2696 resultaten.
verloren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.195 *** *** *** ***
je lijkt nog zo dichtbij
soms voel ik je naast mij
alsof je naar me kijkt
als mijn hand naar je reikt
is er even helemaal niets
en toch was er iets
*** *** *** ***…
voorbij
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.334 *** *** *** *** *** *** ***
ik zie jouw blauwe ogen graag
kijk naar een lachend gezicht
strijk soms vaag in gedachten
het lichtkrullend grijze haar
nauwelijks raak ik je nog aan
zacht vallen mijn ogen dicht
*** *** *** *** *** *** ***…
Regen(boog)
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.027 Neerstromende regen,
wolken o zo grauw.
Ik kan hier niet meer tegen,
ik zit helemaal in het nauw.
Was er maar enkel een regenboog,
een beetje regen, een beetje zon.
Maar dat doel reikt te hoog,
het is te lang geleden dat het begon.
Ik blijf altijd steken,
in dit gevoel.
Is het een voorteken,
van een dood o zo koel?
Het is zo'n diep…
Geloof
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.191 Het gat in de grond
het beloofde licht aan de uitgang
de donkere gang
de groeiende duisternis
de langzame versmalling
het kruipen diep
diep in het donker
de omklemmende wanden
de beklemmende lucht
de benauwende vernauwing
vooruit vooruit in het donkere gat
geloof onwrikbaar vastgewroet
radeloos redeloos
hopeloos wanhopig
tot je razend-heilig-waanzinnig…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter
een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in…
Depressie 2000
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.203 Mist
Geen kleur
Geen verschil
Grijze brei
Geen vooruitzicht
Malen en
Meer malen
Dwalend op een vlot
En geen oevers meer te zien
Geen nacht en geen dag
Geen leven meer…
Terminaal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.208 als de ziekte je treft
frontaal en onverbiddelijk
en het lichaam de strijd verliest
word je gevierendeeld
je wil nog wat
je wil nog veel
maar de onmacht
heerst, lamlendig
alles wordt haaks,
gespleten tussen willen
en niet kunnen
elke hoop is slechts illusie
ballast
je koestert
bergen tederheid en liefde
die je aan de straatstenen…
treurwilg
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 geborgen
in de luwte
van het lover
van de oude treurwilg
aan de waterkant
verstilde het rumoer
in haar hoofd
kwam ze tot rust
talmend op de bank
onder de boom
ze staarde lang
door de sluier twijgen
naar het water
waarin ze wou verdrinken
in vergetelheid
de avond was gevorderd toen ze
besloot toch maar naar huis te gaan…
Biedt Weerstand...
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
754 Wanhoop niet,
er komt een dag,
dat de zon weer
zal gaan schijnen
en die tovert
weer een lach
op je, nu bedroefd
gelaat, die je
tranen doet
verdwijnen...
Hoop doet leven,
dus, geef de hoop
nooit op
Je zult het echt
beleven
Je komt er
boven-op...
Verdwijnen
zullen zorgen
verdwijnen in
het Niet!
Nog zijn krachten
verborgen
Maar…
onkruid vergaat niet
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
859 al wat dor is vergaat
het slaat wel wonden
maar nimmer laat
de ziel zich temmen
zij is door iets Groots gezonden
ook ik weet niet
waarom jij, hij, zij
het juist overkomt
dat een groeien
niet mag bloeien
het is vaak
mensenwerk
van onbewuste
machteloosheid
verkrampt tot
uiting van geweld
gevoel
dat snijdt
ogen
die niet meer…
Vandaag
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
501 Morgen moet
gist'ren kon
vandaag
eenzaam
moe
doorleefd
illusieloos
tijd tikt
traag
vandaag…
Vallei der verzuchtingen
netgedicht
4.3 met 37 stemmen
1.131 Het valt zwaar over de vlakte
een onbestemd wachten,
't viel zoals te verwachten
in weinig reliëf uiteen..
met het wentelen
van vastliggende nachten
en de aanloop stram,
troffen zij elkaar niet meer
als bij eerste oogopslag.
