35279 resultaten.
hand in hand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 zee,
prachtig groen
ben jij
het geruis
van jouw golven
is ritmisch
net als muziek
zand,
elke korrel telt
hoe klein ook
op je eigen manier
ben je
groots
zee en zand,
beide
steeds
hand in hand…
Langzaam
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
524 kruipt
de Stena-line
langs de horizon
terwijl de zon
afscheid neemt
van de dag
door de zee te kussen
een eenzame minnaar
loopt langs de vloedlijn
wiens voeten omarmd
worden door de zee
al is 't voor heel even…
Getijden
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
461 uit de zee gekomen
aan land afgezet
je toen opgericht
vol met te vervullen dromen
voor een toekomst
met een nieuw vergezicht
toch altijd zal je gemoed
onderhevig zijn
aan dat van de zee
voel je heel ver weg
heel onbewust gedwee
nog steeds haar eb en vloed…
wachtkamer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 in oude lagen
van mijn ziel waar
slechts scherven
slapend rusten
danst de grote
grijze zee een
trage trage wals
in mijn hart de
kleine catacombe
golft een zee in
heldere taal die
op haar moeder
wacht…
Haiku
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
900 Het donkert vroeg
maar bij de zee is altijd
toegift van het licht…
De wind mindert
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
646 De wind mindert
maar de zee is nog vol
woede…
Brandaris
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
604 [Haiku]
hier wentelt het licht
van de zee naar de haven
om en om en om…
Zonsondergang
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
525 De zee weerspiegelt
een kleur van herinnering
met zonsondergang.…
Reddingsbrigade.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
534 In een storm op zee
is een reddingsploeg bezig
iemand te redden.…
vastgehouden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
428 hij is een eiland
vastgehouden door zijn zee
in het grijze licht…
[ Het museum heet ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Het museum heet
Ministerie van de Zee --
Er is geen kust meer.…
Speelde genie
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
487 ik zag
het pad
voorbijgaan
in passerende
bomen en struiken
het hoge buiten
ving blauw met
snelle wolken
in een dunbevolkt
firmament
boven het ruisen
van de wind
hoorde ik de echo
van jouw hakken
in gelijkmatigheid
de mantra van
beweging had
zijn eigen melodie
in het kraken van
takjes speelde genie
in een magische
verbondenheid…
Hiaten
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
798 Omdat ik wilde weten waar je was
Zocht ik naar jou in onbekende straten
Waar oude huizen donker en verlaten
De echo galmden van mijn trage pas
Daar hoorde ik jou achter muren praten
Je stem klonk zacht maar scherp als snijdend gras
Ik trad behoedzaam in het gebroken glas
Van mijn herinneringen, zelfs hiaten
Werden stilaan gevuld met rook en…
Vier .....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.075 het zuiden, de laatste
wolk kijkt lachend achterom
ziet hoe genagelde planken
gekoesterd en ingepakt
worden, terwijl dromen
verdwijnen in het schuimen
der golven en uren rollen
langs cirkels in het zand
het ruime sop is gekozen
om ooit weer gevangen
te worden in die ene schelp
waar vier gefluisterde
woorden nog lang als een
echo…
wedergeboorte
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
761 de stilte is gestorven
aan prille woorden
zwijgende strakke lippen
ontdooiden
aangeraakt door de echo
van zachte golven
die de duwende lucht
ontkooiden
een nieuwe schepping
werd onstuitbaar
verworven
bevroren in diepe
levensaders
verstokt in
lijfelijk gelid
waar een moedeloos
verloren gemoed
de keel vernauwde
door een hart dat bloedt…
Waar, wat en wie...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
673 Een
flauwe echo blauwt nog na.
In zo’n dag heel even
de handen als
stuurloos mandje.
Toch ik, toch ik.…
De toon gezet
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
1.092 teugel
verzin ik vingervlug een lichte tune
voor ‘t gedicht en proef de tinteling
in klingelklokjes, de zindering
van zomerrokjes in ’t weidse groen
aan het venster landen kleine guiten
die op de rand van ongehoord
in alle toonaarden van lente fluiten
mijn handen volgen hun slotaccoord
in stipjes langs het blauwe buiten
tjilpt de echo…
- 'Festina Lente' -
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
749 De ogen gesloten,
nieuwe lente wezen proeven
hoor, het valt een heldere parodie
een geheel eigen sfeer
deelgenoot van het enthousiasme
een irritante, vliegensvlugge en praatzieke
aandrang uit de heldere hemel
waar origineelste meningen gegeven,
en haast, geboden in overvloed,
als de vluchtige ongebondenheid,
in een echo doet weerklinken…
Lotus uit de modder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 Als ik het toch eens had geweten
dat mijn stem nooit een echo werd
en dat waar ik mij altijd in heb vastgebeten
mij niet getroost heeft maar juist eeuwig wakker en alert.
