2971 resultaten.
Verpakt in klatergoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
449 de lach
is weer verpakt
in klatergoud
spiegels kaatsen vol
de schijn van het
uitbundig samenzijn
staan bol
van holle frasen
en platvloerse gein
maar het is voorgekookt
de bordjes smile weten van
geen wijken als wij kijken
waar is de lach
die prikt achter de ogen
voelt als een brok in mijn keel
die mijn hart
nog diep kan raken…
Vulkaanas
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
408 nu ik mezelf met spiegels verwar
blijkt mijn massief windgevoelig
en mijn pluim een woordwolk
er is geen eenvoudige weg
om te kiezen, tussentijds
in verstikking boven ademvrees
als doorschijn is fijngewreven
tot glazen fragmenten
lijdend in gevonden voorwerp
aan een lichte vorm van verdwaling
tussen vogels en fotonen
doch onvervreemd…
Homunculus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 mijn voorspiegel kijkt bedenkelijk
dit zal geen dag worden om lang
de adem te sparen, het lachen is
al lang vergaan nu het lijf zich om
gepijnigde botten wikkelt in een
door blindheid omlijst landschap
mijn ik vraagt aan de spiegel wat
hier de bedoeling van is, of elke
voorzet doel moet treffen, zoals
geestverwarring zonder spraak…
Ik lees je
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 ik zoek je in de spiegeling
van 't meer, toch ben je daar niet
de bevrijding die ik vond
in jou met jou
beelden van fietsen door velden vol graan
die wind deed ruisen, noch
jouw handen over mijn spiernaakte lijf
zal ik ooit vergeten
evenals jouw opgaan in het niets
toch ontmoetten wij elkaar weer, ongezien
en één week voordat je vrij…
De tijd lonkte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
513 de tijd lonkte
blonk uit
in eeuwigheid
maar in
spiegelen was ik
mezelf steeds kwijt
ben vaak
voorbij de
horizon gegaan
jaar na jaar
nog steeds zag
ik mezelf niet staan
leven kaatste
alles terug wat ik
ooit heb genomen
alleen geven
deed ik sporadisch
in mijn dromen
pas later zag ik
dat ook mijn
sporen waren gewist…
jicht
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
928 och, wat een helse pijn
ik dronk wat glazen rode wijn
wist niet dat dit schade zou verrichten
in mijn botten en gewrichten
mijn knieën en mijn voeten
zijn gezwollen en moeten boeten
want door kristallen groot en klein
gaan gewrichten zwellen, wat een pijn
mijn dikke teen blinkt als een spiegel
hij begroet mij met een giechel,
sprak tot…
levend zintuig
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
645 Geslepen dagen
door een gebroken spiegel
waar de mooiste dag
blijft te zien in spiegelbeeld
als gedenkwaardige dag.…
Bijna niet vermeldenswaard
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Het zijn kleine dingen
die gewoon,
bijna niet noemenswaardig
maar toch
net even anders
doordat diegene
onder die omstandigheden
bijvoorbeeld een kronkelweg inslaan
om meer van de omgeving te zien
een thee voor je inschenken
een deken halen voor je
en op je wachten
en, hoe kan het anders
die spiegel die van de trap
en niet kapot,…
Averbeteringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Ik heb gevochten, nog steeds
zijn er barbaren als je durft
achter de spiegel te kijken
en erdoorheen te stappen
in de echte wereld
van duur gekochte averbeteringen
Overwinningen worden vergeten
terwijl men ze viert
steeds opnieuw
zullen ze behaald moeten worden
tot in eeuwigheid amen
Ik teken ervoor
een vinkje achter mijn naam
'…
Dromerijen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 Eén bewegen waardoor spiegels breken
en het gelaat smeekt om te vergeven
door alles met liefde te strelen.
De rust wordt me niet gegund,
koorts en angst bezweten het bed.
