Netgedichten over emoties

Ik laat je, een stukje van me nemen, een fluistering van mijn hart, een trilling in je hand. Moge jij daarin de rust ontdekken, die ik zelf zo vaak mis. Toch vrees ik stil, een dag zonder jou, een leven naast het jouwe, waar ik slechts, een verre schaduw blijf.…

Er was eens, lang geleê een zekere nimf D.; en ene god A. getroffen door het gif van een loden pijl uit de koker van de welbekende C. die D. werd al gauw omgetoverd tot laurier door en naast haar pa de verraderlijke P.; Uit die schaduw van D. aan de dubieuze rivier de P. en dat gelauwerde hart van A. verscheen, lang geleê…

Struikelend schuifelend aan de vloedlijn der hondsbossche zeewering waart setengah belanda als de tolk van java in warrige deemstering door Indische duinen ongenood gaat de gast pa triot uit de tropen zonder vaderland - een vloek die hier niet wordt geprezen - doch niet afkerig van eigen wezen zijnsweegs tot de schemer in het duister…

Je zegt dat drank mijn tong scherpt, dat ik snij waar ik streel. Vanavond zit ik tegenover je met een glas dat zweet in mijn hand. Ik lachte luid. Ik raak je knie onder tafel alsof het per ongeluk is. Even later buig ik naar je toe alsof ik iets geheims vertel. “Je bent het mooiste wat ik ken.” Het komt uit dezelfde mond. Dezelfde hitte…

Ze rust waar het zachte licht valt, stil als het aanbreken van de dag. Een Roemeense schoonheid in blauw kant, waar schaduwen en zonlicht spelen. Zijde als een gefluister op haar huid, azuurblauw tegen het wit van de lakens, de ochtend die zachte lijnen trekt waar droom en ontwaken elkaar zachtjes ontmoeten. Haar donkere haar valt over…

Rode zon gaat onder in de blauwe avond. Zwarte bladzijden onzichtbare zinnen uit vergeten boeken herinneren leegte ondankbare dromen. In vleugelloos vliegen blijven onvergetelijke avonden liefdeloos ondergaan wat er zonder woorden ademt achter stilte ze beminnen geluidloos door bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Wie heeft gezegd dat kunst behalve kennis en kunde ook kracht en overtuigingen nodig heeft, bevindt zich gunstig tussen het onbevangen dichtersgilde het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via emoties in de continue nabijheid van een geesteswereld waarin droomavonturen…

Nu haast de kou uit de lucht is verdreven en, naar mij toeschijnt, op is gegaan in thermodynamische minimicrogolven hoop ik dat mijn alter eega in den vreemde verlost is van honger der magere wolven die des winters in roedels op oorlogspad gaan in Oezbeekse bossen en Kyrgizische beemden Zoönosen kunnen namelijk evengoed zweven…

Het is tijd dat we praten. De kamer is leeg, de geheimen opgebruikt. Vergeef me de vraag, maar veeg de tranen weg— ze breken het zicht op wat komt. Soms wil ik de tijd stilzetten, de val verzachten nog voor de grond bestaat. Een gedachte op een rand van zink. Zwaartekracht onderhandelt niet. Ik zat op het dak en zag de dag sterven…

Een wellnessworst vroeg uit de veren ontdeed zich van zijn oppervel vroeg Annalies zich om te keren en hem met gans zijn huid en haar naar beider smaak te consumeren O Lies, zei hij, ik mag je wel ik maak zo je ontbijtje klaar dan zul jij mij nooit meer ontberen mij rest dan als jouw etenswaar één vraag slechts: kan het jou wat deren…

de stilte van de winter geeft mij rust en kracht krakende sneeuw heeft voor mij een donsdeken gelegd over kille woorden in de luwte van warme gebaren vertoont het leven waar het om gaat de stilte van de winter drukt langzaam en zacht bewogenheid in mijn hart die ik zal bewaren © Hilly Nicolay…

