1813 resultaten.
Zonder liefde kan men niet beminnen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
458 Mijn stem heeft nooit in de duisternis geloofd.
Ik heb met water en brood feest gehouden.
Mijn hand heeft altijd naar geluk gereikt.
Ik heb nimmer gehaat om wat was afgedwongen.
Mijn geloof in de mens is nooit gedoofd.
Zo zal ik mij van dag tot nacht houden
tot ik mij verliezen kan in jou.
Zonder woorden zal men sterven.…
Nodig hebben
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
536 Duisternis hebben we nodig…
Om het licht te kunnen zien.
Wonden hebben we nodig…
Om te kunnen helen en te verzorgen.
Littekens hebben we nodig…
Om de wonden te kunnen helen!
En om ons er aan te herinneren dat we het niet nog eens moeten een doen.…
Limes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Ik vreesde hen vervuld
van duisternis, ravijnen die
woedend mijn voeten openscheurden,
maar de laatste jaren werden
de fluisteringen steeds sterker,
woorden die vreemd zinnig
mijn dagen in dreven.
Vanochtend ben ik eindelijk
over gestoken en heb op de oever
lang geluisterd.…
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 een engel waar ik me altijd kan aan warmen
wanneer de dagen bibberend koud en de uren ijzig zijn
dan voel ik de vertrouwelijkheid van je sterke armen
in de duisternis geeft jouw glimlach een warme schijn!…
Ze zag alleen maar bomen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
Hypatia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
473 Een vraag, Hypatia,
Hoe voelt het
Om uit de duisternis te treden?
Niet weggestopt in een donkere kamer?
Hoe is het, Hypatia,
Om zó helder te denken?
Je vader voorbij te streven?
Dat hij plaats maakt voor jou?
Luister, Hypatia,
Voel je het kloppen van je hart?
Als men in het atrium rekenkundig probeert te vatten wat je zegt?…
Een inktzwarte hemel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
472 Als ik met mijn ogen de duisternis doorklief,
is er bijna niets wat ik zie.
Zware wolken drijven voorbij,
zie ze gaan ‘under a dark black sky’.
Leven in een waan.
Op een kruispunt in mijn duister sta jij,
een lichtpunt, helder stralend.
Als enige troost in een lege vallei.
Spontaan maar nooit voldaan.
Ach, bleef je maar hier bij mij.…
Herinneringen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 De caleidoscoop van mijn vader,
het gouden licht van de Oude wijven zomer,
dat dooft in Luscofusco, wanneer het licht
het verliest van de duisternis
en die strijd de hemel kleurt…
Aan de winter
die alle narigheid van de voorbije jaren
met puurheid wist te bedekken
en waar ‘het gedwongen normaal’
in dik ijs haar rust kon vinden.…
nederig van hart, moedig in liefde - eerbetoon aan Paus Franciscus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 van Buenos Aires tot het Sint-Pietersplein
klonk herderlijk sereen jouw stem
“Een arme kerk voor de armen,” sprak je zacht
bracht zo het Evangelie met volle kracht
je kwam van het einde van de wereld hier
het hart vol liefde, zonder sier of machtsvertoon
je woorden eenvoudig, maar diep van zin
brachten waar duisternis was wereldwijd hoop…
Alleen maar bomen
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
373 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
Oranje licht - hoop voor morgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
386 Geen stilte, geen onrecht, geen duisternis meer –
maar een wereld in oranje: veilig, waardig en weerbaar.…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt
ze drijven als zeilen van sneeuw en van ijs
getuigen van blinde geboorte en wit geweld
de rivier heft haar stem in een prevelend grijs
waarin elke golf de getijden telt
ga niet zachtmoedig die duisternis…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
26 Als de vroege ochtend de duisternis verdrijft,
dooft de lamp heel zachtjes haar gouden gloed.
Maar de herinnering aan de gidsende straal
blijft als een warme gloed achter in het hart.…
geheugenverlies
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.507 voorkamer op de
tafel te pronken staat
door het water glinstert
een goud vlammetje van
koudvuur met een kort
geheugen van maar drie
seconden, dus achter
elke ronde wacht een
heel nieuw avontuur
vreugde en verdriet
verwisselen steeds
sneller van plaats bij
het besef, dat elke
minuut hem dichter
brengt bij het moment
van totale duisternis…
verboden liefde
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.893 Als traag het vale ochtendlicht
Door nevels dringt en wint van duisternis
Ook door het zolderraam naar binnendringt,
Contouren van de kamer zichtbaar maakt,
Draai ik me om naar jou, ben je ontwaakt?
Een glimlach om je mond,
Ben jij dat echt naast mij?…
Het liedje mijner kindsheid
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.765 Het lied weerklonk zo troostend
In halve duisternis,
Gelijk de zucht van 't windje
In 't hangend waterlis.
Het wiegde 't hart in ruste,
Gelijk het zoet gezang
Van 't klokje in de verte
Bij zonnenondergang.
O, zachte en stille tonen!
