2105 resultaten.
Lenteknoppen.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
962 Heel in de verte zwijmt een vogelklacht
En op het mos zijgt door de takken zacht
Het zilverlicht der pasontloken maan.
Ik voel mijn hart zó zwellen in mijn borst,
Of 't ook wilde openspringen, morgen vroeg,
Als al die groene knoppen om mij heen.…
73 jaar Olympus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 De oorlog was begonnen
door ruzie die klein begint
maar van geen ophouden weet
en eerzucht, koppigheid, wrok
de vernielzucht van mannen
Ver van het strijdgewoel
vergaderen de grote landen
op de ronde top van de Olympus
ze drinken nectar en kijken weg
in de verte hoe het verder moet
De rijke steden doen zielig…
Drie aanleidingen een gedicht te maken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
870 1
Een oude klant
blij als een kind
vanmorgen, om me te zien
hij bracht de stralende zon
uit Suriname mee,
op deze zonloze dag
en ik die niet wist
wie in de verte daar nu liep
in onze wijk
Hij met vriend
in afwachting van een lezing
van een grootmeester
Ja toch, alleen die mogen komen
hier?…
Vroeg Amsterdam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ver gedruis van ontwakend verkeer,
een vroege tram die de remise verlaat,
donkere huizen in nog stille straten,
gevels die zich in de verte verliezen
in de ochtendnevel die daar nog hangt.…
Onraakbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 dichtbij kent ook de verste verte
daarbij is vasthouden zonder zin
ik schets de afstand
ook wel in zwijgen
alhoewel er geen twijfel is over
haar die ik bemin of minstens
naar toe wil neigen
kijken in gedachten is tasten
in het duister
het licht kaatst dan tegen een spiegel
ook als ik duizendmaal luister
en de echo's opsla in mijn brein…
Stille verwondering
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
805 verwondering
Er is een stilte
dieper nog dan diep
ontstaan uit de leegte
waarvan de volheid vervlogen is
en hoewel er niemand is die hoort
componeerde je een verheven lied
over de liefde,
blijven houden van het onvergetelijke
welke je uitbundig zingen zult
alle stille valleien vult
tonen spelen met echo’s van de wind
tot in oeverloze verten…
Levensgrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
439 Je gaf kleur en vorm aan een
onbegrijpelijk avontuur, waar ik in vol
verstand naar adem moest happen om
niet op dood-spoor te worden geparkeerd
onduidelijk waar ik was beland,
als ik dacht je niet meer tegen te komen
en in de verte te zien verdwijnen, werd ik
door je lust tot leven gegrepen, als een
lopend vuur, vlucht ik in je armen onbegrijpelijk…
Zwart verwarmd de kamer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
403 de aarde is
een grote klomp vlees
lage landen hoge rotsen
mensen die met elkaar botsen
tot in de verte klinkt het echo van geweest
een vogel met geverfde veren
wil de taal leren
krap in de portemonnee
valt het niet mee
zonder studiebeurs al helemaal niet; o nee
niet in de krappe huizen met
in de hoeken luizen en bleek gele kringen…
In liefde opgedragen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
391 De hemel ligt als
een blok massief
op het akkerland,
onzichtbaar aan de
bosrand in de verten
gericht op mijn statief
mijn diafragma opent
zich naar de kleur van
je haar, je ogen, je
passen en je woorden
als non verbaal verhaal.…
Het Strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 En lijkt oneindig groot,
in de verte, wat zie ik daar.
Een schim aan de horizon,
het nadert dichterbij.
Ohw wat mooi, deze zoutwaterbron,
zo voelt het goed, zo heerlijk vrij.
De schim verkleint weer,
was het wel wat ik zag.
Heb ik wel alles goed onder "beheer"
mijn ogen knipperen en ik lach...…
De vlag uit voor ons Nederland
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
655 5 mei, onze nationale Bevrijdingsdag
oproep aan de fabrikanten
van de vlag, de stok en de houder
fabriceer er honderdduizenden
en verkoop met Corona-korting
ze vliegen dan de winkels uit
en wapperen weelderig aan de gebouwen
rood, wit, blauw met of zonder oranje wimpel
onze nationale driekleur, onze trots
uiterlijke rots van vert…
Flevodijk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 Met aan mijn ene zij
de groene dijk,
aan de ander
de meerkoeten
die mee en zwemmen
in grauw water,
roerloos spert de reiger
tussen plukken riet
In de verte fietst eenzaam iemand
zoals ik alleen hier loop
Zicht op witte masten
Een enkel autootje
op de weg
door het water
Terug, aan de einder,
de centrale met haar pijpen
waaruit…
In de tuin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
445 In het groen van heden
Wordt het zonlicht
Door een onlangs verleden
Aanhoudend vermeden
Ik zie wel de rondte in de verste verte
En voel zeker de kleur van haar gloed
Of hoor je soms zachte stem die je altijd
Begeleidt in de wind die je bemint
Die voortdurend, vaak ongewild
je diepste tonen vervoert
maar uit onmacht niet
de verlossende…
Te Bewandelen Wegen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 betere oorden
jullie konden mij niet op
de vele hindernissen en gevaren
die ons aanstaren attenderen
hebben mij het bezweren niet kunnen leren
sommige moet je echt alleen trotseren
ach ieder beloopt z’n eigen wegen
dat is wat ik ondertussen heb begrepen
niets kan worden ontweken
en aan het einde van de laatste
zie ik heel erg in de verte…
door tuimelramen zweven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 een witte vogel die het rif verlaat
het kind dat met zilveren voetjes baadt
de man met stok die water uit de rotsen slaat
de valk die de verten ziet
de hoge pluimen van het riet
de landwind die naar de zee vliedt
het landschap in slingerlijn
de houtbrug over het ravijn
zal daar mijn grijze vader zijn
de nacht en najaarsvlagen
het hart…
Het bankje
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
575 Sta op en loop weer verder,
in de verte gaan schapen met hun herder.
