1878 resultaten.
een hals die zachtheid toont
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
691 armen nodigen de
wereld tot een warm omhelzen
ik zie het kloppen van je hart
in een hals die zachtheid toont
de lijn omhoog naar kaken
die toch vastberaden zijn
als dan je glimlach
zich verdiept en ook
je adem vrolijkheid verraadt
ontstaat het kuiltje in je wang
je lach is ingehouden lang
je schrikt er zelf van en
ik zie je ontwaken…
Vroeg Amsterdam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ver gedruis van ontwakend verkeer,
een vroege tram die de remise verlaat,
donkere huizen in nog stille straten,
gevels die zich in de verte verliezen
in de ochtendnevel die daar nog hangt.…
Betoverend ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 en
worden kromme lijnen recht,
een meet-loos mededogen, vrijbrief
voor nog te beleven jaren
verlost van schaduwen en gevaren
ben ik tot alles weer bereid, want er
bestaat geen verlies van tijd als
ik de onbekommerde zwaluwen volg
tot over de onbekende horizon
heen waar de sluimerende dood
nog ligt te slapen maar door het
ontwaken…
Mijn morgenstond?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
381 blauw
langs haar mild
levende hand
mijn engel danst
op de toppen
van de golven
en van haar kunnen,
stapt moeiteloos
over mijn baren tot
op het gebied waar
we waren gestrand
mijn danseres wiegt
op beide spitsen
van haar benen,
hoog opgeheven
tot op het punt
waarin mijn fantasie
buiten mijn
verbeelding stapt
Ik wil ontwaken…
Een twee -zonder mij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 in het
met dauw bedekte
gras vredig
dwalen
op ongerepte plekken
van zuiverheid
en lieflijke onsterfelijkheid
wij trekken
niet met je mee
op wilde zee
met woeste
schuimkoppen
om de mond
waar de zeemeermin
met ‘t gouden
hart de
kinderen komt
vermaken
om te gesar
van ‘t zeemonster
te staken
adieu lief
tot de morgen
van ontwaken…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals eb en vloed
onder het glanzen van het maanlicht
droom na droom in zotte illusies gevat
om ooit meer in werkelijkheid te ontwaken…
In ‘t nachtelijk uur
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
498 niet geheel bekomen van wat de
dag mij bracht drijft mijn
pijnen en tranen
mij naar ‘t venster in ‘t nachtelijk uur
de stilte, de ruimte, de treurige maan
rondom bloesem bomen
een haan op de kerktoren
als teken van onvolmaaktheid
en saamhorigheid
het lijden en verdriet van de ander
in ‘t menselijk bestaan
en toch bij ‘t ontwaken…
Mijn tranen en Zijn glimlach
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.127 dat wat ons lief is, wij nu moeten derven
maar in de lente opnieuw in bloei gaan staan
zoals geheimenis hangt over de dood
en diepe treurnis over het voorbije leven
is het verlangen naar ’t ontluiken groot
dat door Zijn ware liefde wordt gegeven
zo moeten wij verdriet en vreugde delen
over de dood en het herrijzen heen
tot wij ooit ontwaken…
in je ogen licht de zon nog op
netgedicht
3.3 met 16 stemmen
1.957 en je armen nodigen de
wereld uit tot een omhelzing
ik zie je hart kloppen in
je hals die zachtheid toont
in lijn omhoog naar kaken
die toch vastberaden zijn
als dan je glimlach
zich verdiept en ook
je adem vrolijkheid verraadt,
ontstaat het kuiltje in je wang
je lach is ingehouden lang
je schrikt er zelf van en
ik zie je ontwaken…
De wintertijd
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
826 Rouwbeklag doods beleven
bezoekrecht bij zwijgende graven
kisten in de grond, verbrand, verdwijnen
smeulen...wachten op betere getijden
't hart wil kloppen
tikken in winterse tijden
dageraad opstaan uit de aarde
vruchtbaar zijn blijven ontwaken
wordt wakker,
einde van het inslapen.…
Niets is eeuwig of altijd
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
270 Haar vingers streelden haar gedachten,
trokken aarzelend
het moment van ontwaken
als een pijnlijke zekerheid
door haar zijn.
