2435 resultaten.
Zes haiku's
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 De trotse hoeve
heerst nog over het landschap.
Zal zij verdwijnen?
De novemberzon
werpt lange schaduwslierten
over de akkers.
Uit het akkerland
rijst de tumulus omhoog.
De doden rusten.
De holle wegel
verschaft uitzicht op het dorp.
Geborgenheid wenkt.…
Vergeten bomen
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
470 ik heb nog met
ze gesproken vergeten
bomen die mijn
geweten ooit wortels
hebben gegeven
bladeren die
voor mij ruizelden
op warme zomerwind
waar zon in donker
loof bleef steken
en wij door
heerlijke picknicks
de tijd vergaten
ik dromen vond die
volop tegen spraken
waarin muziek met
veel tonige refreinen klonk
nu is het landschap…
loden deken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
667 uiterst omzichtig
benader je de nacht
in de slaap ben je
immers het meest wakker
wat volgt is de messcherpe
ontleding van deze dag
hier wordt niets herinnerd
hier wordt stilte herhaald
in hoeveel pogingen
demp je verdriet
hoe vaak verstop je je
achter hagen van eenzaamheid
hoe voel je je in
een landschap van haat
even…
Weidse luchten
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
279 Longen voelen zilte lucht
langs oude lanen en wegen
in mystiek van wrange stilte
witte meeuwen in hun vlucht
zoekend naar de juiste winden
wat is er waar van de geruchten
het landschap gaat ten onder
of gebeurt er toch een wonder
groeien er spoedig nieuwe bomen
komt er bloei in de gehuchten
waar de stervelingen dromen
weidse luchten…
Langs de rivier
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
496 Dat reflecties van het omliggende landschap
of de open lucht met zijn hemellichamen en wattendeken
aan wolken een eigen leven leiden op de dynamiek van het water: hun
vormen spreken voorstellingsvermogen, fantasie of verbeelding aan; een stilte nabij.…
Sporendiertje
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.161 Dag na dag
Trein na trein
Stap na stap
Brein venijn
Het landschap
Raast voorbij
Slenter ik
Door straten
Keer op keer
Spoor naar spoor
Elk station
Gelaten
Zoek ik weg
Van wegen
Naar woorden
In steden
Met stegen
Zo smal dat
De muren
Bewolken
Het uitschot
Van de stad
De panden
Bevolken
Hun stemmen
Stil spreken…
samenvloeiing
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
433 op de wand golft
het verstrijken van de tijd
in een weerspiegelend
waterlandschap
verf rolt van boven
naar onder als het
eerste licht rimpelig
geel oranje reflecteert
het panorama groeit
naar de morgen die
meedeint in blauw
groene tinten
het landschap danst en
pronkt met schitteringen
in wit als de zon hoog
aan de hemel staat…
glasscherven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.131 haar gronden en haar stammen
een massagraf van scherven
die languit in het bos
verder liggen te sterven
de kleinste vonk
die de zon onnadenkend
aan onze hemel verliest
schieten ze tot een vlammenleger
dat de tedere kleuren
en al wat de bloemen geuren
in zijn hete armen wurgt
het landschap smelt weg
in een bloedbad van asse…
Home Sweet Home
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.610 niet in mijn nietig huis
niet in deze stenen stulp
waar het tikken van de klok
de stilte uitschreeuwt
Thuis ligt in jouw ziel
bij de open haard van je hart
turend naar de golven
in jouw ogen
zoekende vingertoppen
strelen er zacht als sneeuwvlokken
een tapijt tederheid
over jouw huid
hier strooi ik mij uit
over het glooiende landschap…
Risk
gedicht
4.0 met 26 stemmen
13.671 de aanranding is ingezet
je zegt - ik brand
je breekt de borden wentelend
zeep en gifgas zijn ontstoken
je toont een blote hand waarmee
je mij in stukken hakt en achterlaat
mijn zeeën raken uitgelopen ik heb geweend
een grote man een landschap in mijn palm
dat je een stalen bekken maakt
de padden op hun hurken zet
en met een mot mij…
beeldvorming
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
820 eerlijker over
mijn beeldvorming beschreven in het nu
is de realiteit van de dag
waarom zal ik dan keren
mijn toekomst staat open
waarom dan de ontmaagding
van die andere zijde
gedane zaken nemen toch geen keer
mijn dingen zijn grijpbaar
waarom zal ik mijn tanden dan zetten
in dat andere, wat mij betreft dan
ik hou lekker vol in mijn landschap…
rood
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
660 Als ik geen rood meer vind
kleur ik alle boemen groen,
de struiken, het hele landschap
wat ik schilder dus ook het onkruid
en het grazige gras, wuivend in de wind.
