192 resultaten.
WANNEER IK DENK AAN U, DIE MIJ BEMINT
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.521 Als bloemenstengels bevende op de wind,
Waar ieders bloem zich kronende aan ontsluit,
En ’t jong gelaat kust d’andere als zijn bruid –
Zo kust elk rijm, dat zich aan ’t ritme ontwindt.…
Naar boven zien
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
725 Donkere wolken glijden stil voorbij
eventjes na het middernachtelijk uur
Ik zie omhoog want de kust lijkt vrij
uit te gaan zien naar het hemels vuur
Wolken beloven in ’t nachtelijk ontij
dat de hemel zich binnenkort ontsluit
Ik sta even stil bij onze maatschappij
en hoor van verre ‘t troostend geluid
Donkere wolken boven dit tranendal
als…
in paradisum
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
588 er ligt een open tuin op jou te wachten
nu morgenlicht de nieuwe dag ontsluit
met elke adem haal je levens krachten
terwijl een merel luidkeels voor je fluit
temidden van de witte schapenvachten
rondom de vijverplas het groene kruid
met bloemenkleuren die je hart verzachten
de zonneschijn verwarmt je naakte huid
dit is de tuin waarin je…
SLAAP
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.006 Omhul me, o Slaap, in uwe vale dracht,
En doof het felle gloeien liefd'rijk uit
Dat in mij brandt, de gouden poort ontsluit
Die leidt naar rust, hernieuw mij met uw kracht.
Slaap, schoor mij die vermoeid ben van de dagen,
En sterk mij met de balsem uwer nachten,
Stil 't angstgevoel, verdrijf de doodsgedachten.…
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 verholenheid
van mijn diepere bestaan
wordt de deur naar het licht geopend
en met geweld verbreken harde zonnestralen
mijn verbond met het duister
het is geen vlucht in de nacht
dat tasten naar wat licht verhult
scherpe schoonheid
snijdt mijn blikken af
van een weg in de verte
het is geen kwaad
dat schuilgaat in de dag
wat ik ontsluiten…
Met blijdschap delen wij u mede!
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.614 holst van deze nacht
wordt zij verwekt met felle krampen
Hersenspinsels dwingen haar
wat voortspruit uit haar dromen
in tekst en uitleg, zwart op wit
woord na woord te gaan verhalen
Als in een wervelwind
groeit wee na wee
het verlangen vorm te geven
doch – zoals zo vaak –
is zij ook deze keer niet gauw tevreden
Dan volgen de ontsluitings-weeën…
Iedere naamdag is zoals die heet
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
594 Op vrijdag ben
Ik blij dat het weekend zich
Ontsluit. Zaterdag neemt mij bij
De hand, omdat ik op zondag op
Mijn eindpunt ben beland.
Wat lijkt het leven saai te
zijn. Zeven dagen, een chagrijn!
Het lijkt de dood wel in de pot.
Te hopen dat de volgende week
Beter wordt.
Zeven dagen in de week.
Een tijd voorbij je het weet.…
Ochtendlach
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
555 Haar ogen ontsluiten hun pracht nog niet
Ze is nog slaperig en heeft een ochtendhumeur
Maar nu al is zij zo mooi als je nooit ergens ziet
Ze gaat zitten, ik zet koffie en ze ruikt de geur
Nog altijd bedremmeld kijkend, neemt ze een teug
Ik denk, als ik naar haar kijk, wat ik nu ga zien…
Nu komt het moment waarop ik mij iedere dag verheug
Op…
Andalusisch fruit
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.260 Geen expert sprak zich publiek uit
voor wat in het Westland allang vast stond
Andalusisch groenten&fruit
is door bestrijdingsgiften ongezond
Tot Milieudefensie bij Kenmerk
toonde om kweek en doofpot te ontsluiten
dat in Spanje grensoverschrijdend spuiten
valt onder het gewone werk
Cijfers van let op VWA eigen autoriteit
die ze zelf nu met…
Eerste liefde
poëzie
3.2 met 11 stemmen
2.908 – ’t Hart ontsluit niet weer:
Geknakte lelie, op haar steel gebogen,
Leeft nog de plant, maar – draagt geen bloemen meer!…
BELOOFDE LAND
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
683 Heer, het is alsof U mij niet hoort
en alsof niets aan mij naar U bekoort
alsof wie ik ben U alleen verstoort
Maar ik roep naar U, ontsluit de poort,
wat ik heb en ben, is in de knop gesmoord
waar bent U?…
Waterland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
290 Vanaf Het Paard
is er flink gegraven, dwars
door het eiland, daar
waar nu de Oostervaart
loopt, tot aan de terp
van Wittewerf
Verder, op het vasteland
ging het kanaal door
het Groote Meer
onder langs het Zwet
schuin door het patroon
van het Waterland
langs Holysloot en
de Bloemendalergouw
tot aan Durgerdam, verder
reikte het vertrouwen…
De Geest
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
904 Steeds hoger naar de sterren toe,
het groeiend weten lang niet moe,
ontsluit de geest het kosmisch drama.