In de bevalligheid
van alle zorgeloze dagen
lonkte eerder alles zo vertrouwd..
hoe aansprekend het gezicht…
Schimmig Licht
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.914 Vanuit het dal
van mijn verscheurde wezen
ver van het stralend licht
van zon en maan
schreeuwt iedere vezel
van mijn geteisterd lichaam
vol van vertwijfeling
nog steeds jouw naam
Dwars door de zwarte golven
van het duister
langs akkoorden
van verlatenheid en pijn
hoor ik
geleid door echo's van verlangen
jouw stem
als steeds terugkerend…
Geen horizon meer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 zij hebben mij
ruimte gegeven
om in te dwalen
geen horizon meer
om te bepalen
waar ik ben
ooit heb ik met wit
help geschreven
in de blauwe lucht
een hemel
in weerspiegeling
maar eindeloos ver weg
ben verdwaald
in de ruimte om me heen
opgesloten in een cel -alleen-…
woestijn
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
557 blik op oneindig
en verstand op nul
zwerf ik doelloos
langs de vluchtlijn
naar de einder:
lusteloze grens
tussen grijze lucht
en braakland
in het zand
verwaait mijn spoor
in de verte
is de laatste luchtspiegeling
reeds verzwonden
tot leegte…
eindpunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 je hebt me
alle tinten van verdriet
getoond
die nu vergrauwd zijn
tot het oeverloze grijs
waarin verwachting is gestold
tot dunne ijsgang
op het brakke braaksel
van mijn ziel.
ik cirkel verder
langs de zelfkant van mezelf
lusteloze vingers graaien
in de scherven
op zoek naar scherpte
om een kerf te snijden
door dunne huid
amper vloeibaar…
a taste of honey
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik ben tot bitterheid geworden
en dwing mijn zelfspot tot een grimlach
die droevig naar je lippen droomt
vanavond heb ik
om de hunker
zitten drinken
en om de weemoed in je ogen
toen wij afscheld kusten
er was zoveel dat ik had willen zeggen
hoe oeverloos ik van je hield
en woorden die ik niet kon spreken
uit angst voor een ommuurde morgen…
olifanten
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
617 naar verluidt
hebben
olifanten
een pijnlijk groot
geheugen
naar verluidt
trekken zij
eenzaam
naar het knekelhof
als het tijd is
om te sterven
waar
kan ik
heen,
ik die niets
vergeten ben,
maar deze
laatste
weg
niet
vinden kan?…
puinkegels
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
559 puinkegels van ontgoocheling
etsen lijnen in de wanhoop
van het desolate braakland
tussen de oevers van de horizon
merktekens
op de weg
van nergens naar nergens
in elk brandpunt
doen bundels divergente banen
een poging parallel te blijven
en zelfs te snijden
maar elk kruispunt vormt
een nieuwe puinhoop
alleen het nulpunt op oneindig…
They shoot horses, don't they?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
547 Voor een splinter geluk,
waaraan je langzaam dood zal bloeden,
heb je de liefde verloochend.
Je hebt het boek gesloten
het laatste woord van hoop ontzegd,
de pen die einde schreef gebroken,
de dichter gemuilkorfd tot stilte.
Nooit zal hij nog woorden weven
of beloften plukken
uit de wirwar van bramen,
in de hoop dat ze rijp genoeg zijn…
Troosteloosheid oftewel ´velvolmaking´!!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
612 Als dichte mist in de ochtend
de eerste rijp op de bomen
als extra dekens op het bed
Het vel wat de warme melk afdekt
"Velvolmaking" oftewel troosteloosheid
van vele vele levens
Toch snakken zovelen naar levensadem
happend, zoekend, zich banend naar lucht
Verlangend naar een zonnestraaltje
wat soms de dichtgehouden overgordijnen
kierend…
krocht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
577 Zijn hoofd is een krocht
een kille donkere vergeetput
waar hij verblijven moet
tot het denken finaal
verdampt of versteent.
