2289 resultaten.
heimwee
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.303 Moeder, ik ben alleen in verre landen!
Ik kan niet meer in uw ogen lezen,
Ik kan niet schreien in uw milde handen;
O! Mocht ik ééns nog aan uw schoot genezen!
Nog éénmaal toeven bij die trouwe wanden -
Moeder! Nog ééns uw "arme jongen" wezen!…
Ik voel...
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.717 Een liefde die mooi en zuiver is
ja ik laat mijn hart spreken
maar ook mijn verstand
ook al ken ik je niet
vergissen doe ik me niet
Mijn hart heeft nu gesproken
ik ben nu niet meer bevreesd
liefde zo mooi en zuiver
een gift van onschatbare waarde
ik hou van jou mijn verre maan.…
Avond
poëzie
4.2 met 25 stemmen
5.324 Alle geluid dat nog van verre sprak,
verstierf. De wind, de wolken... alles gaat
al zachter en zachter. Alles wordt zo stil...
En ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
dat al zó moe is, altijd luider slaat,
altijd maar luider, en niet rusten wil.
--------------------------------
uit: Verzen (1894)…
Troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.203 Wanneer mijn verdriet 't verre sterrenlicht streelt en
ondragelijke herinneringen de dagen opsommen
wanneer ik denk hoe de mens is, alleen
mengsel van geuren, dromen en kleuren
snel vervagend in de stroom van de tijd en
zonnebloemen, zwart, naar de grond staren
met honderden vragen verzwaard, wanneer
de maan als vergeten parel in een juwelendoos…
Mijn vriendin
netgedicht
4.0 met 35 stemmen
5.553 Men zegt wel een goeie buur is
beter dan een verre vriend
maar ik vind dat MIJN vriendin
op afstand
een pluimpje op afstand dan
ook verdient.…
kamikaze
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
752 de waan dat ik op een motor zit
mijn enkel aan het chroom verbrandt
trappen is gas geven
een gat in de dag heb ik nodig
om het prut uit de ooghoek te wrijven
om de koorts van mij af te spoelen
maar dan kraak ik mijn wervels
en recht mijn rug
ik hoor de krassende stem
stokken in de krop van de kraai
hij rust op de hanebalk
een verre…
Vader
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
2.162 Maar altijd hield hij die alerte kop
En iedereen kon bouwen op zijn schouder
We hingen uit het raam bij elke stop
Hij nam me mee op reis in alle treinen
En wees op reeën, bergen, bruggen, seinen
We zagen steden, stranden, steeg en slop
We ruilden onze rollen lang geleden
We reden op een draf, niet in galop
Per auto, riksja, trein naar verre…
de bungelaar vraagt
hartenkreet
2.9 met 32 stemmen
9.598 vrouwe sprak de man
ik bungel nu al zo lang
doe d'r 'ns wat an
nou ja
zei de vrouw
spreek niet zo vreemd
je bent toch van hier en nu
verre van ontheemd
het is ook jou bekend
niets staat vast
behalve de dood
aan het end
de rest kan beslist opgeschort
hoort bij leven in het kort
onzekerheid kan geeen kwaad
voor de innerlijke groei…
Kunnen slapen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
854 Op een bed
bedenksels strijkt hij neer in dit refrein
met groeten van de verre overkant,
van Vader die de stroom beheerst en stuurt
wat slechts kan komen uit dat ander land :
een rust die helend werkt, die nachten duurt,
de streling van een stem, een koele hand,
een geurig deuntje dat mijn slaap ommuurt.…
Kleine Krijger
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
786 Mijn starre ogen staren
Wezenloos in verre leegten
De lucht is drachtig
Van geuren des doods
Het verderf is tastbaar
Mijn verdriet onzichtbaar
Doch immenselijk groot
Ik zak op mijn knieën
Betast met mijn vinger
De koperen stank van
Smerig verhalend zand
Mijn geboortegrond is rood
Doordrenkt van het leed
Getekend en besmeurd
Door de moordende…
Naamlozen
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.485 Omdat er nederige van hart bestaan,
gewikkeld in wollen doeken, te
lezen valt in gedroomde boeken,
van onbegrepen woorden, wordt weinig
verstaan, als schaaphoeders in een
simpele stal, alweer lang geleden,
van verre zijn gekomen op hun moede
schreden, onder gelijke sterren
talrijk in getal, zulke mensen zijn
er in de wereld overal, om…
Kerstfeest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
942 Kerstfeest
Twee mensen die een verre reis maken.
Niet zoals nu, even kunnen winkelen.
Want in haar buik een kleine Jezus.
een herbergier die de deur dicht zonder schroom.
Kerstfeest
Een groep herders die over hun kudde waken.
Schapen die om hen heen drentelen.
In de hemel ontstaat een bres.…
Klein slaapliedje voor E.
gedicht
2.0 met 44 stemmen
12.249 Dan bereik je verre wateren,
uitgestrekte meren waar een zwaan
neerstrijkt. Je volgt zijn blik, hij ziet
een vis en zijn kop verdwijnt onder
de donkere spiegel.…
Drie Griekse wijzen toefden op een dak
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.482 Gewoon op verre hoogten zich te laven
Zagen die wijzen de aarde kaal en vlak
En voelden zij geen achting voor de braven,
In wie de wens te sterven nimmer stak.
Hun zomer is allengs tot herfst gerijpt,
Nu zijn zij heel de last des levens zat,
Geen doodsvrees, die zovele harten nijpt.…
geef leven en bezieling
gedicht
3.0 met 8 stemmen
6.626 laat vliegen, laat haar vliegen
de witte sluier met blauwe kraaltjes
naar het luchtruim van mijn geliefde Anatolië
laat gaan, laat zweven naar verre landen
met brandend verlangen
de geur van tijm, de geur van mint
de wilde rozen van het Taurus-gebergte
omhul mijn witte sluier met blauwe kraaltjes
met de sfeer die je meebrengt uit Ephese…
Vluchtnummer zoveel
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
564 M'n verre reis ging door de lucht.
Wat was het nummer van m'n vlucht?
