2616 resultaten.
Nauw hoorbaar
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
696 uit de handpalmen
begon het blootleggen
van je dagdagelijkse leven
op ontdekkingstocht
uit hoogst intieme relatie
die je de adem beneemt
wie zaait zal oogsten
rijk aan groeikracht
voor het eigen karakter
omrankt een fonkelend spoor
waarin verdriet en vreugde
elkaar afwisselen
bloesemrood wekt de aarde
ontvouwt zich de oogst tussen…
Wolken met een gouden rand
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
573 Ik draag de sporen van 't verleden
heel hevig in mijn ziel
maar weet weer dat ik zonder schroom
opnieuw voor 't leven kniel.
De vragen blijven, twijfels ook
want er is eb en vloed
maar schelpjes langs het levensstrand
ze kleuren soms mijn bloed
en roerloos blijft verlangen daar
waar anders niets meer brandt.…
Spinnenrag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 Op de beslagen ramen verschijnt
nog eenmaal de wasem van mijn stem,
één voorjaarbeurt en de kamer
maakt zich vrij van stof of spoor
in waar mijn schaduw snel verscheen,
in aanwezigheid van mij, een tocht
die uit geopende vensters verdween, en
teloor ging tussen avond en de nacht,
ontsnapt in alle standen, benieuwd naar
een ander onderkomen…
Tourniquet
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
502 De wereld werd mij
aangeboden als labyrint
met gelijke deuren, moeilijke
keuzes voor je begint, de extreme
linker- en rechterzijde, dien ik
het meest te vermijden, door andere
deuren kieren geuren, laat me
verleiden door haar kleuren, stevig
aangedraaid door een tourniquet,
traag draaiend, in z’n vaste sporen
ingebed, een wenteltrap…
Rijp
gedicht
2.7 met 20 stemmen
7.875 Maar toen ik op haar toe kwam lopen, leek
ze zich in lucht te hebben opgelost:
de sneeuw was onbetreden; nergens sporen.
Er klonk een hoog, zacht fluiten in mijn oren.
-----------------------------------
uit: 'De visionair', 1984.…
Vers gedolven lucht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 ontstaan er bronnen
waarmee men tijd en land wil
winnen en oude lagen afgraaft,
gestaag beklimt een kind de
helling waarboven speelse winden
geduldig zand te spinnen staan,
slaan vlinders vleugels uit om
in de zachte schaduw van een
kind een innig lied te zingen
over een gedroomde vlucht,
ongeduldig, ruisen diepe
verlangens een spoor…
in t`veld
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.166 Over de tijd kunnen wij niet heersen
de oneindigheid niet beheersen
wachters verdwijnen langzaam
in t`veld
het licht telt nog de sporen
zij kunnen ons volgen
vogels fluiten
u kunt ze horen
Om te kunnen overleven
moeten wij delen
kunnen geven
in`t veld
lessen verdwijnen nooit
zijn alleen in het onderbewustzijn gegooid
de rijmers rijmen…
Milieu nog maar een keer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
484 En de mens op het
verkeerde spoor, zo vaak. Als een trein
richting een ravijn. Niks dan brokken, ver-
wrongen staal en stof dat omhoog vliegt.
En resten geschrokken achterlaat.-…
De Laatste Dans
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 voor de laatste dans
trek ik mijn mooiste jurk aan
zwierend in de ochtend-dauw
in wulps scharlaken
je weet immers nooit
hoe lang het leven zal zijn
want morgen is onzeker
kom dans liefste kom
samen verlangend
in twinkeling van hartsocht
innig ons geheim verbond
delend in sporen
de toekomst dragend
blijft onze naam verscholen…
Vrijheidsbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
691 Zo de aarde naar de einder reikt
geploegd, geplooid
als groen dooraderd zwaar fluweel
dat te luchten werd gelegd
een oude boer die peinzende
het land bekijkt dat hij bewerkte
liefdevol
in ’t spoor van voorouders
de toekomst van zijn zoon
of de kastanjebomen
rijk gekroond
langs lanen prijken
waar een wandelaar zijn hond fluit
omdat…
Kleurrijke koepels
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
514 Beviel
Deze stad
Per spoor bereikt
De kunstfanaat
Kanalen. Kerken
Kav'aar. Vodka. B'daren
Tip: Kerk van de Verlosser op het Bloed en de grafsteen van
Tchaikovsky…
Oranje
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.740 Holland grijpt de wapens aan,
Om de vijand af te slaan;
Plant de leger vanen,
En het uitgetogen zwaard
Zal de fiere Leeuwstandaard
't Spoor der zege banen.
Holland blinkt in 't krijgsgeweer;
Holland vlamt op krijgsmans eer;
't Zal zijn haard bevrijden.
En de God, die wond'ren doet,
Zegent aller brave moed:
Hij zal met ons strijden.…
die dag te sterven
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
727 naald na naald
in ogen,
ontredderd blauw
nijptangen in bolle buiken
trekken de dood naar lege handen;
het geschreeuw waait
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw
niet doodslaan
trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze schaduwen, kind
na kind
uit het stof, uit versteende vleugels
uit de sporen…
Woordgeboorte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
508 Van onder het dichte wolkendek
dat laaghangend tegelijk een deken is
waaronder de tijd kruipt als een slak
die glimmende sporen achter zich laat glijden
perst zich een woord met moeite naar buiten
waar het gewikt wordt en eindeloos gewogen
uiteindelijk te licht bevonden
om zin te geven aan een volzin
waarop het zinloos sterft als onzin
Kom…
oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
655 nóg zindert zomer
door mijn lijf
wat niet de herfst
verhindert
zich al te laten horen
met sporen van
verkleuring
met gras vertrapt door
zomergasten
met pas ontdekte paden
een paddenstoel geeft
smoel aan zachte
plekjes in het bos
waar mos wacht op de
warme deken van
gevallen blad
opdat we zullen weten
dat oktober
transformeert en…
Sonnet 34
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 het stille lauwe water lokt alweer
hoor het kirren dat lendenen omsloot
zou zij nog komen waden in de nacht
sporen strelen reflectie van de maan
wenkend, jij op avances in wilt gaan
luister het zachte zingen van haar pracht?…
Aan het zicht onttrokken
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
503 Er is:
geen weg,
geen pad,
enkel een spoor.