En toch...
In dat ene moment,
op de drempel van nacht naar dag
trilde haar eerste adem.
voelde ze lentelucht van nieuw begin,
nieuw leven.…
Eerste Metamorfose
gedicht
4.0 met 5 stemmen
345 Hormonenroedels raasden door haarvaten
werden sledehonden in een sneeuwstorm,
de ander liet eeuwenoude kuren
in je ontwaken, je eiste blaren
op je heupen, wilde een navel
vol laten lopen met jouw zweet.…
Verloren strijd
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.840 Of is hij toch diegene
die je bij het ontwaken steeds wilt zien?
Ik voel het dichterbij komen
het moment waarop je beslist.
En vraag me af als je terugkeert naar hem
of je mij straks óók zo mist?
De tijd zal het moeten leren
ik wacht angstvallig af en lijd.
Vanaf het begin was ik er al bang voor
is dit een verloren strijd?…
Ademnood
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.150 Ik weiger te ontwaken uit een trage betovering.…
de dood kijkt voor zich uit
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
2.133 de dood kijkt voor zich uit
in zwarte ogen vol met stilte
slechts kaarslichtvlammend
doet iets doods ontwaken
overpeinzend het leven
met vreugde en verdriet
liefde, haat ontspringt in oorlog
waar zij laat, wat zij ooit kreeg
de mooie roze zachte huid
verbleekt in korte tijd
ook mijn hart klopt niet langer
haar zien, stokt het verstijfd…
moeder
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
2.425 De zon, die door de wolken priemde,
om de bloembollen tot
mooie bloemen te laten ontwaken.
De stroom, die in alle bescheidenheid,
naar de zee vloeide, om het zoute een
zoete smaak te geven.
Een zacht briesje op een zomeravond,
die onze huid deed afkoelen.
Uw hart, dat lieflijk aan een mens
mooie dingen bezorgde.…
Filmvrouw
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
3.761 Totdat je langskwam, me kuste, vertelde
dat j'op me gewacht had, mijn spoor had gezocht
en toen je vertrok en m'al op de hoek belde
en mij met die meisjesstem opgewekt meldde
dat je bij me wou blijven, zei ik dat dat mocht
En nu slaap je hier, 'k wou dat ik kon geloven
dat jij er nog steeds bent als ik straks ontwaak
Ik hoor het je gisteren…
Atelier : 'een laatste dialoog'
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.936 Aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken
Ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren
In zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen
Door elke windvlaag…
Nachtmerrie
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.052 Gillend ontwaken ze in de winternacht,
maar er is niets wat de angst verzacht,
of wat een einde maakt aan hun zorgen.
Onschuldig bloed kleurt de aarde rood,
gevolgd door de schaduw van de dood.
Niemand blijft ooit voor hem verborgen.
From ashes to ashes, from dust to dust,
de wereld zingt: "In Bush we trust".…
Gebed voor de nacht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
522 Wilt U mij ook in deze nacht bewaren
Zodat ik mag ontwaken in de morgen
Om al mijn taken weer te verzorgen
En Uw hulp en bijstand mag ervaren.
Heer, ik bid U ook voor mensen in nood
En anderen waar het niet goed mee gaat
Wilt U hen nabij zijn met raad en daad
Want soms is de nood wel heel erg groot.…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Zal er bij het ontwaken een nieuwe moeder zijn
met schalen vol gedroogde noten?
En verse kokosmelk, okselwarm
geurend naar het jongste jong?
Als er vochtige klei is voor sterke welpen
dan kneden wij de mooiste armen en benen.
Maskeren verdoofde hoofden met frisse kleuren.