Prevelen droge lippen nog een avondgebed?…
Na jou
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Thuis, geen kleren aan
haren borstelen
me opmaken
in de spiegel lachen
Toasten op mezelf:
ik houd van mij
na jou
Thuis, geen kleren aan
de gordijnen open
vrij, vrij in het zicht
van de duisternis
In de nacht ben ik vrij
in de nacht houd ik van mij
na jou
Laat de straten mij zien
laat de nacht mij maar zien
ik ga mij niet verbergen…
Droom lustig
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.657 De werkelijkheid
kent vele gezichten
de wereld komt binnen
onrustige berichten
gedachten zaaien nieuwe dromen
droom lustig viert het hart een feest
om het einde te vieren
van een vers begin
afscheid nemen
van wat is geweest
droom lustig
gaat het hoofd
op avontuur
en hangt haar spiegel
aan de zwarte muur
de rituelen worden…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
910 het lot omarmt gaat aan boord
van het Narrenschip
door stilte en sneeuw
de maat van onrust kent
krast de tijd in steen
wie door geschilderd glas
naar wolken kijkt
beschouwt de betovering van het licht
het tedere ontvouwt
geeft het sprakeloze een stem
laat de sterren helder laat zingen
wie in het voorbijgaan
het spinsel van de spiegel…
IK DUID DE DUIDERS VAN JONG TOT EUS!!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 Geduld het gezegde zegt
geduld is een schone zaak
en dat is het ook
en heb ik mij ook eigen gemaakt
want met al die duiders tegenwoordig
van jong tot eus
al die meningen over meningen
je zou bijna je geduld verliezen
en ze niet meer lezen
niet meer tot of in je opnemen
maar toen keek ik in de spiegel van mijn ziel
en zag mezelf…
Waar niemand het ziet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
409 De blik in de spiegel
die je liever ontwijkt.
Het zijn die kleine dingen
die vastklampen
aan de rand van je gedachten:
twijfel,
schuld,
oud zeer dat nooit
zijn naam is kwijtgeraakt.
Maar de echte confrontatie
zit dieper.
Kleiner.
Dichterbij.
En die
doet het meeste pijn.…
humeur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
139 het is het tegenstaande van al dat
kronkelend de geest toebedeeld
met grimmige waarnemingen
en onberispte uitingen
het humeur, de daad van het gevoel
dat zich voedt door een voorafgaand
spectaculaire reis door het onbekende
van al wat voorspelbaar in de geest
de tijdspannes betwist in volgorde
tegendraads in het spiegelen der
gewoontes…
- Ballade van de Bezieling als Spiegel van de Zee -
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
698 Het praten wilde geen praten meer,
wilde beter onverstaanbaar kunnen lijden
de landstaal had geen liefdevolle ogen meer,
moest martelend blikken kunnen zwijgen
romantisch gevarieerd te keur
wilde de allergrootste liefde,
de allerkleinste letters kleven,
evenals de verscheidenheid..
van roemloze rivieren die in tranen uitmonden,
voelde de…
NARCISSUS OF WATER-SPIEGELING IN AMSTERDAM
poëzie
3.3 met 9 stemmen
2.088 Waar water is, wordt alles opgetild.
0 zie die waatren eens rechtlijnig schieten
De brug door tot zo welige verschieten
Dat graft-laan lijken gaat een woud-laan mild
En midde' in stad als eenzame woud-stilt'.
Wat zo de leste wolkjes daarin lieten
Voor donkre diept' haar leste blos verschieten
Eer nog een huivring over 't licht vlak rift?
De…
Spiegelingen - Poëzieprijs Hilvarenbeek 2000
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.268 Met jou in mijn gedachten - V.
