269 resultaten.
Levendood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
793 Stel dat ik me iets herinneren kon
van de tijd voor ik werd geboren
toen ‘k beschermd en aangenaam
volgroeide in het moederlichaam
en niets m’n drijven kon verstoren
Maar al wat ik had raakte ik kwijt
ik werd door de natuur verdreven
mijn angst werd allereerst gebaard
en nadat m’n wegen waren geklaard
ademde ik schreeuwende het leven…
ommekeer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
816 met de nevel kwam de twijfel
die werd langzaam verdreven
door verlangen naar de natuur
en het samenzijn
zo stil was het die ochtend
dat de twee jonge mensen
nauwelijks spraken tijdens het
verlaten van de stad
daar in een wagenspoor
liep hij links en zij rechts
lachend door de bladeren
maar op het jagerspad
dicht onder het lover
vonden…
Bandiagara
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
512 De Dogon
verdreven hen en deze akkerbouwers
legden tuintjes aan op die verschroeiende
hoogten. Ze geloofden in de geesten van
de voorouders en natuurkrachten, tovenaars
en heksen en Ama was hun oppergod. Nu zijn
ze afgezakt naar beneden, waar ik met hen
van gierstbier heb genoten, een filmploeg
bekeken, die naar de toppen wilde.…
Grauwheid van het bestaan.
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
954 ik zag 't vandaag opnieuw
de grauwe onzekerheid
van 't bestaan
omlijst door storm en regen
door oorlogen van huis verdreven
in een tentenkamp gepropt
waar uitzicht op een nieuwe toekomst
aanwezigen wat hoop doet geven
hopelijk is 't verblijf hier voor hen
maar voor een korte tijd
al lijkt hun eigen tijdsbegrip
door de oorlogsellende…
ochtend pauzering
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
672 die voor me opdoemen
zoals de mist van staar
zich opnieuw lenst naar
het werkelijk ervaren
mede-dichters, velerlei namen
samen op weg, zoals het tuig
het zeil en mast gebeuren het roer
beminnen naar de vrijheid die we
dán toch als enkeling trachten
te beschrijven - weliswaar met
woorden uit hetzelfde alfabet
gedreven, doch ook verdreven…
Grauwe kiekendief
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
432 jagen, zweven
het is geen leven
ik word verdreven
ontevreden
zonnepanelen
daar beneden
geven hinder
altijd minder
open veld
om te jagen
alle dagen.
ik ben
beschermd, sta
op de rode lijst
wat koop ik ervoor
ze gaan maar door
zeg
die zonneparken
zitten me
steeds weer
in de weg.…
TRAUMA
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
658 zogeheten prooi- shock
Indien belaagd door supersnelle
Predators; panters die graag roven
Impala's lijken te bevriezen
Barmhartig dit totaal verdoven
Pijn doet het dan niet te verliezen
Het DIER lijkt dood, maar komt tot leven
Gaat ademhalen, staan, schudt schrikken
Weer van zich af, als zijn belager
Gestoord wordt en nu zelf verdreven…
Winterkou
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
255 De winter heeft dit jaar al vroeg
De herfst verdreven.
Bittre kou heerst alom,
Vrees we ’n koude winter gaan beleven.
Gevallen blad zit vastgevroren
Aan de bevroren grond.
De verwarming brandt volop,
’s Nachts ’n elektrische onderdeken,
Of ’n warme kruik mee naar bed.…
Berusting in Hoedanigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
356 Niet omdat het is verdreven,
maar omdat het niets meer te eisen heeft.
In die verstilde berusting
vind ik troost —
niet te koop,
niet te bewijzen.
Een plek om op te rusten,
waar zelfbeschikking
zich toont
als waardigheid.…
Gesluierd Naakt
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.049 van vezels
Stof en gestalte vielen samen
In de ronde, reine welving van de heup
De korrel van het vel
De weke weelde
Wenkt mijn tintelende vingertop
Mijn blik dolt en doolt en tolt
Versplintert radeloos op dat naakt
Dat ik uiteindelijk uitlas in één adem
Lonken wordt begeren
Zoals ik de preutse, prille Eva betrap
Uit haar lusthof verdreven…
gevangenis van verdriet
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
2.000 Ik zit vast in een gevangenis van pijn
een plaats gevoed door angst en verdriet
waar het goede verdreven is, een braakliggend terrein
alleen in mijn hoofd heerst de stilte nog niet
Onhoorbare kreten galmen eindeloos na
de zon vervaagt, kleuren verbleken
rondom is de diepte, overal waar ik ga
de herinnering is mijn eeuwig litteken
Gezocht en…
film
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.602 enige
resultaat een nog
indringender beleven van
deze fatale beelden
keer op keer ga ik de
confrontatie aan, de ene
keer in gelatenheid,
dan weer met gebalde
vuisten van woede
het was een leven dat slechts
zo kort leven mocht zijn,
als flarden nevel, de
stille getuigen van
een kille nacht
die enige tijd later vervagen
en ruw verdreven…
film
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.459 enige
resultaat een nog
indringender beleven van
deze fatale beelden
keer op keer ga ik de
confrontatie aan, de ene
keer in gelatenheid,
dan weer met gebalde
vuisten van woede
het was een leven dat slechts
zo kort leven mocht zijn,
als flarden nevel, de
stille getuigen van
een kille nacht
die enige tijd later vervagen
en ruw verdreven…
foto's
gedicht
4.2 met 96 stemmen
33.426 schoenen uit en op mijn sokken
kroop ik zachtjes naar haar kant
als door herinnering gekust
heb ik mijzelf laten gaan en
zocht ik naar een plek van rust
maar vond kringen van mijn tranen
als door herinnering verzwegen
hoorde ik stemmen in mijn hoofd
heb ik daar heel lang gelegen
luisterend en van alle tijd beroofd
als door herinnering verdreven…
niemandsland
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
963 Wij wonen in niemandsland
Verdreven van huis en haard
Is de uittocht al eeuwen oud
Op zoek naar brood en water
Wonen wij in niemandsland
Zoeken heil en verlossing
Zijn onze geliefden verdwaald
Mijn moeder, mijn zuster
Mijn vader, mijn broer
Wonen wij in niemandsland
Knielen neer in vreemde oorden
Smeken om genadebrood
Wachten in…
Boek des levens
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
795 Een leven voorbij
Vijf letters met een verhaal
Alinea’s triest, zinsneden blij
Een twijfelachtig moraal
Geschreven in tranen
Een schrijver verdreven van z’n plot
De fictie waarin we ons wanen
Geredigeerd door het lot
Dan de pen gedoopt in geluk
De taal van het hart
Een plezierig hoofdstuk
Verschoond van smart
Soms woorden teveel
Als…
De cirkel is rond
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.173 Kind, moeder en God, uit vaders huis verdreven
liepen een niemand ontziende doodstrijd in.…
Vrede...nog zo ver weg...