Waarin ik werkloos lig te wachten ontroerd,
wanneer je later mijn gevoelspallet mag zien,
beroerd door de tinten van je mond
en de kleuren die daaruit stromen.…
beeldvorming
netgedicht
4.6 met 13 stemmen
742 eerlijker over
mijn beeldvorming beschreven in het nu
is de realiteit van de dag
waarom zal ik dan keren
mijn toekomst staat open
waarom dan de ontmaagding
van die andere zijde
gedane zaken nemen toch geen keer
mijn dingen zijn grijpbaar
waarom zal ik mijn tanden dan zetten
in dat andere, wat mij betreft dan
ik hou lekker vol in mijn landschap…
dagreis
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
641 reizen in vertraagde tijd is reizen
door een leeggewaaid landschap
waar bomen dwarsliggen en men de dichter
heeft bestolen van zijn woord
in dromen dromen wij van geluk
en vinden iets van onszelf terug
als in de spiegel aan de wand
waarin het kijken is vergaan
tot ogenschijnlijk lijden
waarbij pijn wordt tot een glimlach
die op de lippen…
Berusting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
844 En vanuit het gevoelloos zijn
treedt een rust naar voren
die de verlatenheid
van het landschap
zijn gelatenheid geeft.
Het is een vredig wachten
zonder de zekerheid
over de vanzelfsprekendheid
van de seizoenen.
Het hart is leeg
en berust.…
Bloemen in de wind
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
907 jij, die in het oosten woont
adem mij je dichtzang
laat de lentemaan stijgen
in ‘t lied, door sneeuw bedekt
het landschap wervelt traag
met ranke rug gebogen
naar de sterren en
mijn abrikozen droom
kom, strijk neer
ik werp bloemen in de verte
over maagdelijke bomen en
de stilte van een winterzee
kom, rust uit
op het windkussen…
De veluwe
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
632 Glooiend,
Heuvelachtig
Landschap.
Van dode hoek
Tot stille bron.
Heide dat aan de enkels jeukt
En zand dat in de schoenen kruipt.
Fiets de trappers rond
Naar het volgende terras.
Waar de koffie lauw
En de salade warm
Naast een pakje peuken wacht.
Gedeelde smart
Blijft gedeelde smart.
Zo ook de zadelpijn.…
Moeras van Verdriet.
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.230 Vandaag overstromen de tranen in mijn hart
in dit desolate landschap blijven wolken donkerzwart.
Ik mis je!…
In Medias Res
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 Het roestbruin bloeiend
bedolven onder het witte laken
van de continue geboorte
De stem van de stilte
zweefde over het open veld
zelfs de kraaien vluchtten
Zout was de dauw
de tranen van het ontwaken
deden de ramen beslaan
Zacht glooiend plooide
het landschap zich ondertussen
naar het afscheid van de winter
Haar groene vacht werd…
Vileine teksten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
530 zie het als antwoord op macabere
zinnen, de daad van een wankele
berg die zich hult in de leegte
van het verlaten landschap
of neem het zoals het sterven zich
verrijkt aan tranen, de geur
van gestold bloed waarvan het
blad nooit liefde heeft gekend
geen profeet schrijft nog nostalgie
op zijdeglans met vileine teksten
zonder oorsprong…
Beste vriend
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.249 Als jij een visser zou zijn
ben ik misschien de vijver
die in de winter bevriest
om te bezinnen met jouw ijver
als jij een schrijver zou zijn
ben ik de literaire ganzenveer
waarmee je streelt over het papier
op het landschap tot aan mijn tenen
schrijf je over toekomstig verlangen
als jij een geleerde dokter zou zijn
ben ik jouw zeldzaamste…
ontsluiten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
646 in het schrale landschap
van vergeten
keer ik terug naar waar
ik je zoek raakte
hoe klonk je stem?
