Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

Binnenwereld

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 948
Ik ben handelsreiziger in gedachten die ik samenpers tot een caleidoscopisch beeld ik weef mijn eigen wereld met geleende fragmenten tot een geheel geen bol, o nee, geen plat vlak ongrijpbaar hangt het tussen weidse verten en lage trage wolken zomaar ergens binnen handbereik uit de diepste troggen van de wereldzeeën vis ik kleurige…

Bliksem en donder

netgedicht
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 690
De donder rommelt in de verte als antwoord op de felle flits en ik zit rustig in mijn hoekje maar eerlijk gezegd, ik vind het niks Al die herrie toch daarboven al dat lawaai erachteraan ’t is toch te gek voor woorden om ervoor buiten te gaan staan.…
Johanna4 november 2009Lees meer >

Bomenlandschap

netgedicht
3.7 met 19 stemmen aantal keer bekeken 742
ik lijk de vrijheid te vieren aan geketende gedachten en in mijn rieten stoel een sigaret voortdurend vragen stelt; heeft het leven mij bedrogen met verwachten of zag ik de zon door een bril zonder glazen hoe het ook zij, mijn geest is te helder voor mijn slaaptegoed in bed: het bloed blijft door de hersenen razen ik tuur in de verte…

Mijn pleit beslecht?

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 468
Te kiezen, te delen om mijzelf weer te verliezen, maar wat geeft het, want ik lijk – in de verte – niet op de mensen die ik kende, waait het stof op van alle dagen en slaat de tijd terug, zonder dat ik weet waarheen. Ben ik het groene gras dat door de wereld wordt begraasd met een brok van onverteerde waarheid in de keel ?…
pama30 maart 2011Lees meer >

Landleven

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 631
Er broeit iets, de lucht werkt landlieden luieren in de verlaten ruimte zien terug op het zwoegen van de dag Vlijtig en vol ijver stapten ze de bedauwde morgen in een zuidenwind bracht slepend de dagelijkse droogte aan In de verre verte lokt klokgelui -boven rieten daken en onder de dreigende hemel- ze terug naar de hofstee Ze dralend…

Zomermiddag

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.877
Weet ik nog of ge lacht of droef zijt, Mijn ziel, over wie zich besloot, Als één broeiend licht zich besloot De verte en de tintelgewelven Van de dag die verblindt zichzelve, Onroerbaar en groot, als de dood. ------------------------- doom: mist, nevel…

Strandwandeling

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 576
Er komt een stip uit de verte, is het een jogger? Vlug nadert hij, het blijkt een ferme figuur. Plotseling, bij ’t passeren blik ik in een doorleefd gelaat en drukt het een glimlach op me af.…

Natuur verandert in cultuur

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 609
Zij lijken de dieptes te begrijpen van de Veda's en voor ons onbestemde verten te prijzen. Of dromen zij van Andromeda die onze melkweg wil omhelzen? Ja, zij vertolken hoger-dimensionele taal in klank, ons aards bewustzijn loopt hierbij nog mank.…

De stad herboren

gedicht
5.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 4.451
In het park gaan wij liggen op doodmoe gras, in de verte murmelt de stad. We kijken tevreden omhoog, hij en ik door de takken van de plataan. ---------------------------- uit: 'Hoor de stad', 2015.…

Overgewaaid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 445
Doña Marquesa zingt het lied van Mama Sirena; een stem uit de Andes, een anjerklank die afkomstig lijkt uit de gevleugelde verten van de Pleiaden. De sjamane vertolkt een loflied aan Mama Cocha of deze nu de vorm aanneemt van bulderende oceanen, een giebelend beekje of de inham hier die zwijgt. Es lebe das Lied von der Erde.…

De wilg geeft letters

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 442
Hoe mooi oogt ook nu dit gebied het het hoger klimmende licht, klinkt in de verte ook het tuffen van brommers en schepen op pad. Fuikstokken toornen links boven het spiegelgladde water uit. Schapen hoor je rechts mij aanstarend bijna kauwen.…

Breughels

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 458
De bedding kreunt van geile bevaarbaarheid in de verte. Maar de huizen leunen vol afgrijzen, de bergen verbergen de lucht en de molen maalt er niet om, want de zon negeert al het kromme. Ongenadige, je scharrelt weer schor in mijn hoofd, jouw inferno slaat mij om de enkels, de oren. Je steekt mij de ogen en ik schilder de ziel.…

Dag Slet

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 605
zoals gewoonlijk moest ik weer naar de dorpskruidenier ‘neem zusje maar mee’ verdorie dacht ik zit ik daar ook nog mee opgescheept dus zusje achterop in de verte kwam Jacoba de dorpsslet ons tegemoet ik had dat woord wat niet de bedoeling was opgepikt in een stiekem gesprek niet zeggen dat ze een slet is hoor zusje wist ook niet wat…
Catrinus24 januari 2021Lees meer >

Te ver?

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 553
Dicht bij de Zeven Zusters kwamen zij samen en spiraalden als een slingerplant zonder elkaar te willen raken of puntig samen te smelten in oneindige verten, dat vonden ze nog te ver en te ver gaan. Hun bewegingen straalden sterker dan de Betelgeuze.…
René Roumen16 augustus 2021Lees meer >

Niet vergeten...

