570 resultaten.
De doodstrijd
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.782 In een gebed verzonken wachtend op het verlossend licht.
Hij heeft mij 't leven gegeven,
hij zal mij 't leven nemen.…
Dood
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
1.764 Dikke wimpers
Op ronde wangen
Hier ligt een kind
Door de dood bevangen
Hier ligt een kind
Stil en vredig neer
De ouders zijn kapot
En weten het ook niet meer
Zij beweren wel te geloven
Maar zij zijn nog hier
En het kind "daarboven"
Heimwee knaagt nu al
aan hun hart
Verzonken zijn zij
In diepe smart
Het kind heeft het
In het…
Heb lief en zie op
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
838 voor meer tijd aan de wal
worden lege uren nuttig besteed
zodra je de kustlijn nadert
staar je niet blind in verzonken reliëfs
heb lief en zie op
rust van verademing op de canapé
ongestoord binnen
wend je de ogen op het ogenblik
van windluwte
kijk je naar buiten, naar ginds
waar een diepere serene sfeer is
nabij het water, dat ik zo…
Aangenaam
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
795 een uitzaaiend tumor, een ernstig samenzijn
hij sprak als een geleerde tot mij, die leeg was
herinneringen verzuimde als een idioot
die niets deed met zijn noodlot
de woorden terug vormden een zin
leken alfabetisch op een antwoord
maar braken mij af, in een achterbuurt
waar lage letteren brutaal brulden
en heel mijn wereld in armoede verzonk…
zinloze brieven
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
527 je kunt brieven schrijven
naar de grote poëten die zullen
trachten naar eer en geweten
antwoord te geven op al uw vragen
tenminste dat hoop ik maar
doch dikwijls zullen de dichters
het af laten weten blijven in stilte
verzonken ze zijn het vergeten
poëzie is zoeken en vinden
zoals braille bij blinden steeds
op de tast van muurtje naar…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Oktoberlucht verzonken
nu naar de winter snelt.
Uit: ‘Herworteld leven’.…
Mijn mooie vergezichten
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
3.898 Ik laat de eenzaamheid voor wat hij is
Er valt niet meer uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen
Nog steeds in diepe gedachten verzonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit
Niet langer is regen mijn zonnenschijn
Of de stad vol…
Ode aan de kersenbloesem
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
890 De kou verdween
En jij ontbloeide
Zachte kleuren van
De kersenbloesem
Felle schakeringen
Van geknoopte obi
Verzonken ben jij
In de kimono van lente
Ik zie je staan
Met parasol als schoon attribuut
Die je gelaat
In schaduwen verbergt
De kou verdwijnt
In de stralen van de eerste zon
Doch zorgt jouw aanblik
Voor de eerste likkende…
eindwandeling
netgedicht
3.7 met 38 stemmen
2.527 jij wist
het dromen nabij
wuifde woorden toe
in de schaduw van
een kerk
ik vroeg niet
of jouw stappen, zoveel gedaan,
schaterden
om de stilstand
of om het spiegelbeeldlicht
dat in een echo
verzonk
langs smalle steegjes die
samenstroomden als stadsvrienden
in een volgend najaar
hoe kon jij weten
dat de kerk voor ons…
Ontworsteld
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.251 Midden op de vuilnisbelt
staat in alle eenzaamheid
een kleine plant te groeien
geworteld in de diepe drek
maar met fier geheven hoofd
lonkend om het licht te boeien
En aan het oude ijzeren hek
staart verzonken in gedachten
de vrouw van lichte zeden stil
naar ‘t wonder van de bloem
dat haar treft in hart en ziel
omdat ‘t heeft wat zij…
Wazig
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
518 Eindeloos verzonken
in de diepte van het zijn,
golvend op het getij
van gisteren, nu, morgen:
vredig, rustig
voelt elke vezel van mijn wezen
Het willen blijven staan
het niet verder willen gaan
vasthoudend die diepe rust
van een innig samen zijn...
En toch...…
Zeeën van tijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
576 Verdronken en verzonken
In gedachten,
Komt de tijd
Wanneer hij vergeten is
En als de wijzer
Zijn weg
Weer gevonden lijkt
Te hebben,
Is de tijd
Te snel voorbij.…
Hergeboorte
netgedicht
3.3 met 25 stemmen
558 De wereld verdwijnt
in verzonken wetende dromen
en gulzig drinkend van de nectar
die wordt aangeboden
kan elk gebroken deeltje zich helen.
In de tijdelijke tijdloze ruimte
van het onmetelijke zijn
kan het wiegende net van omarming
de bron van hergeboorte worden.
