277 resultaten.
ravijnpijn
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
391 rode mieren marcheren
ongecoördineerd door
de zenuwbanen
onderhuids kietelen
duizend-en-één
atoomfantoompjes
het vel versteend
spieren en verwante
aanhechtingen trekken
pijnigen en treiteren
gewrichten weigeren
het licht nog te dragen
botten worden uitgehold
en razend volgeblazen
met helse heksenketelstoom
zonder schroom…
LASIUS NIGER
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 De alom bekende
kleine zwarte mier
bouwt geen aarden kastelen
of dennennaaldpaleizen
als haar grote verwanten
onder wijde velden
in stadstuinen
tussen straatstenen
zijn talloze
nietige kamers verspreid
die arbeid en adem
van het grondleven sterken
dit onnaspeurbare rijk
der luchtige korrelkelders
vol
krijgshaftige boerenvlijt
streng…
Kon het maar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 Kon ik het maar uitbannen:
die domheid van een rund
de koppigheid van een ezel
de luiheid van een zwijn
de schichtigheid van een wezel
wat zou ik graag vrij van al
die onhebbelijkheden zijn
als het maar had gekund
was ik maar zo werklustig
als de mieren
zo sterk als een beer
zo listig als een vos
dan kende ik geen
problemen meer
dan…
De zwijgende eik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
212 Het kluizenaarsleven is mij gegeven,
ik zie een mier een ander berijden;
hoor staal op hout na een overlijden,
naar perfectie moet je blijven streven.
U denkt dat ik lawaai heb uitgetrokken,
als een zwerende plek heb weggeveegd;
mijn pijn in de maatschappij heb geleegd,
wat je al hebt moet je niet vergokken.…
Helshemel
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.625 geen hemel na het wijlen
hoewel ‘t soms dromend prachtig lijkt
wanneer je over `t randje kijkt
niet verder denkt dan even keilen
De dood mag mij wel deef’nitief
anders zal ‘k geen rusten vinden
ik heb te veel verraden vrinden
(beloofde trouw aan menig lief)
Ik wil nog wel een uitleg trachten
verbeeld je haar`ge legers spinnen
mieren…
ik heb mij met moeite alleen gemaakt.
poëzie
3.1 met 74 stemmen
25.014 - de mieren waar
wonend in hun paleizen als een mens
in zijn verbeelding -; wachten zij op regen en
graven dan verder: het puur kristal
is hen zand geworden.…
Reptiel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
975 - als een opgewarmd reptielen-mens verdubbelt ze haar snelheid–
– een gierend projectiel in alle haast van haar bestaan–
– in de spiegel ziet ze honden rennend bijtend
in hun staart ze heeft–
– geen tijd om goed te kijken–
– als een vollevaartig-voertuig raast ze
niets-ziend door de straten–
..langs de steen waar de mier slaapt..
.…
Raster
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
835 Zwarte broddellap
Vastgezet op alle vier de hoeken
Iemand
Liet de grote steek
Vallen die ruimte
Laat voor een scherm
Dat ontbreekt
Niet diegene die
Er bloemen op borduurde
In wit, diepblauw en geel
Ook niet de mieren
Die snelle stekentellers
Zelfs niet de grote juwelier
Die zijn druppelstenen vasthaakt
In de draden
Losjes, edelglanzend…
Boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.280 Een boom temidden van dieren
die knabbelen aan mijn bast,
herten, konijnen, eekhoorns en mieren,
voelen zich bij mij een welkome gast.…
Zonbeschenen, (Haiku’s)
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
503 IJverige mier
die met dode vliegen sjouwt
wordt een centaur.
Naast mijn schouder loopt
een vriend die niet meer bestaat,
straks word ik ouder.
Ganzen in vijvers,
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.…
geen hoge pet op hebben
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 met poëzie
bouw je geen versterkte burchten,
noch ivoren torens
waarin jij je kan verschuilen
om vanuit de hoogte meewarig neer te kijken
op het gewroet of geknoei van
nietige mieren.
wel zorgt poëzie voor kleine stapstenen
naar anders en beter,
waar minder dan meer wordt
voor de onverzadigbare proevers.…
geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 we grasduinen door
onze kleine
grote geschiedenis
als een vloed mieren
worden we gedreven
door een onstuimige zee
van herinneringen
die heen en weer
beweegt door de snelheid
van onze woordenvloed
soms proeven we
in die grote
kleine geschiedenis
de smaak van gal
als een steile met ijs
bedekte oever opdoemt
en de stroom
haar…
In het nu. (Haiku’s)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 IJverige mier
ze sjouwt met dode vliegen
wordt een centaur.
Naast mijn schouder loopt
mijn vriend die niet meer bestaat,
schaduw wordt steeds ouder
Ganzen in vijvers
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.