Ik voel me lekker, één met de natuur,
’n heerlijk gevoel, maar helaas slechts van korte duur.…
Pastorale ballade
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
442 scheepskapiteins
als beste stuurlui
aan de wal
al staande op de kaai
het tiroler hoorngeschal
op de zevenheuvelwegen
galmend in berg en in dal
te weerstaan in het hart
van groesbeek in
klein zwitserland
alsmede de kakofonie
van de sozjaalinvoelenzers
en de groteske
carnavaleske
trinclusieve
protagonisten
heel in de verte…
MOEDERS AFSCHEID
hartenkreet
4.8 met 11 stemmen
1.277 ’s Nachts zag ik haar aan mijn bed verschijnen
gekleed in een stralend wit en lang gewaad
ze zei: mijn kind ik kan niet langer bij je blijven
ik hoor hoe in de verte reeds de eindklok slaat.…
De stilte
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
495 de verweerde stenen
een haas rent over
het kerkhof
De wind een koeltje
op deze warme dag
boven de akker zingt
de stijgende leeuwerik
jubelend als een engel
een stipje aan de hemel
Het beekje ritselt en murmelt
de jongen ziet het kerkje zo oud
en ach de verweerde stenen
van de doden in het hoge gras
de beuken kijken toe
in de verte…
Helaas
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
387 weer klapt iets open
geen deur geen dag geen meisje
de wereld misschien
of iets wat er op lijkt
straat schuift uit witte verte
arbeiders bouwen met handen die te licht zijn
aan een huis dat niks zegt
trappen piano’s
geen ramen geen einde
populieren wiegen
niet van wind maar van iets dat ze weten
gooien stemmen naar elkaar
vogeltaal…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
587 Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die intieme heimwee
ben ik het spelende kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat
zeevriend, leen mij de weemoed…
ontkleurde kamers
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
278 op gewekte burelen
liggen ontgroende
blaadjes te rotten
onder een vers
laagje voor laag
net netjes gestapelde
gebroken sneeuwwit
als rechtsgedraaide melk-
fase richting de toekomst
der ontkleurde kamers
wit voor onze ogen maar
zwart in de oneindigheid
van ongepleisterde muren
waar wij naar blijven staren
in die onbestaanbare verten…
BELGISCHE AARD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
243 ze spoedig
hun schroef en roerwerk
weer mogen gebruiken
al wat hier ligt aangemeerd
voelt zich eensgezind
onder de wakende blik
van Kasteel Het Steen
het verre milde oog
van de geliefde Kathedraal
gesterkt door de hand geboren
uit gebouw der nijverheid
waaruit de Vlaamse geest
schappelijk verstrooid wordt
over nabijheid naar verte…
catastrofaal
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
125 procent een voldoende
eenentwintig procent een onvoldoende
twee procent is weer zeer zwak
de gemiddelde vorming is er nog slechter aan toe
drieënvijftig procent scoort voldoende
vierenveertig procent een onvoldoende
wederom is twee procent zeer zwak
nergens wordt gesproken over
een welverdiende goed
uitmuntend wordt
in de verste verte…
Eerste Metamorfose
gedicht
4.0 met 5 stemmen
347 Je zenuwen werden een woud aan toortsen
en in de verte schemerde nog ergens een citaat
uit het Hooglied, dat hartstocht beklemmend is
als het rijk van de doden
maar er was alleen nog maar de ander.
Je botten die nieuwe botten wilden maken,
op een dag werd je verliefd.…
GRILLIG WEER
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
311 In de verte roept een fikse wandeling:
"Naar bos en veld, als groep of enkeling."
Maar zware wolken komen, dreigend en grauw...
Donder treedt aan met langgerekte snauw;
een leger van druppels brengt ontgoocheling.
't Voornemen maakt een plotse omwenteling:
wat te wensen? Blijf eigen huiskamer trouw!…
Het verblijf buiten het dorp
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
106 voedt
onder een voorwendsel van warmte
treed jij binnen als schim als verschijning
de deuren wijd openend
voor de nachtelijke steppe
Hoe sta jij daar zo plompverloren
terwijl mijn ogen zich openen
en de tussenruimte tussen ons
zich mateloos uitstrekt
O ik houd van mij
in jouw nabijheid
en daarom ween ik
want in de wijdste verte…
Veldslag
poëzie
2.8 met 9 stemmen
2.554 In hartverscheurend doof gezucht
versmelten duizend smerten,
uit 't oosten rolt de kille nacht
en 't laait in al de verten.
Intussen droeg een afgezant
traktaten welbezind,
doch 't kwam nog op geen vrede uit, want
vorst B was slecht gezind.…
Verloren ooit
hartenkreet
4.8 met 16 stemmen
1.849 De vroege nacht
wordt opnieuw beleefd,
als een durend geluk,
vanuit verloren verte
teruggevonden.
Dan schrik ik wakker.
Vruchteloos probeer ik,
uit mijn kille alleen zijn,
terug in jouw warmte
voorgoed te vluchten.
Ik walg van de nieuwe
zich aandienende dag
vol pijnlijk verlangen.
Blijven liggen wil ik,
onvindbaar weggekropen.…
Fossiel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
848 af
De hond die aan mijn ijsklompen sliep
Sloeg kermend op de vlucht
Mijn bibberkoorts leek een teken
Een opwelling van sterven
Alsof een fossiel
Een reus van was
Een grijnzende smid
In mijn rug ging kerven
Met een rood zinderend mes
Het hoofd op het aambeeld
De belager stond naast mij
Met een vuist vol eelt
In zijn ooghoek glanst verte…