Ik stap een nieuwe wereld in.…
Hemelruim
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 Individuen opeengepakt
staren naar de
verzonken planeet,
wachtend op een
veilige haven.…
Krantenzaal
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.795 Je blik doorboorde mij zonet
hier op de roltrap in de bieb
ik ben verward maar ook aan zet
en ga opzoek naar waar je liep
Ik zag je in de krantenzaal
op deze uitgelezen dag
verzonken in een goed verhaal
met om je mond een vage lach
En in die aangename sfeer
– een glimlach zwaar dus vederlicht
als ik je kietel met een veer
mors jij je…
exodus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
429 maar elkaar ook weer afstoten
aan Mauritaanse dorpen
nabij woestijnen die onder
zand verdwijnen
aan houten vissersbootjes
schommelend op zout
zilver schitterend water
aan de vergeefse uittocht
van naamloze mensen naar
het ene of andere beloofde land
aan Atlas die de hemel op
zijn schouders droeg en hoe
Atlantis in de oceaan verzonk…
Aan de waterkant
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
2.125 Nooit was de horizon zo verzonken
in de mist, nooit was het land
zo onbemand
maar het kind dat blootsvoets
in de verte uit het mistlicht
verscheen
wist zich veilig
aan de waterkant te houden.…
capuccino
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.397 comme d'habitude
capuccino deux
vraag ik de ober
een dubbele klik
de percolator bromt
een tikje tegenzinnig
de chocolade smelt
het snelst
met hete melk
je roert
ietwat ontroerd
in donkere ogen
je nipt
heel even aan de room
verzonken in een droom
je kijkt me aan
van uit het diepste
van je blik
alleen al
om die bodem…
Alzheimer
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
3.207 Jouw blik van herkenning,
Voor altijd verzonken
In de peilloze dieptes
Van het oneindige zwart,
Doet echter niets vergeten,
Want al onze momenten
Liggen tijdloos geborgen,
In het roodst van mijn hart.…
verzadigd is de dag
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
497 Half verzonken de maan,
zij levert haar schijnaandeel.
De luiken kraken als vanouds,
draaiend rond het schurend geluk
alvast op een kier gezet.…
Een palet van...
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
434 Kracht van kleur
In rood, geel, bruin
Een palet van
Vergankelijkheid
Gele gloed
Gekleurd' ogen
Waas van zomer
Verzonken. Verglijdt
-W-I-N-T-E-R-
Kracht van winter
'n Witte deken
Over rood, geel, blauw
Kleurenpalet van
Het nakend voorjaar
Helsinki, oktober 1998…
Voice of the Violin
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
833 wat in gedachten verzonken
luisterend naar de muziek
voel ik, hoe in trillingen
van de strijkstok op de snaren
de stem van de viool
melancholisch of frivool
een sprei van innige klanken
kan leggen over het publiek
het zijn de handen
vol passie gedreven
die het timbre
in het hart laten komen
gelijk in vogelbomen
tonen zich zetten tussen…
Eindeloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
490 Eindeloos ver
staar ik over vlakte
van een rustig schoon
bijzonder landschap
Stil reikende takken
sloten verzonken in groen
Vogels zweven er boven
alsof ze het bezitten
Een verdrinkende zon
zakt nog dieper weg
beschijnt nog even
de eindeloze weidsheid
Eindeloos ver
staar ik over vlakte
en ervaar de diepte
van een rust zo eindeloos…
Schapen drijven.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
938 ze staat in diepe
gedachten verzonken
te kijken, in 't gras
op de heuvel
blik gericht op kudde
schapen en een rappe
zwart witte hond die
de schapen kundig bijeendrijft
terwijl regendruppels
haar stilaan doorweken
haren plakkerig kleven
aan haar hoofd
blijft ze in de regen staan
als verdoofd
raakt kennelijk op 't tafereel…
Ooit regent onze liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
394 Regen tintelt op het meer
speldenprikken in mijn vel
ik denk jou een tel
onder het gladde water weer
terug
Hoe snel en ver ook het stromen
onder het zand liggen de stenen nog
zwaar en zichtbaar zonder zelfbedrog
Verzonken herinneringen komen
terug
Ik mis jou, onze liefde
gaf zich aan rivieren mee
en deelde zich in de zee
ooit regent…
Zwijgen in de woestijn
netgedicht
3.3 met 197 stemmen
1.077 poëzie, het is dat andere
dat kriebeltje op je huid
een riedeltje in een lied
de glimlach van het meisje
dat vergat hoe mooi ze was
poëzie loopt nooit
door de lange haatstraat
ze wandelt langs het pad
dat langzaam kleiner wordt
ze leert je dansen in de regen
ze laat je wachten
tot de storm te moe is
poëzie is een verzonken rust
een…
niets dan dit
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
486 is het de rode inkt
die aan je vingers kleeft
het verzonken turen
binnen klamme muren
zijn het de bloedende handen
met tranen gewassen
de wisselende tekens
aan de lucht
is het de blinkende vogel
die verblindt
de nachtelijke uil met
uitgeslagen vleugels
zijn het zwervende schaduwen
in licht en donker
de parelmoeren wolken
van…
Thalassa!
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
562 wij kijken naar de brokstukken
van onderwaterruïnes als we
boven het plaveisel zweven
verkenning van verstilde resten
van een verzonken stad
Pompeï in gefilterd licht
vroeg of laat komt alles boven
water weet Thalassa
moeder van alle leven in zee
dralend in de tijd van onze
laatste onderwaterdagen
zoeken wij de weg naar boven…
Souvenir
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
2.139 Verzonken stal ik je van het zand,
wilde je de zee weer schenken.
In parelmoer bedacht mijn denken,
zowaar een foto van dit strand.…
Moegestreden
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.286 Toen het fluisteren van gisteren
verzonk in je roodgestriemde huid,
trok je de stilte naar binnen,
verstard in een ademloze strijd.
Toen het zwijgen van gisteren
stierf in de sporen van de nacht,
verloor je jouw lichaam,
verhard door een echoënde tijd.…