Prikken ogen open en plakken oren van broze schelpen.…
Liefdes première
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
789 roes ouder dan de mens
schreeuwen lichamen om bevrediging
Erogene zones zoeken maximaal contact in
een kluwen van lichamen, armen en benen
verstrengelde lijven, glijden langs- en
om elkaar, doordringen elkaar in 'n zucht
Ze zijn alleen in hun tijdloze wereld
opgestuwde zinnen exploderen in genot
bevredigd ontspannen twee mensen zich
ontwaken…
Volle maan
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.002 snel door naar Mars
voor een pure lekkernij
daarna bij Neptunus
zwemmen onder zee
heksje voelt zich
als een zeemeermin
we zwaaien naar Venus
en geven elkaar
een kusje cadeau
want dat moet altijd
van Venus als je
haar passeert
bij Mercurius rusten we
in het luxe hotel aldaar
en kijken samen
naar de volle maan
tot we weer ontwaken…
Annabel
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.262 het ene been schuift dan uit bed
terwijl de ander weerstand biedt
en zegt, ik volg later,
het kan nu even niet
al heb ik weet
van mijn edele dagelijkse plicht
blijf ik desondanks dromen
mijn blik blijft als vanzelf
naar binnen gericht
het is deze ochtend,
Annabel,
die de nacht verder draagt
en de scheiding tussen
slapen en ontwaken…
Houten kerk Bickerseiland 1968
netgedicht
3.0 met 15 stemmen
1.390 Ik droom dat ik ‘n eeuw geleden
over oude gladde stenen loop
een meisje huppelt voor mij uit
schijnbaar uit het niets komen
paard en wagen plotseling opdagen
Een stem schreeuwt in m’n hoofd
Grietje is dood, ze is overreden
mannen en vrouwen in het zwart
die in de donkere aarde staren
beelden vervagen bij m’n ontwaken
Een eeuw later…
zandloper
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
991 mijn moordzucht
alsof ik je de doodsteek zou kunnen toebrengen
maar zo
zou ik uit je mond ademen
en je lendenen drinken
me legen
in je rivier van azuurblauw
en er in uitmonden
om te vergeten
de kwellingen
van de duistere nacht
in je te gieten
mijn bloed te laten razen
als zand in veel te nauwe buizen
om 's anderendaags te ontwaken…
Werk
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.727 Onze job, deden we prima, we vulden elkaar goed aan
Bij het ontwaken dacht ik, yep, naar mijn baan!
Daar vond ik jou en onze dag was compleet en goed gevuld
We deden alles samen, met liefde en geduld.
Zijn de dossiers aangevuld en alle brieven buiten
We weten het niet, heden kan het werk fluiten.…
Wind
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
879 in alle hevigheid van jou decor
Schoonheid door velen verafschuwd en aanbeden
ik omhels je met klanken als een ware tenor
In een toneel van getijden bespeel ik je in kwartet
euforie in een spel van hemel en aarde
Glamoureus in verloren stilte een onmisbaar ballet
lach...huil…en ik streel je eigenwaarde
De eerste die je zoetheid ziet ontwaken…
De zee / verlangen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 Groot is mijn verlangen
naar je grote grijze stroom, die
losbandig over continenten zwalkt
kolkend naar ongekende diepte
en daar leven ontsluiert ongekend,
je kust de zanderige stranden
die besmeurd zijn achtergelaten
spoelt ze schoon, zodat
ze ongerept kunnen ontwaken,
en telkens weer ben je daar
in je onmeetbare eindeloosheid.…
Stilstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
632 En ik daal met een stil ontwaken
in de moederschoot van het woord.
Een vogel bidt in de verte;
...zwevend op de wind
heeft stilstaan pas weer zin.
Wees een koning op die troon,
een meester in het dienen,
want er is geen wijsheid
dan te kijken
naar wat je ogen vinden...…