2105 resultaten.
Binnenwereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
948 Ik ben handelsreiziger in gedachten
die ik samenpers tot een caleidoscopisch beeld
ik weef mijn eigen wereld
met geleende fragmenten tot een geheel
geen bol, o nee, geen plat vlak
ongrijpbaar hangt het tussen weidse verten
en lage trage wolken zomaar
ergens binnen handbereik
uit de diepste troggen van de wereldzeeën
vis ik kleurige…
Bliksem en donder
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
690 De donder rommelt in de verte
als antwoord op de felle flits
en ik zit rustig in mijn hoekje
maar eerlijk gezegd, ik vind het niks
Al die herrie toch daarboven
al dat lawaai erachteraan
’t is toch te gek voor woorden
om ervoor buiten te gaan staan.…
Bomenlandschap
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
742 ik lijk de vrijheid te vieren
aan geketende gedachten
en in mijn rieten stoel
een sigaret voortdurend vragen stelt;
heeft het leven mij bedrogen met verwachten
of zag ik de zon door een bril zonder glazen
hoe het ook zij, mijn geest is te helder
voor mijn slaaptegoed in bed:
het bloed blijft door de hersenen razen
ik tuur in de verte…
Mijn pleit beslecht?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
468 Te kiezen, te delen om mijzelf
weer te verliezen, maar wat geeft
het, want ik lijk – in de verte –
niet op de mensen die ik kende,
waait het stof op van alle dagen
en slaat de tijd terug, zonder
dat ik weet waarheen.
Ben ik het groene gras dat door
de wereld wordt begraasd met een
brok van onverteerde waarheid in de
keel ?…
Landleven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
631 Er broeit iets, de lucht werkt
landlieden luieren in de verlaten ruimte
zien terug op het zwoegen van de dag
Vlijtig en vol ijver
stapten ze de bedauwde morgen in
een zuidenwind bracht slepend
de dagelijkse droogte aan
In de verre verte lokt klokgelui
-boven rieten daken en
onder de dreigende hemel-
ze terug naar de hofstee
Ze dralend…
Zomermiddag
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.877 Weet ik nog of ge lacht of droef zijt,
Mijn ziel, over wie zich besloot,
Als één broeiend licht zich besloot
De verte en de tintelgewelven
Van de dag die verblindt zichzelve,
Onroerbaar en groot, als de dood.
-------------------------
doom: mist, nevel…
Strandwandeling
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
576 Er komt een stip uit de verte,
is het een jogger?
Vlug nadert hij,
het blijkt een ferme figuur.
Plotseling, bij ’t passeren
blik ik in een doorleefd gelaat
en drukt het een glimlach op me af.…
Natuur verandert in cultuur
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
609 Zij lijken de dieptes te begrijpen van de Veda's
en voor ons onbestemde verten te prijzen.
Of dromen zij van Andromeda
die onze melkweg wil omhelzen?
Ja, zij vertolken hoger-dimensionele taal in klank,
ons aards bewustzijn loopt hierbij nog mank.…
De stad herboren
gedicht
5.0 met 9 stemmen
4.451 In het park
gaan wij liggen op doodmoe gras, in de verte
murmelt de stad. We kijken tevreden omhoog,
hij en ik door de takken van de plataan.
----------------------------
uit: 'Hoor de stad', 2015.…
Overgewaaid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Doña Marquesa zingt het lied van Mama Sirena;
een stem uit de Andes, een anjerklank
die afkomstig lijkt uit de gevleugelde verten van
de Pleiaden.
De sjamane vertolkt een loflied aan Mama Cocha
of deze nu de vorm aanneemt van bulderende oceanen,
een giebelend beekje of de inham hier die zwijgt.
Es lebe das Lied von der Erde.…
De wilg geeft letters
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Hoe mooi oogt ook nu dit gebied
het het hoger klimmende licht,
klinkt in de verte ook het tuffen
van brommers en schepen op pad.
Fuikstokken toornen links boven
het spiegelgladde water uit.
Schapen hoor je rechts
mij aanstarend bijna kauwen.…
Breughels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 De bedding kreunt
van geile bevaarbaarheid in de verte.
Maar de huizen leunen vol afgrijzen,
de bergen verbergen de lucht
en de molen maalt er niet om,
want de zon negeert al het kromme.
Ongenadige, je scharrelt weer schor in mijn hoofd,
jouw inferno slaat mij om de enkels, de oren.
Je steekt mij de ogen en ik schilder de ziel.…
Dag Slet
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
605 zoals gewoonlijk moest ik
weer naar de dorpskruidenier
‘neem zusje maar mee’
verdorie dacht ik zit ik
daar ook nog mee opgescheept
dus zusje achterop
in de verte kwam Jacoba
de dorpsslet ons tegemoet
ik had dat woord wat niet de
bedoeling was opgepikt
in een stiekem gesprek
niet zeggen dat ze een slet is hoor
zusje wist ook niet wat…
Te ver?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Dicht bij de Zeven Zusters kwamen zij samen
en spiraalden als een slingerplant
zonder elkaar te willen raken of puntig samen
te smelten in oneindige verten,
dat vonden ze nog te ver en te ver gaan.
Hun bewegingen straalden
sterker dan de Betelgeuze.…
Niet vergeten...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
618 Heel in de verte vaart een boot.
Vlak bij mijn hand groeit een bloempje
als bloed zo rood.
Het is zo nietig klein,
met fijne groene blaadjes.
Maar lijkt als een juweel zo mooi.