Gij hebt mij vaak ontroerd,
En in vervlogen dagen
van heil terug gevoerd.…
Ik ben geraakt
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.520 Want dan zal het zijn alsof je spreekt,
als een licht tussen de duisternis,
van wat jou nu doormidden breekt.…
Spiegelbeeld van een open wond
hartenkreet
4.3 met 23 stemmen
2.651 De kille nacht valt in
Het gebeurt elke avond weer
Sterker nog, elk moment
Daalt ergens op deze wereld
Voor getroffenen de duisternis neer
De schijn dooft altijd ergens
Want liefde komt van twee kanten
En anders van nergens...…
Horizon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
821 maakt niet uit
hoe dichtbij je komt
ze schuift altijd vooruit
en maakt dat verlangen
nooit verstomt
Hoe ver durf je te kijken
hoe hoog durf je te staan
op schouders wankel
of gedachten reeds vergaan
Hoe ver durf je te reiken
waarop moet je afgaan
angsten geen beletsel
alles heel spontaan
De horizon verdwijnt vanzelf
als de duisternis…
Brachystonicum
gedicht
3.5 met 14 stemmen
8.581 Zwarte gemalen malen het zwaarste graan
Sterren verdwijnen in negatief licht
Fantomen van duisternis krijgen ruim baan
En de korenbloemen gaan eraan de
Zachte blauwe bloemen gaan eraan
Zwetend wacht hij op een uitweg
Als op de krampen die in de morgen komen
Zwanger marmer aan zijn marmelade voeten
Baart een schelp die hem voor eeuwig omsluit…
Ernhems Goud
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.143 gloed
omdat jij hier hebt gelopen
zit liefde voortaan in m'n bloed
voor het Ernhems Goud
Het harde leven van de straat
schiep jou zoals je bent geworden
in ruw ongepolijste staat
zing je de blues tot rauwe rock
ballads, klagend zacht verwoordend
dat het de schuld is van de Vrouw
Ernhems Goud, ik hou van jou
je kent de diepste duisternis…
Liefde als de zuiverste parel
hartenkreet
4.0 met 16 stemmen
1.538 gebulder een uiting van onwetendheid
want alleen jij weet wat ik bedoel
Een illusie als ik je voel....keer op keer
het stokkende gebulder een uiting van gemis
elke dag een beetje meer
Een traan vermengt zich met de waterval
meegenomen in zijn stroom
weet ik dat hij zijn weg wel vinden zal
De zon maakt plaats voor de sterren en de maan
duisternis…
Winterhout
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.378 Eer zich elders iets vertonen,
eer men iets vermoeden zal
wordt het in zijn wijde kronen
donkerder en dichter al,
wordt het voller in den bleke
omtrek van zijn duisternis,
als het allereerste teken
van wat vast in aantocht is.…
Paria in onmacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
681 Schijndood helpt om op adem te komen,
binnen of buiten, alles lijkt grauw en in de duisternis
heersen de gnomen. Kom mij redden, partizanen van de hel,
of zijn jullie net als mij, verbannen naar een
ondoordringbaar oord? Vertel, verlos mij, moeder, van je
moordplannen. Dit kind begrijpt het niet waarom het
simpelweg niet leven mag.…
Manhattan
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.384 leek wat overbleef in vrijheid
nimmer meer vanzelfsprekend
leek de skyline afgemat
en door onwetendheid getekend
Leken zusters van de nacht
in slechts één nacht voorgoed verdwenen
ook al kon ik toen niet weten
wat een droom er nodig had
ik soesde weg en ik vergat
een jongensboek om te vergeten
nam de A-Train van de stad
om rap de duisternis…
Victoria
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.166 Terwijl de duisternis de dag omhelst,
huilen de makaken.
Waar wolken drijven en winden waaien,
de druppels vloeien en takken graaien,
dansen de tranen van wanhoop verbitterd.
Haar beenderen schrijden zielloos langs het ongegraven graf,
terwijl de stenen schallen en de bakker zijn brood niet lust.…
Sinds de Hemel werd gesloten
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
2.693 omzien naar de mensen
die zijn wintertuin bekleedden
vol met glinsterende paarden
die hun glans hadden verkregen
van de draaimolens die draaiden
als een spinnewiel bij nacht
voorbij een toverlint van lichtjes
in de sneeuwgeworden regen
Dichterbij was nu de hemel
zoveel dichter dan hij dacht
voor alle tovenaars van licht
die uit zijn duisternis…
Uitgestorte liefde en Meer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 kronkelpaden
van mijn leven
daar waar ze kruisen
de jouwe
meenemend de half verrotte plank
schilvers wit
de piepschuim resten
van een verleden
Daar langs geleid door
een onbekende kracht buiten mij
naar het rechte asfaltpad
als een bezopen gek
verzopen in zijn tranen
Het piepschuim brekend
in het heden
het verleden wegwerpend
in de duisternis…
Wanhopig verlangen…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
531 huiden
louche ogen dichtgeknepen
realiteitsangst…
Wrevelig
het bitter tussen lippen
loopt de kwetsbare wanhoop
met versleten steunzolen
dood in het vooruitzicht
de handreiking gestorven…
Voetsporen
uit vallend regenwater
markeren de stille gang
naar een uitzichtloze beschutting
de zon kon enkel maar schijnen
wanneer de diepe duisternis…
Geboortegrond
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.876 In 't hoge Noorden nijpt de kou,
Daar ligt de sneeuw, daar is de rouw,
De schemering en de nacht
Waarom bewoont de Noorderman
Die streek der duisternis?
Omdat hij dáar zich wel bevindt
Omdat de mens het plekje mint,
Waar hij geboren is.
Hij vraagt geen-rozen aan de Mei,
Geen vruchten aan de herfst.…