Dat cijfer vind u cryptisch hier,
terwijl ik mijn ontsnapping vier.'…
De stilte van de kerstnacht
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.989 In de stilte van die nacht
overdenkt moeder Maria,
jubelen herders
op hun terugweg
naar het veld,
lovend, prijzend,
stralend van verre
hebben ze ieder
hun vreugde verteld.
In de stilte
van de kerstnacht
overdenk ook ik en vind
door de woorden van Lucas
‘t verlossende Kind.…
duizend bloemen
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
944 met jouw bruidsschat in mijn hand
duizend bloemen raap ik bij elkaar het is
niet te veel gevraagd om te speuren naar
de blauwe korenbloem in de akkers
vergaar ik schoonheid voor jou alleen
duizend bloemen zo veelkleurig als je
nog niet eerder zag je zoveel rood voor
ogen als de dag dat ik je die papavers
bracht van de heuvels uit het verre…
Marine
gedicht
2.6 met 25 stemmen
12.608 Maar de schreiende stem en de verre deur die open zwaait in
het landschap; en het trillen van de wind die ons naar het zandkas-
teel brengt.
En wij, luisterend als twee kinderen; kleiner wordend, verdwalend
met het koude, schitterende speelgoed van elkaars gezelschap.
-----------------------------
uit: 'Kleine lichamen', 2005.…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 De verre wind, die over de aarde ruist,
Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren
Die van geen zwijgen weten of bedaren,
Daar ene ziel, begerend, in hen huist,-
Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist,
Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen,
De vlakten ver, verschieten te overstaren
Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
LITERAIR CAFÉ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
820 Zou de Joodse voorzanger zich draaien
In zijn verre massagraf misschien
Als hij nu zijn bedehuis kon zien:
Handen die verwoed in schaaltjes graaien
Rode sterren die de boel verfraaien
Kaarsen, zielencake van Halloween
Wijn waarvan ook ik mij graag bedien
(Net als indertijd Paul van Ostaijen)
‘k Huiver in de opgeknapte Sjoel
Op een zondagmiddag…
Passaatwind
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
516 Mijn dode ouders zien de schuur
waar ooit mijn puppies speelden
met een piepschuimen pop
De passie van het eerste uur
die wij zo vurig deelden
is gestold tot lava in mijn houten kop
Je vader in het verre Java
zorgt vergeefs voor een klein meisje
in een armoedig huis
Hij ligt niet in diepe coma
de ware reden voor jouw reisje
ligt bij…
Gli ucelli cantano il primo giorno della primavera
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
498 Van verre veren lijken zij te spreken.
Dromen zij van Andromeda
die onze melkweg wil omhelzen?
Ja, zij vertolken zevendimensionele taal in klank.
Ons aards bewustzijn loopt hierbij nog mank.…
dagverloren
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
693 nabij die ene zonnebloem, volmaakt
in wie ze altijd was gebleven, in ieder
en volgend gezicht
een reiziger verscheen
met alsmaar meer verleden
verhaalde over oude foto’s en mildheid
met het oog naar binnen
alsof geschiedenis zijwaarts waakte
over zonsopgang, kindervroeg en in eigen naam
wisselend
door het langzaam draaien
van verre…
Vraagtekens !!
hartenkreet
3.3 met 26 stemmen
1.954 Wat ik wel weet liefde van mijn dromen
mijn Hart tekeer gaat als een heimachien
of je er nu bent, of van verre aan moet komen
Ik altijd gelukkig en blij ben
of ik je nu wel of niet kan zien!!…
Rosa Luxemburg
poëzie
3.8 met 9 stemmen
3.262 Door 't kapitaal vermoord,
Maar ook door de arbeiders die u verlieten,
Die u alleen met uw vijanden lieten,
En niet luisterden naar uw verre woord.
Uw liefde stierf, omdat gij werd verlaten
Door de Duitse arbeiders, die Uw liefde haatten.…
De voet uit het verleden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.212 draag een stukje in mijn hart
van de ontmoeting
de herkennende ogenschittering
en vreugdevolle monden
in momentjes van beleven
samen zittend rond tafeltjes
soms als span apart
in een stil verstaan
wist ieder onbetwist
van de tere plekjes, de traan
onder houten binten
was het genoeglijk praten
rond kiekjes van nazaten
het verre…
Het labyrint van het verlangen
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
850 De zwaluwen
plannen ook nu weer hun verre reizen want hier is
nog weinig voor hen te beleven. Wie loopt nu
in dit labyrint van het verlangen?
Wie kan loslaten, laten gaan, zonder al teveel
melancholie? De herfst komt langzaam, heel langzaam
met trage avonden en huiver rond de uren die
voorbij gaan, in het labyrint van het verlangen.…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 De zeewind voerde verre geuren mee
en speelde met jouw natte, blonde haren.
Vanaf de duinen zag ik
tegen terugwijkende verten
in het wit van de branding
jouw vertrouwde gestalte staan
en ik bevroor de tijd in celluloid
met een knipoog van mijn polaroid.…
Keerkringen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 struisvogel en schapen de hand het eten
als duif zo schuchter in het believen
de paarden stalden we onder de maan in
het hek van herinnering straks en later
staande tegen de keerkringen in te weten
wie we waren achter onze stilte wegend
dat het behoedende altijd en eeuwig
verlaten achter donker glas onbereikbaar
ver weggeslagen was, droom op verre…