O lieve Olivia, dierbare schat mijn hemelse goedheid mijn liefste... "Ja, wat? Over wie hèb je het, zeker die ene die jij hebt aanbeden die jou om de tuin leidde met haar hof van eden die jou, verblind door haar blik op haar mouw gespeld heeft, misleid heeft dat mispunt met haar onbetrouwbare uitgekookt smoelwerk - miss piggy…

Soms in het heden zijn er dingen uit het verleden die zomaar boven komen drijven Zelfs zaken waarvan ik aanvankelijk dacht dat ik die wel kon verdragen blijken nu ineens de aandacht te vragen De wanhoop waarin ik zo nu en dan dreig te verzuipen laat me zien waar mijn pijnen zijn te vinden en welke kwesties me nu nog kunnen…

Je vertelt me iets over liefde, waarheid trouw en vergane glorie in de geheimzinnige lichtfabriek vol dansende uitbundige mensen het is een groot kraakpand in een verlaten dorp aan zee waar ze oude boeken verzamelen in een kleine muziekzaal zonder dak Eindelijk is de duisternis zoet geworden door menselijk falen in jouw droombeeld…

Nu het bijna winter is wil ik je nog iets melden: weet dat ik de zomer mis de vlinders op de velden Nu de winter binnentreedt wil ik je nog iets schrijven: weet dat ik ze niet vergeet zo’n vlinder zal beklijven Nu de winter voelbaar wordt wil ik je nog iets geven: weet, nu alles is verdord de vlinders zijn gebleven…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…

Emotieloze dagen wisselden zich af met hitsige nachten vol hevige emoties in het heuvellandschap van zijn jeugd hij kon niet langer ontkennen dat er iets negatiefs in zijn gedachten sloop een boze geest die iets naargeestig van plan was ergens diep in zijn gevoelswereld was er een wildernis met een rivier die in alle tijden voor vreugde…

ik volg een weg die niet te vinden is een kronkel tussen adem en gedachte de grond herkent mijn twijfel de lucht kent mijn verlangen wat is richting als de wereld draait wat is weten als ik enkel voel soms lijkt verdwalen dichterbij dan alles wat ik ooit bedoelde de stilte spreekt in kleine gebaren een blad dat valt een schaduw die wacht…

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit. Je hebt me vast, een prooi en vrijwilliger tegelijk. Bevrijd op een manier die bindt. Eén aanraking en de wereld kantelt. Je draait rondjes in mijn hoofd tot de muren hun functie vergeten. We zouden het rustig aan doen, zei je. Maar mijn lichaam verraadt me: in hoe ik sta, in hoe ik luister…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

De stad ligt in een gedwongen refrein van mensen die de weg kwijt zijn het lijkt steeds vaker net als in mijn mysterieuze dromen alsof het allemaal spontaan verzonnen is een grijs gebied van kromme gedachten waarmee alles opnieuw naar lentebloesem verlangt omdat jij het zwoele leven aan het beeldhouwen bent met het magische spel van…

kijken naar een slak op een vensterraam slakken kunnen hangen in de lucht slakken kunnen zweven traagjes in slakkenzweefjesvlucht zij dromen zich een weg naar buiten in hun fluisterende regentuin…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

De Atlantische Oceaan en de Noordelijke IJszee voelen over hun golven een druk trefpunt van kwade luchtstromen de koude adem uit Groenland smeekt de zucht van Denemarken bij Andersens Sprookjesland te mogen blijven terwijl Amerika hebzuchtige reuk naar binnen zuigt wil dit reusachtige eiland van het Poolgebied bezitten het strenge…

Gisteren was de lucht voor het eerst schoon. Geen mist, geen ruis, alleen de rauwe uren. Ik tel de dagen tot april, wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren: een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd. Ik ken een plek aan de noordkant, waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon. Daar gaan de poorten dicht met een geluid…