ik duw de rots
keer op keer
de berg op om
jou te ontsluiten
hoe beminde je?
verloren in verlies
wek ik je tot leven
zoek ik naar sporen
resten van je bestaan
hoe lachte je?…
Homunculus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 mijn voorspiegel kijkt bedenkelijk
dit zal geen dag worden om lang
de adem te sparen, het lachen is
al lang vergaan nu het lijf zich om
gepijnigde botten wikkelt in een
door blindheid omlijst landschap
mijn ik vraagt aan de spiegel wat
hier de bedoeling van is, of elke
voorzet doel moet treffen, zoals
geestverwarring zonder spraak…
Pastorale
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
630 achter de luiken het landschap
van het eeuwig groene gras.
we lachen tot we huilen
om alles wat ooit komen zal,
om alles wat ooit was.…
Licht bewolkt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Een landschap blauw met roze grond
Gemiddeld maar toch zo verwond
Door afkeur, sentiment, gebrek
Geen dag meer vrij van ons gesprek.
Als ik toen, met m’n stomme brein,
De juiste woorden had gekozen.
Zou ik er altijd voor je zijn,
Waren wij in liefde virtuozen.
Voor ons een leven lang en fijn,
Als wij elkander troostten.…
Verloren in mijzelf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 er is geen nu
geen verleden
de tijd heeft geen besef
zout op mijn lippen
de zee is nabij
vogels schreeuwen
voorbij schaduwland
grillig gevormde vingers
grijpen gedachten
wachtend op het licht
van dageraad
Zilver breekt haren
in duizend broze tinten
van licht
aan de horizon
tijd verroert zich en
klopt in aders
tekent het landschap…
Zigeunermuziek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 Waar het landschap grensgebied vormt
bij de rivier in de groene vallei
is het zigeunerkamp gelegen
maken de zigeuners hun muziek
mooie mysterieuze vrouwen dansen
terwijl gitaren en violen klinken
een paar meiden beginnen te zingen
er wordt geproost op de zomer
er wordt gelachen en gedronken
het maanlicht schijnt over de vallei
schaduwen…
Zomerroes
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.087 De hemel draait bedwelmend rond
terwijl ik me vergaap aan stralend blauw
en zomerroes verpakt in blond
al fietsend door de morgendauw
Haar lokken zweven in de wind
overspoelt het landschap met een lach
zo speels onschuldig als een kind
tegelijkertijd betoverend compleet van slag
Al slippend, verloren in een laatste bocht
onbewust van noodlot…
Boerenzomer
gedicht
2.9 met 32 stemmen
10.537 Overal land
begon dit landschap te zijn
en veel daarin
wat niet hersteld kan worden.
Niet alleen hierheen gekomen
maar ook ingehaald
was ik
een akker naar dit hoofd gedragen
om voor die akker te zijn geweest.
Dit liep uit op zand en stenen
en ik lag daar
tot de regen kwam.…
totempaalpoëzie
netgedicht
3.6 met 30 stemmen
935 je glimlacht naar me
en het landschap
opent zich
ergens
tussen traagheid en bronnen
van geluk
het begint met een gedicht
met venstervogels
ik laat ze binnen
ook de bomen
die ik nergens vond
voordien
ik word zomer
lichter en geloof
eeuwig als de zon
je glimlacht naar me
en ik woon nu
voortaan
in jouw stilte…