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 618
Heel in de verte vaart een boot. Vlak bij mijn hand groeit een bloempje als bloed zo rood. Het is zo nietig klein, met fijne groene blaadjes. Maar lijkt als een juweel zo mooi. Ik kijk bewonderend. Vertel hem wat ik voel. Mijn droevige en trieste gedachten Gedachten van een wat oudere vrouw, in die zo nare tijd van de overgang.…
Antje11 mei 2022Lees meer >

een volgende dag

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 567
die mij geleidt langs een laatste rustplaats nu komen de namen in beeld op de stenen maar ik ken in het verleden geen steg noch het wenen wat ooit werd gedeeld ik ben een vreemde hier, zal dat ook blijven (mijn aard kan zelden ergens beklijven) niet dat men mij niet ziet of groet het is meer zo dat men mijn ziel niet ontmoet in de verte…

Illusies

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 465
Maar hoe ik de kusten zag van foto's die ik gemaakt van lange eenzame wandelingen de bocht in de verte wolken partijen, de wind voelde op mijn wangen ‘k er over schrijven wilde, m’ erover dichten hoorde in stilte hoe hield ik van de zee, de vogels ging ik erin op De volgende dag ging ik echt langs strand, haast geen meeuwen…

Gesprek over werkelijkheid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 216
Een gebouw glinstert in de verte, vol ramen, vol schittering, waar piepkleine mensen bewegen, zichtbaar enkel voor wie kijkt met andere ogen. Een lage toon trilt in de kamer, een zoemend ritme dat meebeweegt met gedachten— onhoorbaar voor de ander, maar deel van mijn werkelijkheid.…

Perron

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 368
Verderop verdwijnt er één in de verte, zonder afscheid, zoals sommige mensen dat doen. Ik steek mijn hand niet meer op. De wind die ze achterlaten voelt minder koud dan vroeger. Alsof het verleden zijn greep verliest met elke meter afstand.…

Study

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 363
Een lokkende verte voor kosmische types: 'Het Vocabulaire geeft weinig voldoening. Wij warmen ons aan Ons Syndroom.'…
K.BLZ.10 april 2026Lees meer >

In de adem van de natuur

netgedicht
2.2 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.335
Een specht tikt in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft. Als ik afdaal naar de mensen, draag ik de stilte mee als een zachte trilling in mijn borst. Ik weet dat ik terug zal keren naar de wijdte van het landschap, om mezelf te ontmoeten in de adem van de wereld.…
CB1 juni 2026Lees meer >

Als een vogel

netgedicht
2.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 217
Zijn uitgespreide vleugels drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte. Als stille reiziger draagt hij dromen mee, verhalen die geen woorden vragen. Gedragen door stromingen zonder grenzen herinnert hij ons eraan dat vrijheid in vertrouwen groeit.…
CB9 juli 2026Lees meer >

Het vloeibare getij

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.024
De trotse geest zwijgt stil en luistert, gedachten stromen weg als zand, getij dat naar de verte fluistert. De keel omklemt het harde woord, blauwzuur achter wit kristal; u bent weer kil en koud als glas.…

De schaduw van een boom

hartenkreet
0.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.225
Een nieuwe lente zal aanbreken Misschien niet vandaag, morgen toch Het riet dansend in de wind Zingt haar lied Waar de stilte ophoud Ontwaakt de wereld Een geluid van het riet Dansend met haar lied Gerommel in de verte Mensen kijken verschrikt opzij Moeders grijpen hun kroost Gerommel in de verte Donkere wolken voor de zon De blauwe…
JRH8 augustus 2008Lees meer >

Avondstilte

poëzie
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.557
De drijvende uur ligt stil op roerloze bomen, En roerloos voor de bos strekt ’t ongemeten land, Het ongemeten land dat donkre verten zomen, Die verten meteloos lijk zeeën zonder strand.…

Alleen met jou

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.969
rode gloed Verwarmt mijn hele lijf Je lichaam naast het mijne Een pas geplante boom Waarvan de bladeren Nog ontluiken moeten Jouw woorden vormen mijn wereld Jouw adem zorgt ervoor dat ik leef Jouw tast heelt al mijn wonden Jouw blik bepaalt mijn beeld De liefde voor jou gaat dieper Dan de diepste oceaan Verder dat de horizon in de verte…
Jos Govers6 augustus 2003Lees meer >

Ongekende Luxe .....

hartenkreet
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 4.849
niet willen missen écht voor geen goud maar deze uurtjes voor mezelf is wat me op de been houd Gewoon even geen vragen over spullen die zoek zijn of 'n mobiel die tekeer gaat ik voel me gewoon fijn 't Geluid van de vogels de zon die verschijnt maken dat langzaamaan al het negatieve verdwijnt Ik neem het in me op terwijl ik in de verte…
metha11 augustus 2003Lees meer >

Groot en uitgestrekt

netgedicht
3.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.180
Wolken gevaarten die, in wazige verten, aan de aarde kleven. Wolken zo hoog als wit besneeuwde bergen, leunend op de velden der vergetelheid, als vermoeide reizigers der geschiedenis. De lange, lange tijden der geschiedenis zijn onbeschreven, het leven, als in luttele seconden in de lodentijd der eeuwigheid.…

Voor mijn vader

netgedicht
3.1 met 30 stemmen aantal keer bekeken 5.115
In de verte hoorde je de golven van de zee, zo stond je, in diepe gedachten verzonken. Een man van weinig woorden maar met 'n lach, een stille man die genoot van elke nieuwe dag. Herinneringen en gevoelens nam je met je mee, van stil geluk en innige blijdschap dronken.…

AAN ENE ONBEKENDE

poëzie
3.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 2.418
'k Liet door de schouwburg onbestemd mijn blikken waren terwijl ginds de opera wegschemerde in de vert'. Bewustloos scheen mijn geest en 't bleef koud om 't hert. Dan kwaamt ge - een lichtglans - voor mijn dolend oog gevaren.…