Alle inzendingen

Langzaam probeer ik te beginnen hoewel de tijd zich al heeft vastgezet,drijven de honden mij zwijgend vooruit hun dwingende aard bereikt zonder haast haar doel ze sluipen, kijken vanuit een zittende hoek,wegen mijn aarzeling af tegen eigen geduld ik weet, uitstel draagt het afstel reeds in zich blijf ik zitten dan neemt het gebiedende…

De kat viel van de trappe, Mijn vader verkoopt aardappe- Len en uien. ------------------------------------------------ uit: Verzamelde werken (1888 -1889)…

Ik zie op het perron twee mensen lekker kussen. Er klinkt een schril gefluit Dat zit er even tussen. Het is de conducteur Hij kijkt op de seconde Het resultaat: twee openstaande monden. Was ik een conducteur, ik lette niet op tijden. Zijn mensen uitgekust, dan gaat mijn trein pas rijden. --------------------------------------------…

Wat is brutaal Is dat een andere taal Of is dat Je eigen verhaal…

Elandsgracht, Zuid-Jordaan, zondagavond 6 juli 2026 recht tegenover "Stoot je hoofd niet" Cafetaria ik eet een patatje en een frikandel-speciaal mijn labrador ligt aan de overkant met bankje water een mooie vrouw zoekt contact met mijn labrador zij voelde hem, zij streelde hem, zij zij vlijde zichzelf geheel op de stoep dicht bij mijn…

een draad in de wind het ongezegde spant zich vogels wijken uit…

Zij merken aan alles dat men gevangen zit echter zien zij de muren of de tralies niet noch de zee die hen dan verwijderen zou van datgene hen ooit lief was in hun leven waartegen men geen ander weerwoord heeft dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is Men probeert de werkelijkheid op te vangen door de druppels van afgekoelde aardplaten…

Hij verafschuwt haar als ze spreekt wanneer ze zo aanwezig is hem van dichtbij negeert of wanneer zijn stilte haar raakt als de duisternis blijft en haar gevoelloosheid zich wraakt Nooit zal hij die leegte vullen wanneer zij verdwijnt in het niks geen windvlaag als werkelijkheid voelen noch een vervorming van lang verzwegen gemis Hij…

de straat of beter gezegd deze laan is leeg, hol en zonder echo zeker er is gras en gruis en grijs dat laatste slaat op mij, denk ik spontaan de lengte van mijn haar is aangepast aan een burgerlijke keurigheid de rest is omhuld met stof uit de loop van de kring, alom te vinden immers de liefde is voor mij afgelast, ben niet meer te binden…

De zon gaat onder. Een schemering die dan komt. Veel lijkt zo verstomt.…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

Terwijl wij... of liever het leeuwendeel der voorstanders van democratisch georiënteerde wandelliefhebberpraktijken grievend noch klievend doch vredelievend demonstrerend contra trumps maga neonazi's capitoolbestormers met hun kloofverdiepende splijtzwamgehamer op ouwe koeien uit sloten - verkiezingmanipulaties en hun bizarre…

de kernzin van mijn bestaan hangt af van mijn schrijven voor elke eerste regel ben ik alleen daarvoor onvoltooid de bloemen die ik je gaf leken niet op jou het briefje evenmin die paar woorden waar ik zo lang aan dacht waren het ook niet kijkend door het gordijn jouw handen om de bloemen heen…

Ik sta met beide benen de grond. Vóór mij is geen eind in zicht, links en rechts gaan eindeloos door en ook achter mij is het einde niet in zicht, als ik mijn blik omhoog richt, zoek ik tevergeefs het verschiet, vinden doe ik het niet. Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met slingers en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het gehijg…

Door onze red-de-wereldzeeën onkundige redaxy NIET-GEPLAATSTE REACTIE op "AQUA" van Anneke Haasnoot * "Had ik hem nooit met een karveel bevaren langs de Afrikaanse kust, dan was de ondermaanse wereldzee voor de makreel en aten octopus en haai geen plastic soep uit com.bol met zeemeermin op een atol tussen Mombasa en Mumbay verbleven…

Je denkt dat woorden verdwijnen. Dat ze verdampen tussen koffie, haast, een vluchtige lach, een gewone dag. Maar ergens blijft een zin liggen, stil en scherp, een vonk in de zak van iemand die het vuur allang vergeten was. Een opmerking. Een groet. Zo klein, bijna te licht om gewicht te hebben. En toch. Je weet nooit hoe lang…

