ik zie je gaan, afgezakte schouders
met een bleek gelaat je gemoed dragen.
Ze zijn niet te krijgen de antwoorden
en al begrijp je ook de wolkenzaal niet,
't tolkende, laat staan het ijzige koude.
Zie, de kinderen genieten hun maaltijd
zijn onbevangen niet in staking gegaan.…
Twijfel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
629 Wikken en wegen
met kilo’s vooruitzichten,
zware lasten voor op je schouders
waar uw draagkracht het niet aan kan.
Belangrijke vragen, waar geen antwoord op komt.
Net een zwarte hemel zonder sterren.
Bedachtzaam zijn
want tegenslag ligt op de loer.
Het kan ook vastberaden zijn
zonder erg of pijn.…
Tussen ons
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
423 Ik blijf staan,
handen open,
regen op mijn schouders
Is een gewoonte geworden.
Ik draag haar stormen
alsof ze voor mij bedoeld zijn.
Ik vang wat valt.
Ik slik wat zwijgt.
Ik lijm wat breekt
met de laatste restjes hoop.
Maar terwijl ik haar anker ben,
drijft niemand mij terug naar land.…
Borrowdale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 Vrees trekt aan je schouder.
Heimelijk was dit je wens.
Taai hel je weer voorover.
Dan is daar de kam: hoe breed!
En je kunt nog stukken hoger.
Maar even zakt je bezetenheid.
De berg heeft zich voor jou gebogen.
Rest nog éen grimmig pad:
hoe glibber de klimmer
alert hogerop jaagt...
waar de cairn hem wacht!…