hartenkreet
4.1 met 32 stemmen
4.536 brengen
Vele kaarsen worden ontstoken
om de wereld met warmte te vermengen
Toch lijkt de vrede elk jaar verder weg
en in een schouwspel van bloed op te lossen
De wereld is door terreur haar glans verloren
Langzaam dooft het licht over de groene bossen
Niemand weet hoe lang deze strijd nog zal duren
Intussen wordt de vrede opgejaagd en verdreven…
Wintermaan
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
992 Door boze dromen uit mijn bed verdreven
Vlucht ik de keuken in en maak gehaast
Een beker warme melk gereed, verbaasd
Bemerk ik dat mijn hart en handen beven
Vergeten beelden kwamen weer tot leven
Maar als de oude vrees is uitgeraasd
Veeg ik de ramen schoon die licht bewaasd
Een prachtig uitzicht op de Linge geven
Ik zie een nacht te mooi…
Ontvolkt ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
787 Gevlucht, zomaar een mens,
die opnieuw zijn grenzen trekt
waarvan hij is verdreven, z’n
heil en haard over hem zijn
uitgestort, de ideologie vermijdt
die hem reeds de rug heeft
toegekeerd, niet te geraken
waarna hij heeft gestreefd.…
Bottle of Blues
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
750 ‘k denk dat ik voor de volgende slok bedank
ik heb je voorgoed uit mijn leven verdreven
daarom heeft het geen nut me te gaan bezatten
Het enige vervelende wat bij mij is nagebleven
zijn dus jouw twee ongelooflijke irritante katten…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag
iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren
als ik op mijn kussen
de ogen open
zoek ik als van zelve
naar de verdreven…
Thermodynamisch
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
573 Nu haast de kou uit de lucht
is verdreven
en, naar mij toeschijnt,
op is gegaan
in thermodynamische minimicrogolven
hoop ik dat mijn alter eega
in den vreemde
verlost is van honger der magere wolven
die des winters in roedels op
oorlogspad gaan
in Oezbeekse bossen en
Kyrgizische beemden
Zoönosen kunnen namelijk evengoed zweven…
De lach van Iambe
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 Ach - de klachten worden
in ouderwets briefverkeer
nog immer aangeleverd
de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn
de pijn niet meer aan goden gekoppeld
wat het zijn was en het worden
en woorden die
een hedendaagse Poseidon kraken konden
een puissance van de ezels winnen
deze standaarduitrusting verbreden met ervaring
jezelf evenaren…
Bloemetjes op de mestvaalt
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.085 De mist van de morgen is langzaam verdreven:
de eilanden staan fors en sterk zonder beven.
De dag is begonnen en bloemetjes bloeien
ook op deze mestvaalt die me zo blijft boeien.…
Dakzicht
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
589 muskietenwolken
mooi oogt het glanzende groen
van drijvende velden waterkers
die welhaast de watervlakte dichten
wat verder naar de horizon
waar duister geld verdeelt en heerst
achter zwaar bewaakte hekken
elk daglicht krachtig wordt geweerd
en hebzucht het verstand verslaat
is tegen fraaie plannen in
tot dempen van het meer besloten
verdreven…
Laatste woord voor een filosoof
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.140 Als de stilte dan
of later
nog verdreven
door de beesten,
gelaten,
laten
dan zijn er geen woorden meer,
maar zinnen
die de vrouwen ontsluieren
en ontdekken.
Ik vroeg een filosoof
en hij keek mij neer,
het bloed nog in zijn ogen.
Hij wist
en ik niet.
Hij zong.
Prachtige deuntjes
die kinderen verblijden
in hun slaap.…
Bosrand
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
758 krijtwitte strepen vervagend in de lucht
hoge sluiers van condens zoeken zonlicht
maar worden verdreven door hun eigen
fragiliteit verwaaid in de hemelwinden.…
Barbertje
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
494 Kijk met al je gezeik
vroeger was Patrice een slaaf
later een koloniaal
maar ze hebben onze orde verdreven
vervangen door corrupte leiders
Maar wij hebben toch Den Haag
en maakten we hen niet corrupt
met een medeplichtigheid zo abrupt
Zwijg subversieveling!…
Luister even
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 Gewone dingen, iets wat toekomst heet
om mij heen kijkend in het weiland, wellicht
uit een paradijs verdreven gewoon leven.
En toch welt op deze dag zoals vandaag
plots de prangende vraag zou ook God
domweg wel eens bedroefd zijn.…