1669 resultaten.
Waar het blauw zich hecht
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
664 Ze zijn niet dapper, niet luidruchtig,
geen vlag in de wind, geen schreeuw om aandacht,
maar hun blauw is het zachte blauw van een ongekende blik die even
blijft hangen en dan wegdraait, alsof iets kleins en kwetsbaars niet zó dichtbij mag raken.…
Gerbera
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
141 In een goedkope vaas met lauw kraanwater sta je te kijk,
als een schreeuw om schoonheid tussen de resten van gisteravond.
Als gerbera in de verwijfde kroeg,
terwijl de wereld buiten barst van de zon,
en niemand het ziet.…
hoezo liefde
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.522 ik kreeg, de mailtjes die griefden
vol afscheid en dat op gezag van de liefde
Ze moesten hem smoren en dan vierendelen
en daarna vermoorden of beter nog eerst
op een spijkerbed leggen en een klysma toedienen
es kijken of ie dan nog die taal zo beheerst
dat ie ’t woord dat ie toen heeft verzonnen
zich nog herinnert en ‘k wil hem horen schreeuwen…
manisch depressief
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.614 Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur
Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur
Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit
Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit
Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig
En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…
Weet je nog
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.147 Toen ging je weg, naar een ander leven,
waar mensen schreeuwen,
maar ik ze toch niet kan verstaan,
en ik blijf hier, mijn hoofd niet hier,
omdat jij me had gezegd,
dat ik niet met je mee kon gaan,
Maar niemand zal van je houden,
zoals ik dat kan,
en niets zal me weerhouden,
want de wind verjaagt de storm,
weet je nog...…
gemeenschapsman
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
999 ik kijk naar de werkelijkheid
Ik word gedwongen om door de tijd te jagen
Daarmee vul ik al mijn dagen
Ik zal stemmen op diegenen
Die de juiste regels kunnen maken
Want ik heb geen tijd en ik heb geen zin
En ook te weinig kennis van zaken
Wie mijn levenszin in de gaten heeft
Mag zorgen dat de boodschap verder leeft
Ik schreeuw…
Zeemansgraf
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
2.023 neder
daar op die verlaten ka
daar hoort hij de zang
der meerminnen in zijn gehoor
zoet zalvend zijn de woorden
velen gingen hem reeds voor
Berustend glijdt hij in het water
omarmt door de nimf die hem kust
boven hem sluiten zich de golven
hij ervaart de serene rust
De stilte is te horen
slechts onderbroken
door een witte schreeuw…
AANDACHTIG GEBED
poëzie
3.4 met 14 stemmen
3.875 .
--------------------------------------------------------
kijven - te keer gaan, schreeuwen
hadderen – ruziën, twisten
geren - begeren, verlangen…
im astri da dovia
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.441 '
ik drink in haar schreeuw van overgave
het glijdt met duiven naar mijn buik
waar de witte vleugels in het rode spatten
en ze trilt en het sijpelt langs haar borsten
haar nagels staan in mijn rug
krast mij met ongekende kracht
in de zijden lakens en vensters vliegen open
en witte duiven bloedbevlekte vleugels
klapperen in de kamer met…
Gothic chick
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.824 En je "Type O Negative rules" scarification beroeren
met de toppen van mijn vingers-
je verzilte huid als een brailleschrift lezen.
100.000 crucifixen en een naaktfoto van jezelf aan de muur-
vozen en schreeuwen op een tapijt van tweedehands wolvenvacht.
Naar je kijken,
en luchtige loopjes spelen met mijn vingers
onder het raam.…
Dood(gewoon)
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
944 Een vrouw al in de tachtig jaar, gaat dagelijks haar rondje doen
men zegt: dat is goed voor haar, ze loopt dan langzaam niet zo vlug als toen
een klap een val een bange schreeuw, die avond komt zij niet meer thuis
ze overlijd dan in het ziekenhuis, twee gassies in een donkere jas
het ging enkel om haar tas….dood maar niet…. gewoon.…
De slachtlammeren
gedicht
3.6 met 22 stemmen
10.675 - En, steeds weer overrompelend, is het
er ’s morgens, het vervaarlijk schreeuwen,
het driftig klappen van de hekken,
het nors cordon dat stokkenzwaaiend
de lammeren opeist, de onnozelen.…
Het zal wel weer koud zijn met kerstmis
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
966 weet je hoe het voelt als een huis is zonder thuis
en weet je hoe het voelt heel alleen weer voor de buis
want daar zit ik sinds jij wegging
mijn tranen smelten sneeuw
wat moet ik dan, als ik het aankan,
deze kerstmis hoort mijn schreeuw
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
zonder zonneschijn
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
whisky…
Oost-Indische doofheid
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.109 Doofheid is een ramp van 't leven,
Die wel medelij verdient;
Met geduld zou 'k willen schreeuwen
Aan het oor van vrouw of vriend;
Maar bij enklen, 'k wil 't bekennen,
Staan geduld en ijver stil,
'k Heb geleerd; het doofst van allen
Is hij die niet horen wil.
1846.
--------------------------------------
uit: De dichtwerken (1886…
Het zal wel weer koud zijn met kerstmis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
847 weet je hoe het voelt als een huis is zonder thuis
en weet je hoe het voelt heel alleen weer voor de buis
want daar zit ik sinds jij wegging
mijn tranen smelten sneeuw
wat moet ik dan, als ik het aankan,
deze kerstmis hoor mijn schreeuw
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
zonder zonneschijn
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
whisky…
Uit liefdesnat geboren...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.097 Het licht aanschouwend
kwam je eerste schreeuw
en in één adem hapte je
naar levens-lucht.