In het Rijksmuseum geef ik uitleg over de Nachtwacht. De curator blijft vragen stellen. Maar wat weet ik ervan? Jane twijfelt niet, ze zegt: Als je het eenmaal ziet moet je ook durven het te weten. Dat meisje van drie dat verf zit te mengen in Rembrandts werkplaats en zichzelf heeft geschilderd achter reusachtige pauwen, dat ben jij…

De hond bleef staan alsof de wind hem herinnerde wat nergens meer lag Hij keek niet vooruit, niet achterom, maar naar de ruimte tussen twee geuren Geen spoor vroeg hem te volgen Geen stem kende zijn naam Hij koos niets Hij liep Alsof iedere stap het antwoord al had losgelaten.…

Een koninklijk ballet. Beweging met verrassende tussenstadia naar één kant van de scène. Wie torent boven de anderen uit? Lijnenspel: horizontaal, verticaal, de diagonaal raakt net niet de cirkel in de hoek. De golfjes van de touwen. Een stapel vormt zich: kronkelende lijven met vreugdegebrul. Daarrond verspreid, opgesloten in…

U kent ze wel, Roodkapje en haar grootje En ook de jager die dat stel bevrijdt Die onbevreesd de wolf daar opensnijdt Het beest in kwestie legt daarna het loodje Die jager zit nu vast en wordt verhoord Want wolven zijn een streng beschermde soort…

Je loopt met de dood als een hond achter je aan. De hond draagt een bril met drie glazen. Je kijkt strak voor je uit. Draait je om en blikt in het derde oog als in een duistere rede. Je zweet geschiedenis uit. Zweert van leven. Losse tranen lopen als kleine homunculi voor je uit. Met vochtige contactlenzen beschouw je het leven. Je kunt niet…

Des hemels spiegel, mild en fris, de lucht in 't ronde lavend, daar ligt een vijver maagdelik schoon in stille zomeravond. En kalm in hare avondlust bij 't zoet gesching der mane ligt langzaam drijvend op het meer de dromerige Zwane. De dichterlijke vogel mint het maagdelijke water, en baadt wellustig, spiegelt, drinkt, aanhoort het…

Met zijn rug tegen de boomstam op het kruispunt neergestreken kijkt hij naar zijn lege handen die zijn leven lang gedragen hebben in elk duister blindelings betastten wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en…

Liefste, voor mij blijf je immer het meisje van weleer dat nimmer verjaart doch enkel liefde vergaart diep in je hart, waar je gans uw kroost bewaart: de steeds aanwezige zorg dat niemand iets ontbeert. Ik herinner me steeds dat meisje in zwart en wit, met zachte ogen en fluwelen lach als een eeuwige zomerse dag waarin de leeuwerik biddend…

Wat voelen Groningers zich snel miskend Oké, de gaswinning gaf wel wat schade Maar waarom nu weer zo’n jeremiade Ze zijn respectloos naar het parlement Er telt maar één belang: het nationale Dus bouwen we hem daar, die kerncentrale…

Voetbal blijft mij telkens opnieuw verbazen alsof ik niet op een tribune zit maar ben opgeroepen als getuige in een tribunaal, er wordt van links naar rechts gespeeld alsof recht een richting is overal klinken dezelfde woorden straf overtreding bezit buitenspel balbezit als oudste eigendomsrecht De scheidsrechter spreekt…

Het is jouw eigen hand die uit het donker verder schrijft lichtzinnig door jouw fijne gedachten over het zand Een late vloed wist sporen uit maakt de zandvlakte glad zodat je weer opnieuw begint op het onbeschreven pad Een ruige wind neemt laatste twijfel mee zilte lucht kleurt helderblauw je wandelt rustig langs de zee het heldere…

hoe jij op een eilandje leek ineens uit het water leek op te rijzen losgezongen van waar je was dat ik niet heb opgeschreven hoe je doodging stap voor stap op die gitzwarte dag dat ik in die laatste nacht naast je zat hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd ik luisterde naar elke ademteug het bewijs dat ik nog steeds jou mijn…

Alles komt aanwaaien, als zaad op onbekende grond, als woorden die geen oorsprong meer dan enkel de beweging vonden. De wind kent geen geweten. Hij draagt slechts aan wat zich laat dragen. De ernst ontstaat waar ik mijn hand nog openhoud. Want elke gave vraagt haar wederkeer, en iedere keuze schrijft zich zwijgend in tot…