De kleinste deeltjes zijn haar al bekend,
de oudste straling reeds verkend,
het sturend toeval nu haar thema.
Toch plaagde ons de vraag steeds nog,
was onze geest slechts zelfbedrog,
en alle sturing slechts de wil der genen?…
Als het groen fluistert
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
151 Kleuren ontsluiten een wereld waarin verwondering
zacht neerdaalt en mijn hart leert luisteren naar wat stil wil blijven.
Onder kronen van bomen
verliest de tijd haar haast. Ritselende
bladeren en tere vogelgeluiden dragen een rust die
dieper reikt dan gedachten en langzaam van binnen wortel schiet.…
De Zon komt terug
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
983 Duizend keer heb ik
De zon zien ondergaan
Gloeiend purper in omarming
Brandend rood in zwarte zee
Giftige wolk over boze bergen
Pluimen opgeblazen in oranje
Gouden golven in verdwijnpunt
Vage nevels in het niets
Ontsluiting van de horizon
Een sinaasappel in een sleuf
Daar gaat het licht tenonder
Kleuren vervloeien tot de nacht
De laatste…
Hemelse nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
776 Breng me dichterbij, ontsluit mijn hart!
Maak mij dapper en geef me kracht!
Niets kan me nog boeien aan aardse pracht.
Ik wil slechts zijn in jouw hemelse nacht.
Laat mij maar dolen waar geen mens ooit ging.
Het is beter dan het feesten zonder elke zin.
Ik wil zijn waar ik nu ben
en echte leegheid lijkt een goed begin.…
Verloren obsessie.
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
896 verwarde haar
nog twee nachten slapen
ik rij nog drie maal langs
de plek van onze ontmoeting
is het te druk of toch te stil
ik weet het niet meer
er is geen zon en geen wolk
geen geluid en geen stilte
mijn zijn zit geheel op slot
ik zoek naar die ene sleutel
naar die ene zalvende stem
die mijn angsten laat varen
die mijn blikveld ontsluit…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.102 ver kan iets geraken zonder
dat het verder zweeft
een lichaam zonder warmte
een oorsprong zonder naam
een klein zwart teken
tussen aarde en bestaan
de pennen naar de hemel
de schacht nog in de grond
een vleugel teruggebracht
tot wat de aarde vond
geen beweging meer
geen richting, geen enkel geluid
de open lucht die boven haar ontsluit…
Zullen we opnieuw beginnen?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.236 Ja, we gaan opnieuw beginnen
hoe verschillend we ook zijn
liefdevolle vriendelijkheid
sluit nimmer iemand buiten
ieder wint aan levensvreugde
als het lukt om met geduld
ons hart van harte te ontsluiten
zó jezelf en anderen
nieuwe kansen geven
eindelijk in vrede samen leven!…
Hun voetstappen in ons huis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Eenmaal buiten groet ik de prachtige blauwe lucht
er huist een torenvalk net aan de rand van de schuur,
vlak onder het balkon geniet ik dit uur van de fellere zon
ik rust daar uit zie hoe een bloemknop zich ontsluit.…
ZE TOETST ALLES
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
380 geschreven
van Egyptische melodieën tot die van Warschau
wie heeft dat ooit zo intens weergegeven
voert ons mee laat ons in klanken verdwijnen
niemand die haar hierin evenaren zou
ik hoor hoe ze regen laat druppelen
en beleef met haar de heerlijkste nachten
ze laat kinderen blij huppelen
ontlok aan mij de meest romantische gedachten
ze ontsluit…
COLMA
poëzie
3.3 met 11 stemmen
4.439 Ze ontsluit ze, stuiptrekkend,
En ijlt door de heide
In 't holle des nachts.