Ik kijk bewonderend.
Vertel hem wat ik voel.
Mijn droevige en trieste gedachten
Gedachten van een wat oudere vrouw,
in die zo nare tijd van de overgang.…
een volgende dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 die mij geleidt langs een laatste rustplaats
nu komen de namen in beeld op de stenen
maar ik ken in het verleden geen steg
noch het wenen wat ooit werd gedeeld
ik ben een vreemde hier, zal dat ook blijven
(mijn aard kan zelden ergens beklijven)
niet dat men mij niet ziet of groet
het is meer zo dat men mijn ziel niet ontmoet
in de verte…
Illusies
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 Maar hoe ik de kusten zag
van foto's die ik gemaakt
van lange eenzame wandelingen
de bocht in de verte
wolken partijen,
de wind voelde op mijn wangen
‘k er over schrijven wilde,
m’ erover dichten hoorde in stilte
hoe hield ik van de zee, de vogels
ging ik erin op
De volgende dag ging ik echt
langs strand,
haast geen meeuwen…
Gesprek over werkelijkheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
216 Een gebouw glinstert in de verte,
vol ramen, vol schittering,
waar piepkleine mensen bewegen,
zichtbaar enkel voor wie kijkt
met andere ogen.
Een lage toon trilt in de kamer,
een zoemend ritme
dat meebeweegt met gedachten—
onhoorbaar voor de ander,
maar deel van mijn werkelijkheid.…
Perron
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
368 Verderop verdwijnt er één in de verte,
zonder afscheid,
zoals sommige mensen dat doen.
Ik steek mijn hand niet meer op.
De wind die ze achterlaten
voelt minder koud dan vroeger.
Alsof het verleden zijn greep verliest
met elke meter afstand.…
Study
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
363 Een lokkende verte voor kosmische types:
'Het Vocabulaire geeft weinig voldoening.
Wij warmen ons aan Ons Syndroom.'…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Een specht tikt
in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft.
Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst. Ik weet dat ik terug zal keren naar de wijdte
van het landschap, om mezelf te ontmoeten in de adem van de wereld.…
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Zijn uitgespreide vleugels
drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte.
Als stille reiziger draagt
hij dromen mee, verhalen die geen
woorden vragen. Gedragen door stromingen zonder
grenzen herinnert hij ons eraan dat vrijheid in vertrouwen groeit.…
Het vloeibare getij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.024 De trotse geest zwijgt stil en luistert,
gedachten stromen weg als zand,
getij dat naar de verte fluistert.
De keel omklemt het harde woord,
blauwzuur achter wit kristal;
u bent weer kil en koud als glas.…
De schaduw van een boom
hartenkreet
0.9 met 7 stemmen
1.225 Een nieuwe lente zal aanbreken
Misschien niet vandaag, morgen toch
Het riet dansend in de wind
Zingt haar lied
Waar de stilte ophoud
Ontwaakt de wereld
Een geluid van het riet
Dansend met haar lied
Gerommel in de verte
Mensen kijken verschrikt opzij
Moeders grijpen hun kroost
Gerommel in de verte
Donkere wolken voor de zon
De blauwe…
Avondstilte
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.557 De drijvende uur ligt stil op roerloze bomen,
En roerloos voor de bos strekt ’t ongemeten land,
Het ongemeten land dat donkre verten zomen,
Die verten meteloos lijk zeeën zonder strand.…
Alleen met jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.969 rode gloed
Verwarmt mijn hele lijf
Je lichaam naast het mijne
Een pas geplante boom
Waarvan de bladeren
Nog ontluiken moeten
Jouw woorden vormen mijn wereld
Jouw adem zorgt ervoor dat ik leef
Jouw tast heelt al mijn wonden
Jouw blik bepaalt mijn beeld
De liefde voor jou gaat dieper
Dan de diepste oceaan
Verder dat de horizon in de verte…
Ongekende Luxe .....
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
4.849 niet willen missen
écht voor geen goud
maar deze uurtjes voor mezelf
is wat me op de been houd
Gewoon even geen vragen
over spullen die zoek zijn
of 'n mobiel die tekeer gaat
ik voel me gewoon fijn
't Geluid van de vogels
de zon die verschijnt
maken dat langzaamaan
al het negatieve verdwijnt
Ik neem het in me op
terwijl ik in de verte…
Groot en uitgestrekt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.180 Wolken gevaarten die, in wazige verten, aan de aarde kleven.
Wolken zo hoog als wit besneeuwde bergen, leunend op de velden der vergetelheid, als vermoeide reizigers der geschiedenis.
De lange, lange tijden der geschiedenis zijn onbeschreven,
het leven, als in luttele seconden in de lodentijd der eeuwigheid.…
Voor mijn vader
netgedicht
3.1 met 30 stemmen
5.115 In de verte hoorde je de golven van de zee,
zo stond je, in diepe gedachten verzonken.
Een man van weinig woorden maar met 'n lach,
een stille man die genoot van elke nieuwe dag.
Herinneringen en gevoelens nam je met je mee,
van stil geluk en innige blijdschap dronken.…
AAN ENE ONBEKENDE
poëzie
3.2 met 12 stemmen
2.418 'k Liet door de schouwburg onbestemd mijn blikken waren
terwijl ginds de opera wegschemerde in de vert'.
Bewustloos scheen mijn geest en 't bleef koud om 't hert.
Dan kwaamt ge - een lichtglans - voor mijn dolend oog gevaren.…