En als ik het toch eens had geweten
dat mijn kracht hier juist in huist
dan had ik veel eerder begrepen wat ik in al die jaren heb uitgepluist.…
eeuwig refrein
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
912 En van heel ver hoor ik
de echo van jouw stem, als een veder
zo licht alsof je vlak bij me bent en
bijna aan kan raken.
Zodat we in stilte geliefden zijn
en liefde in stilte maken.
En als die liefde dan jubelend komt
en de wereld en al zijn geluiden verstomd
dan zal jouw naam op mijn lippen zijn
een eeuwigdurend en diep refrein.…
de wind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 door alle rietkragen
langs de einder
langs de sloot
en door alle tumult
en alle strijd
hoor ik muziek weerklinken
voor elke vorm van dans
het lijkt een echo
in mijn ziel
en de wind
beweegt en zweeft
eindeloos...
door alle rietkragen
langs de einder
langs de sloot…
Ode aan de cursus filosofisch schrijven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Voortgekomen uit het toeval soms,
van linksom draaiende aminozuren
toen bliksem knetterde door de waas
van zich verdichtende dampen
in de verstervende echo van de grote knal
en al onze impulsen, emoties en gedachten
dus evenzovele spuugbellen van het brein?…
Wachtkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende…
en ik begreep
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
554 in een stad, nog nooit geweest
een land waar mijn lief is
liggen ook mijn voetstappen
hoor de echo
van onze stemmen
daar waar het altijd oorlog is
lopen wij samen
hand in hand
slapen op het dak
alsof er geen afweergeschut is
kijkend naar de sterren
in het zachte ochtendlicht
net voor ik me bewust ben
van mijn leven
waar mijn onschuld…
Na de regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 het regent in gedachten en
het water wast tot aan fontanellen
temidden van vaak herhalen
ademt de echo zijn denkbeelden uit
ook na lang vergeten blijft
de boomgaard onaangeroerd kaal
in de spiegel van ons staal
priemt een regenboog van vlees
dan schuilt ons raam zich droog
dansen we zichtbaar maar ondiep
naarmate het stof uit wolken…
Ben ik te min?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
570 Wanneer eenmaal de haan kraait
voor een gelouterd resultaat;
ontkent driemaal zijn echo die
aan het haat zaaien gaat. De
vrije keuze een te zijn met de
maatschappij verliest zo zijn
veren bij de uitgesloten partij.
Jezus, een hippie ging voor in
die zin, was gelijk later Armand
voor de mensen te min.…
Nog even
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
448 mijn woorden doen beloven
ik heb je lief, schrijf ik
maar er is niemand om lief te hebben
zelfs mijn teddybeer wordt bleek
rond de neus, door de gedachte aan mij
ik ben mijlenver verwijderd van de waarheid
nog even en ik geloof werkelijk dat ik
een dichter ben zoals een dichter hoort te zijn
maar er nadert geen liefde, er klinkt een echo…
Even iets en dan zwijgen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
695 Echo van stille schaduw van de zomerdag
nu in de luwte jouw stem weer herinnert
aan de heimwee van jaren in de wildernis
toen ik je zag, schaars gekleed in lendendoek
bij de boom, die treurde aan de waterkant
waar de dode vis lag vol met vliegenlarven
probeer ik in dit schrijven niets te weerleggen
omdat ik een zwaan zie landen op het water…
Winters hart
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
494 Men bemind zijn echo veel te graag
en geven elkaar het ergste kwaad.
Geweld is de grootste therapie,
weet men met zijn geweten nog raad?
Hopelijk komt de lente weer,
in ’t winters hart der mensen.
Verdwijnt het roest der ziel
en zullen ze elkaar vrede wensen.…
Vriendin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Ze ziet onzichtbare dieren
in een lucide droom verdwijnen
in trouwe eenvoud
bij het kopje koffie
met de droge tarwekoek
in de echo van de radio
ik probeer reclame te maken
voor haar uiterlijke schoonheid
maar dat heeft zij niet nodig
want ze is van binnen al zo mooi
in essentie van ontwaken
laat zij de wolken niet los
viert…