De noodstormen huilden,
De springvloeden loeiden -
Zij hoort het niet meer!
Zij stuit aan de heuvel,
De vochtige heuvel,
Daar, diep in de grond,
't Gebeente vermolmde,
Het dierbaar gebeente
Van heel haar geslacht.…
De morgenstond
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.434 Zie, hoe zich elke bloem ontsluit:
De morgenstond ontluikt hun knoppen.
Thans rijst de zon voor elks gezicht,
Zij droogt de liefelijke rozen,
Zij doet de heuveltoppen blozen,
En stelt het hoog gebergte in ’t licht.…
Mijn zwarte bruid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.205 Haar bloed smelt als ijs op mijn dorstige lippen
Als de zegen van eeuwigheid zich voor ons ontsluit.
Het maanlicht ontwaakt mij uit diepgaande dromen
Als haar foto mij aankijkt uit een levenloos blad.
Het besef dat bekendheid haar ziel heeft gevangen
Maakt mijn tergende leegte tot een eindeloos gat.…
Bescheiden hoogmoed
netgedicht
4.3 met 30 stemmen
1.182 waarmee ieder zich heeft te verstaan
vertoeven in een huis met ramen
zonder uitgang naar buiten
is nodeloos lijden aan jezelf
het spelen met bescheidenheid
haalt mij uit de kluiten
toont mij de schoonheid van het hemelgewelf
kan mijn bestaan beamen
en geeft de lach gelegenheid
de betrekkelijkheid zich tijdelijk
in de ruimte te ontsluiten…
Samenzang
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.547 Dorinde, Puikschone, mijn lust en mijn leven,
Wiens wezen zo lang in mijn hart stond geschreven;
Ai, zie hoe de telgen en 't liefelijk kruid
Verjeugden, nu 't voorjaar de hemel ontsluit.
Dorinde.…
Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
poëzie
4.2 met 16 stemmen
6.174 dan moet ik dromen van een schoon verschiet
en ‘k zie de kerkerdeuren zich ontsluiten,
zo nu en dan…
De nacht is eenzaam, eenzaam zijn de dagen,
mijn stem is hees, verdroogd de tranenvloed
het is mij wel, en als ‘t zo wezen moet
vraag ik niet meer, dan zacht te mogen klagen
zo nu en dan…
Moet ik hier blijven, in de walm van ‘t kwade
in…
Ladykiller
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
612 Nu kan zij de
tien deuren ontsluiten
en Jan staat weer buiten.
Zo kan ze d'r eega bevrijden.
Er staat een gewapende wacht,
echter Jan krijgt-ie niet in z'n macht,
want hij legt z'n geweer
als een lammetje neer,
doordat Lena ontwapenend lacht.
Deze wacht krijgt een zoen op z'n wang
en ze zijn nu voor niemand meer bang.…
EMILY DICKINSON 187
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
556 Hoe vaak zij wankelde op zere voeten
Dat kan alleen de dichte mond vertellen
Probeer het eens de bouten los te wrikken
Tracht eens de stalen sloten te ontsluiten
Strijk langs het koele voorhoofd, vaak verhit
Schik eens bewust het piekerige haar
Maak losser eens de stramme, stijve vingers
Voor eeuwig zonder vingerhoed en schaar
Doe na de…
De Winter
poëzie
3.2 met 24 stemmen
3.549 Als 't ijs de trage plas houdt staan,
Ontsluit hem de Eer haar spoor:
Hij zweeft kunstkleurig op de baan
De schaatsenrijders voor;
Of schuift een meisje in de slee,
En zwiert er als een veder mee:
Het lacht, en tart tot sneller vaart,
Haar speelnoot achter 't rinklend paard.…