In de bodem van mijn bestaan, ben Jij de grond die mij draagt.
Aan het zicht onttrokken, door de opwaartse blik.
Groen als gras ben ik.
Zo aan het begin van het begin.
De diepte kan ik niet zien.
Jij die mij weet te ont-roeren.
Jij die je aan mij ont-hult.
Ik koester Jou.…
In een sprakeloos troosten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 wij lopen in een zon
die zonder woorden schijnt
voelbaar is de diepe pijn
in de koude vingers van je hand
lijken te verdwalen
in de openheid van strand
waar golven onze sporen halen
in het verbreken van de band
wij zijn gaan zitten op het zand
in een sprakeloos troosten
scheren meeuwen sierlijk over
schreeuwend naar het land
zacht…
Waar tijd de zeilen slijt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 van voorheen
waar tijd de zeilen slijt
en windhandel vooruitgang brengt
voor kooplui land en continent
ook vogels broedend op het oude akkerland
oppers met gedroogde tarwe in het
zonne-uur bij de scheefgezakte hooibergschuur
waar ploegen wolken stof doen waaien
achter twee robuuste zeeuwse paarden
onvermoeibaar stappend in het rechte spoor…
Kinderparadijs
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
630 Nergens vindt men in hen
de sporen die de oproep
tot eenheid verstomt.
Kinderen van deze wereld;
hen maakt het niet uit.
Hun spreken in vele talen
sluit wederzijds begrip
niet uit.
Op welke plaats de aarde
hen draagt, en hij hen
plaatst onder de zon.
Nooit wordt er geklaagd
over wat het levenslot
voor hen verzon.…
Een leeg huis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
647 Op de tast blinde sporen.
Een familie voorgoed voor
het nageslacht verloren.
Frank en vrij, maar angstig
desolaat, drukt de pressie
van 'Mein Kampf' dat niet
in de boekenkast staat.
Spinoza en Thora zullen een
uitzichtloos wachten niet
meer overleven; en nimmer meer
door de familie worden gelezen.…
Spiegelbeeld
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
594 Nu weet ik dat het leven door
mij heen is gegaan en dat het
lichaam de sporen toont.
Mijn weggezakte, eens zo heldere
blauwe ogen, worden nog eens
extra weggestopt door de ruige
ragebollen, mijn wenkbrauwen,
die alle kanten op springen.…
Levenshonger
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 verwachtingen
waarvan we zijn doordrongen,
om elke vezel te verleiden tot
het bloed druist door de longen
uit het uurwerk van de ziel, komt
de tijd voor wie de tijd is gekomen,
het vorige is al bijgezet, wordt het
jaar opnieuw in kaart gebracht, om
weg en doel te laten samensmelten, in
de revisie van het hart lijkt ieder jonger
oude sporen…
In het Molenpad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Die blik zal me altijd mogen fascineren
sleept sporen in ‘t stof als een signatuur,
etst zich in mijn geest, een wiegend figuur
dat me als vanzelf doet aspireren,
nee! jágend maakt naar die hitte weder.…
vrijheid vraagt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
660 vrijheid vraagt herinnering
aan wat mensen geven
het kostbaarste zelf
in strijd en opoffering
om van vrij zijn
van generatie op generatie
het erfgoed door te geven
vrijheid vraagt werken
met en op het spoor
van gisteren naar morgen
aan respect en ruimte
voor geluk van een ander
opdat die zijn mag
wie en wat hij is
vrijheid vraagt verzoening…
Zaag
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
943 En laat geen sporen na.
Ze zullen je vergeten.
Je was slechts een les
in zelfrespect.…
Aan de kust
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
546 zee
die het leven mij heeft gegeven
zolang ik haar, perfect in licht geschreven
of in levenden lijve van dichtbij mee
mag maken, een minuut of tien, een halve dag
gelukkig met wat wordt gegund, gegeven,
even vanuit het hier en nu naar daar en oneindigheid
langs alle (on)mogelijkheden te mogen zweven
mijn hoof vol, als gedrogeerd, één spoor…
Narcistische spiegeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Hoe schoon is glans van je eigen weerschijn
In immer zwijgend water of spiegelglas
Daar waar geen spoor van rimpeling kan zijn
’t Anonieme, waar nooit zelfreflectie was
Nergens spiegelt men beter dan in oppervlak
Glanzend beschenen door stralende zon
Pas dan voelt men zich werkelijk op ‘t gemak
Gestreeld door zelfzucht als een warmtebron…
Langs de wegkant
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.344 Langs de wegkant de sporen van je banden,
het verhaal afgesloten, de fotograaf wil
plaatjes als beloning voor de dag, zijn licht
spiegelt in de ruiten, draaft maar door,
je komt het tegen in de plassen op het hek,
de dood te lezen in de trekken op je gezicht.…
In memoriam
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
856 maar over is het lijden
blijvend zijn jouw poëmen
en ik ben blij dat ik eens
jouw tedere stem heb horen
klinken als in een lemen
hut met een open haard
je raakte de essentie
de grijze bard in jou
vol ongekende dimensie
bedankt voor jouw
rijke sporen
maar je bent ons nog veel
en veel meer waard.…