Jouw zachte kleine roze lippen
vormden in volmaaktheid
een frêle trage geeuw.
Kleine, schitterend
als granieten vonken oogjes
keken enkele maanden later
vol ver-wonder-ing leergierig om zich heen.…
Handelsgeest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
592 Daar vliegen geen zwarte raven,
maar wel witte meeuwen die schreeuwen
en zweven boven wat er zo even vast is gesnoerd.
Maar vooral naar wat er naast valt,
wordt haarscherp geloerd.
Op de brede kade van basalt,
waarvan de zijde door het water
al sinds tijden wordt beroerd
en uit China,
het land van de reizende koperen ploert.…
DUISTERE STRATEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.026 'k Hoor een treurig orgel jamm'ren
schorre joden klagend schreeuwen.
Krijsend boven 't grijze water
vliegen kleine, witte meeuwen.
Ach! die grauwe sombre huizen,
ach! die glimmend zwarte bomen,
Kille mist omhult mijn ziele ....
dof mijn denken, grauw mijn dromen ....…
Wiking Harald
poëzie
4.0 met 1 stemmen
988 En schreeuwen schor de Noren,
Als ruwe ravenzwerm...
Ze tuimlen dra en deinzen,
Met vloekend doodsgekerm.
Hun bloed bespat de duinen,
Rood danst het schuim der zee...
Ze rukken, in de vluchtdrift
Hun Wiking Harald mee.…
De jaren betalen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.019 De woede en het galmen tussen zingen en schreeuwen in
vreet alle ruimte op.
Dat we niet meer in de straat gewenst zijn -
we zijn niet erg gewenst in de goed verlichte winkels
die het hart van onze stad zoveel cachet verlenen.
Voor ons heeft de wereld weinig geheimen
en die er zijn, kunnen wij bewaren - mondje dicht.…
SCHOOF, EEN SUPERSSSSSSTER!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
615 maar dan trekt ie niet de Stekker
maar zijn Stekker eruit
Hij schuwt de Spotlights niet
Hij staat voor de Spiegel
en fluistert
wie is de MP van dit land
om dan met ferme stem te antwoorden
Dick, Dicky donders dan toch aan toe, man, vent, kerel
Hij houdt van over grenzen gaan
landgrenzen maar Scheer je weg
als ie z'n Stem laat Schreeuwen…
Nitwit quatsch
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
711 Ik sta over de branding heen
als rots
uw mening luid en duidelijk te schreeuwen
ik vecht als zwaardvis, boven mij de meeuwen
aan de kaai met hun kakofonie
van zwijgen, waar ik in het hol der leeuwen
gewoon een hele doodnormale vraag
stel, maar ditmaal niet weer over het weer
doch over armoedzaaiers die hun quatsch
hier voor jouw ogen mogen…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Ze zweven tussen aarde en blinde sterren,
totdat de laatste brief verwaait,
de spiegel breekt,
en alleen hun melancholische schreeuw nog weerklinkt —
het sluitstuk van een liefde die de tijd overleeft.…
Jongens van de straat
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
1.640 Je moet het schreeuwen van de daken
Deze straat is nu van jou
Deze jongen gaat het maken
Nee je moet niet verder denken
Als je die kinderen weer slaat
Denk vooral niet aan ellende
En de man
Aan het einde van de straat
Lachen om de zwerver
Peuken in zijn hoed
Kindertijd bederven
Pesten voelt zo goed
Vuilnisbak omtikken
Borden hangen…
hooggehakt in haar lach
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
663 Ze schreeuwen je na dat je mooi bent
echo’s verstrooiend als veren op straat.
Hun geluid wijst de weg die je gaat.
Wind slaat je rok in vlaag
naar de hemel. Stilte, onthullend,
aansprekend in lijn. Applaus maakt
een eind aan begin van de passie.
Spanning bruist in emoties eruit.…
Blind dates forever
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
626 de welkomkussen ging het eigenlijk al mis
haar bril prikte ongenadig in mijn rechteroog
waardoor mijn lens viel die we moesten zoeken
en ik nog tijden lang van heel dichtbij
een toch wat vreemde sterrenhemel zag
De muziek in de knusse tent
die ik besluiteloos had uitgezocht
bleek die avond meer dan achtergrond
zodat we bijna moesten schreeuwen…
- Dankbaar wil ik zijn -
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
656 Luid wil ik "Leven" schreeuwen,
diepere niveaus ontdekken en
vastberaden op mijn knieën gaan,
heel eenvoudig ook, dankbaar zijn.
De uitmuntende fragmenten vergaren,
dankbaarheid, bemoedigend in mijzelf bewaren,
beleefdheidsvorm geeft het plaats.…
tinteling
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
699 Ik wil niet langer schreeuwen in de wind:
vanavond zwijg ik liever, en toch niet.
Als je de deur behoedzaam opent op een kier
groet ik je enkel met mijn ogen
en lach je teder tegemoet.
Tot je me binnen nodigt in je huis,
onzeker en verward.
Ik sluit je zwijgend
in mijn armen
en druk je dicht tegen me aan.…
DE STAD
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.347 De stad verdwaast in ‘t violette licht,
gemsten uit de hooggehangen bollen
is vol tumult van claxons, trams en hollen
van mensen naar ‘t trottoir, schrik op ‘t gezicht
voor schreeuw van auto, die op hen gericht,
heeft scherp haar ogen… Zie hoe vreemd gezwollen
In het ontsteld gelaat der stad...…
tweegedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
988 Fleur
Een sprong een schreeuw
wielen die remmend knarsen
te laat, het is voorbij.
Wat rest is het geschrei.
Geschrei van kinderen
die dit niet konden verhinderen.
Die `t hun gehele leven
steeds weer zullen beleven.…