Zon beschenen steen,
heet zonder af te koelen,
zijn in ons, in het nu.…
manisch depressief
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.614 Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur
Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur
Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit
Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit
Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig
En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…
Lente
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
954 Een koolmees nestelt in ons huis,
de poes speelt met een muis,
de mieren smeden een komplot,
een vink zingt daverend tot slot:
hiep-hiep-hiep, hiep-hiep-hiep...…
Energieën
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
528 Weer ging onze aandacht naar ‘t pad waar een stroom van mieren overstak, zij elkaar even ontmoetten,
iets leken door te geven,
elkaar aan te raken,
waarop ze verder gingen
Sommigen zijwaarts
We moesten voor wat fietsers
ruimte maken
die die zwarte stroom niet zagen
Daarna keken we hoe alle mieren,
niet eens overreden,
gewoon verder…
Kruipruimte in Wallonië
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
788 Zuchtend dragen zware balken het plankier
waaronder een halfduister oplicht
muizen ritselen hun dag bijeen, een mier
heeft het dagelijks wonder weer verricht
Verpoederd stuift het vale zand
een kier verwelkomt een laatste bries
innig wikkelt de spin een hand
in draden van voorgoed verlies
Vond het maar ruimte om te kruipen
bedompt en verstomd…
Zondag
gedicht
3.2 met 25 stemmen
14.168 Spreeuwen kwetteren dat het lente is
de tuinmeubelen tevoorschijn gehaald
en in de zon gaan zitten kijken naar de mieren
die een autostrada aanleggen op ons terras
Later, binnen, het strijklicht over de anemonen
rose en paars gloeiend in de lenteavond
ik dacht: God is een natuurkundige formule
die het licht over de bloemen breken laat
Nog…
loket
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
856 botte bijl van mij ook slijpen
een gruweldaad is mijn verdiende loon
na twee uur wachten is het doodgewoon
dat uwerzijds de nood begint te nijpen
vergeeft u mij dat ik geen stempel zet
het zijn dan wel de juiste formulieren
maar ja, het recht moet immers zegevieren
het is de plicht die deze daad belet
eh nee, ik paar met komma’s noch met mieren…
Een hoofd vol stilte
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.856 De stilte die hem als de nevel zo intens kon omringen,
verhuld in woorden die niet werden uitgesproken,
die als mieren uit de lijn waren gebroken.
Als kinderen waren ze de uitdaging aangegaan
met het prinsesje dat alle woorden kon afslaan,
Eén teder gebaar had ze nodig om zijn stilte te bedwingen.…
Juffrouw Tok
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.082 al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel
vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend
de laatste uren bleken slopend
de dag ervoor legde ze
nog onverwacht
haar laatste en grootste ei
het waren de mieren…
Eros op zondag
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.103 ja ik neem je mee op een zondag
ergens naar een plekje onder de
donkere sparren onzichtbaar
voor de buitenwereld bestaand
uit vreemden vrienden ouders
God niet te vergeten ons kleed
spreiden we en we rollen al snel
bloot in het jambrood van onze
picknick op jouw borst zie ik
ze lurken aan het sap rode mieren
verstieren jouw zwangerschap…
inventarisatie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
500 tandarts
in m'n nek
draait u eens naar links
in m'n knie
dat moet nog berghellingen op
in m'n rug
daar waait de kou langs
in m'n neus
van alle sigaretten
in m'n elleboog
gevallen met de fiets
in m'n ogen
vermoeidheid zonder bril
in m'n oren
de langsgierende sirenes
in m'n haar
van al mijn handen
in m'n buik
voel alle mieren…
Rozen en zweet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 lezen en beantwoorden kan –
met nieuwe plannen
's Zomers staan er tafels in de tuin
met klemmen op de lange lakens
die wiegen in het licht van de wind –
mijn tent na het eten
die eerst klein en donker was
vol benen van de volwassenen
maar vrolijk van hun stemmen –
mijn andere wereld
Ik streel er het droge gras
baan paden voor de mieren…
Ik, de dieren en het meisje.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
743 Er kruipen mieren op mijn borst,
ik vraag me af wat is hun streven
waarom dat naarstig jachtig leven
van al dat peinzen krijg ik dorst.
Er zit een jakhals in mijn hoofd
wat wil dat beest wil toch graag ontsnappen
en naar je lijf en leden happen
gelukkig is hij nog verdoofd.…
Adieu XXIV
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.271 Vandaag ben ik nog krekel,
doch morgen ben ik mier,
die overmorgen al zijn hekel
– uit zijn reserves in de pekel –
aan apropos, atoom en spirocheten
postuum zal zetten op papier.
Adieu! Wie weet of ik niet zal beklijven
door ’t schrijven van een later lied,
of ik het schrijven zal of niet.
Zinloos of niet.…
Euridikè (denkend aan Nijhoff)
hartenkreet
2.6 met 13 stemmen
2.067 En buiten in de hete lucht
Vieren de mieren weer hun hemelvaart:
Een dansfestijn, een stervensklucht.
Veel witte eng'len, boven mij vergaard,
Verwachten de gedoemden tot een hoger vlucht,
Tot hart en hemel weer zijn opgeklaard.…
Tweespalt
gedicht
2.9 met 38 stemmen
15.095 Ik kan wel knielen en mijn schedel breken,
kluizenaar worden of wellicht cipier,
het kruis vereren, met gevangnen spreken,
in regen lopen om een nachtkwartier,
of, als Van Gogh, voor de berooiden preken,
mijn hemd verscheuren, arm zijn als een mier,
en met een scheermes mij het oor afsteken,
krankzinnig sterven; maar het helpt geen zier.…
Eb zonder vloed
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
2.850 Verloren tussen duizend mieren
moderne communicatiemaatschappij
voor ieder de keuze om te klieren
afleiding vinden viert hoogtij.
Als een niet wil gaat zij weer kiezen
snel een ander op het oog
mocht zij onverwacht gaan kniezen
dan legt ledigheid haar landschap droog.…
- Vissen -
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
948 Vissen,
ze zwemmen
soms saai in het water..zoals de doornhaai
soms kleurrijk en soms onopgemerkt
zonder zwemles,
halen ze adem met hun kieuwen
Vissen,
ze kauwen
en kijken raar als ze slapen
of ze zijn blind in het water
..ze slijten hun leven als gewervelde dieren
zijn groter, trotser en interessanter als mieren
Ze geloven niet in…