Grijs en grauw is de doolhof
waarin zijn gedachten
eindeloos stuiterend
rondjes draaien.
Met beverige vingers tast hij
langs kale muren naar
enig houvast,
een illusie van herinnering
misschien,
die de voosheid…
gekooid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
678 kijk eens wat een lenteweertje
juicht de verpleegster
als ze de gordijnen opengooit
ik heb een hekel aan lentezon
waar ik niets aan heb
gekooid tussen vier muren
is de lente waarvan anderen genieten
enkel frustratie van gemis
je wilt toch niet echt doodgaan
zeggen de schaarse bezoekers
die niet beseffen hoe bitter weinig
verder leven…
IN VOGELVLUCHT
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
596 Tragisch langzaam
Gaan de dagen
Dodelijk
De stiltes om mij heen
Tijd genoeg
Om af te vragen
Wat is mijn lot
Hoe zwaar mijn steen
Wat mag ik
Van mezelf verwachten
Loodzware vrachten
Vol angst en pijn
Slopende dagen
Eenzame nachten
Weer lang alleen
Te moeten zijn
Gedoofde vlam
Verdoofde massa
De tijd gaat slepend
Overal door
De dag…
Het rode leven regent
gedicht
5.0 met 3 stemmen
9.622 Aan de ene kant is er nog een kant.
Aan de andere kant is er geen kant meer.
Ik kan niet heen en weer, al zou tijd mij
dat wel toestaan. De schepping wil het niet.
De dood is de langste hoogte, voor- en zijkant
van het hout. Driedimensionaal niets waarin
ik liggen zal. Ik schrijf toch weer een vers over
wat er komen gaat. Komt dit door het…
Aan lager wal
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
727 Een vriend was hij ooit
voor bekende gezichten in huiselijke kring
een vreemdeling is hij geworden
voor mensen die hem niet kennen
zijn vriendschap zoekt hij voortaan
in de drank en drugs en maanlicht
soms schrijft hij een gedicht
over onherkenbare gezichten
mensen die hem ooit zagen
geen antwoorden, geen vragen
die met hem lachen…
echt leven slechts voor even?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
565 in grote steden volle straten pleinen
hete sferen dragen zware dampen
vrije mannen meiden massa’s deinen
zwoel taps hun gezucht bij 't slampen
genot in drift drijft begeerlijk lonken
jonge blommen zoeken in rust’loos dwalen
lijven ogen neuzen monden om te bepalen
zonder knel hun keus diep in splonken
ziet het water stijgt ze tot de lippen…
panoramisch
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
504 hoog boven de nachtelijke stad
een zee van lichtjes
ver beneden ons
draaide het panoramisch restaurant
waar we samen aten
langzaam om zijn as
ik heb het uitzicht niet gezien,
alleen de lichtjes in haar ogen
en de blije glimlach op haar lippen
mijn wereld draait nu zonder haar
en rondom mij heerst enkel duisters…
Leegte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
486 Toch blijven tranen stromen
Als de bron
Het hart gekwetst
bloedend
Is opgedroogd
de ruimte van hoop
die er eens was
gevuld door duisternis
poel van verdriet
want bitter
is de eenzaamheid
de liefde die er was
zal nooit meer zijn
ik raap de scherven
geluk dat eens was
kapotgemaakt…
Onkruid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Het wildgroeiende groen door de zon belicht
De mooiste bloem die voor het onkruid zwicht
Hoe langer de tijd verstrijkt,
Hoe meer kleur voor het groen uitwijkt
De gele schijn, zo fel op het niet onderhouden leven
Bomen zijn niet omgekapt, zaadjes blijven nutteloos in de rondte zweven
Paden worden langzamaanaan onbewandelbaar
De stammen drukken…