In die dagen
leek je al een eeuwigheid weg
Hoe lang al was het niet
dat je mijn naam vergeten was
en je lichaam het enige
dat overbleef
Nu lijk je soms heel dichtbij
een geur
appeltaart met rozijnen
of een muziekje
pianospel dat door de muren klinkt
en een naaidoos
vol speldeprikken en lapjes herinnering…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 als er even niks nieuws groeit
kan de lucht op adem komen
en de grond weer doorwaaien
verlichte wortels zelfs
maar
verwaarloosbaar
zouden nachten spiegels brengen
mochten de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent…
DE SPIEGEL, DE SEIZOENEN, DE MAN, HET KIND
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
517 Het is maandag 1 september 2025
ik kijk in de spiegel en denk
"Zo die seizoenen zijn voorbij
zeker de lente, ook de zomer
wellicht houdt de herfst nog even aan!"
maar er komt zeker een winter
een zachte? een keiharde kouwe?
maar in ieder geval!…
Scheibeek 2005
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
897 Wat ooit een scheibeek was
is nu slechts spiegeling
lang
niet breed
een kleine plas
met de smaak van olie
en de geur van rottend staal
een relikwie van hemelwater
ik was mij wakker in een nieuwe eeuw
ik les mijn dorst aan versgevallen sneeuw
tegen de stroom in
loop ik tegen muren
waarlangs een brede pijp
die van de beek bevalt…
je zit zo diep van binnen
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
2.020 ik kan niet verbloemen
hoeveel ik voor je voel
je zit zo diep van binnen
ik laat voor even de boel
in een spiegel zie ik mezelf
maar ik ben niet alleen
want jij zit in mijn leven
en mijn hart is niet van steen
delen wil ik mijn liefde
om te geven en te nemen
heerlijk om je te kussen
zonder voorbedachte systemen
nee, je bent mijn hart…
generatie!
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.609 Spiegelend in het water..
Pakte jij mijn kinderhand..
En nam me mee naar later..
Nu lopen we langs het strand
Schuivend bij de vloedlijn beland..
Tussen mijn vingers ontglipt een warme hand..
Kijk achterom zie sporen door water weggebrand..
Starend naar de overkant..
Golven tellend in het water..
Met mijn kind een warme band..…
zwarte droom
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
814 de armen zijn te kort
als ik de bloesem
wil plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken
een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken
mijn voeten
in grijs beton
gegoten
verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het…
De pijnen blijven
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.222 Bekijk mij niet
als mijn grimassen
spiegels breken
als ik me wend en keer
naar venster, wand
in slapeloze nachten
als zelfs de lakens zuchten
Of hoe ‘k mij voorwaarts tast
blind geketend aan mijn pijn
(want zelfs van die kun je nog houden)
enkel te zijn
als ik mijn verzen lees
Ooit was er slechts één woord van jou
genoeg om mij te laten…
lichtvlucht
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
706 de spiegel rondom de boom
verandert maagden en minnaressen
wanneer winter geen woorden
meer kent
op schouders van de dichter
die als teken van rouw de aarde
zwart schrijft en
aan elke tak, krom gebogen,
de dag hangt met
droeve
doodgezwegen wind
vreemd en zwaar van stilte
hij kan niet anders
en buigt zich over zijn glazen droom…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
2.247 de tijd kruipt heel langzaam
aan mij voorbij
iedere dag spiegel ik mezelf
in jouw buitenkant
het duurt soms even
voordat ik weer besef
dat wachten nu echt
geen enkele zin meer heeft
de diepe wallen
onder mijn vermoeide ogen
weerspiegelen de pijn
die jij hier ooit achterliet
zonder veel woorden
trok jij de deur achter je dicht
om…
De brief
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.427 Toen de avond de kamer innam,
Werd de spiegel met licht gevuld.
De brief, die ik niet meer lezen kon,
Glansde koel als het zachte gezicht
Van een kalm gestorvene,
Wiens lippen een vleug warmte vasthouden
Om onze laatste kus niet te verschrikken.…
Lente
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
794 Een vroege ochtend langs de uiterwaarden
Een ijle nevel talmt van boom naar stronk
In tinten, die geen schilder evenaardde
ligt het landschap onbeschrijfelijk te pronk
Als kleine spiegels glanzen waterplassen
tussen de wilgen met hun stekelkoppen
De kale takken vormen schuchter knoppen;
het water zal voorlopig niet meer wassen
De kleur van…