3063 resultaten.
Lieve God
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
1.065 vertel me toch hoe ik mijn ogen sluit,
mijn ogen sluiten mag bij avond, bij
het duisteren, op elke nieuwe dag omdat
ik u zo voor me zie als mijn verleden
vader.
Vader!
Op je allerlaatste bed - de witte
hyacinten bloeiden - vroeg je mij
waarom ik uit betraande wimpers
keek naar vroege en vreemde verten.…
verscheiden
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.587 leedwezen deel ik u mede
ik zeg u gewoon
dat vredig van ons is heengegaan
dat jij bent overleden
met grote dankbaarheid
ach, gewoon normaal
zullen wij je gedenken
je was een kort verhaal
je was een liefdevol mens
een egotripper voluit
altijd stond je klaar
het interesseerde je geen fluit
een leegte laat je achter
nou ja, vooral een duister…
Verraderlijke nevel
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.212 mijn huid
beroerden, zich schikten
naar de contouren
van mijn lichaam
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onverwachte komst
je voetstappen, grijs en koud
doorkliefden mijn ruimte
ik probeerde nog
geluid aan te raken
…vogelgezang
…windgefluister
…een enkele zucht
maar langs de randen
van mijn gezichtsveld
kroop sluipmoordend
een duistere…
Voor ge recht
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.975 -Statig freule prijst de spijzen-
graast het heerlijk zoet zo zoet
vreest niet van de duister zijde
aan wiens voet gij voeden zout
zucht geslaakt aan wouden kant
laat verend groen volgaarne door
een wel gevormd beha gelijk
haar ongerepte boezem strijken
dwaalt dus danig deze rokken
tot uw adem reiken kan
zoekt er rug gekromde stokken…
De hele dag bleef het bij me
gedicht
3.9 met 23 stemmen
14.276 Achter elke meubel dacht ik dat
mijn duistere belager zat.
En opgezwiept tot razernij
verliet tenslotte doodsangst mij:
ik sloeg de kamer kort en klein.
Op wat ik droomde dat je zei
kwam een verrassend antwoord vrij.…
de boom, het blad en de wind
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
3.126 In de verre verte verdwijnt het licht
Duister en donder komen snel heel dicht
De boom kraakt, jankt, hij lijkt bedrukt
Het laatste blad wordt losgerukt
Langzaam dwarrelt zij naar beneden
Wat is die eerste lentedag lang geleden
Geen enkel blad wordt ooit nog zo volmaakt
Fluistert de wind die het afscheid bewaakt
En nu het blad haast ongemerkt…
Liefdespijn
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
2.838 mijn hart, een zee vol tranen
ik zwem in mijn verdriet
ooit zo gelukkig samen
totdat jij mij verliet
nu ben jij bij die ander
en ik hier heel alleen
ooit vonden wij elkaar
maar jij ging van me heen
alles hier is erg duister
er is niets meer wat ik hoor
het is je naam die ik fluister
maar ik vraag me af waarvoor
jij bent niet meer in…
muren en glazen
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.356 Mijn lach is een leugen
het hart gebroken
als nooit tevoren
niets is nog lief
niemand is thuis
het is het geluid
van duister
dat kruipt onderhuids
vannacht wou ik dood
geen kleur meer
zo verdoofd
niemand is thuis
enkel nog zwart
leeg is mijn hart
hard is de steen
dat vastzit
aan het been
zo ziet de dag eruit
de dag
alleen
nooit meer…
Kleine Merel
hartenkreet
2.6 met 18 stemmen
2.470 Verwonderd legde ik mijn oor
Aan ’t nachtelijk duister ten gehoor
Daar klonk ondanks dat late uur
Een lied zo zuiver en zo puur
Een vers niet eerder zo gezongen
Ik had één dag daarvoor mijn oog
Gericht op de wijdse Hemelboog
Gezocht de ster die jou verbeelde
Indachtig wat mijn oor daar streelde
Jij bent bij mij
De merel die voor mij toen…
voor wie ik liefheb
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
826 sterren doven uit
ik sta in het duister en zie de wereld
voor me
er is geen armlengte
of het altijd gedroomde, geen groet of zoen
roert de wind
er is volkomen stilte
niets bestaat
mompel ik hardop, ook niet de huizen
die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist
zelfs geen ramen met groot gemis
ik schrik
van mijn eigen…
Uitgeleende tijd, (Haiku’s)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 Dag en dauw laaft zich
in het schemer vol duister,
absorbeert schaduw.
Groots en wreed de mens
onvoorspelbaar grillig lot,
z’n grootste dwingeland.
Slepend teloorgang
volmaakte zinneloosheid,
van uitgeleende tijd.
In aardse spasme
ruist de zilte branding na,
in dwingend orgasme.…
Vriendschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.869 Het is niet meer zoals het vroeger was:
de woorden zijn gevangen in het denken,
verschuilen zich als achter donker glas
en weten niet hoe jij daar staat te wenken,
te wachten op een teken van verstaan,
van troost of tederheid, nabijheid, vrede,
de vraag hoe ’t jou in ’t duister is vergaan
of hoe je je in vreugde weer wil kleden.…
Voor die onzichtbare vriend
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.007 Hoe ging het toen, in het geheim
van blonde zomernachten
toen een vriend je liefde
bang voor ontdekking
voor het anders zijn
dan leeftijdsverschil
alles wat ’t leven in petto had
blauwe plekken, schrammen
in een bad verdoemde dromen
is het nog altijd zo, ben jij ook zo
leeft ’t steeds in het dronken duister
allemaal mensen op zoek naar…
Het bevreesde leven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
790 boek
schuifelt en als een stille sopraan
het belezende temt in jouw eigen sfeer
terwijl de koffie dampend jouw silhouet
verheerlijkt in mijn droom
ik kan geen nacht meer in jou bespeuren
terwijl mijn ogen nog kleven aan de schepping
waar ik nog drijvende was in een alsmaar zinkende
diepte, geen roep of stem betreurt mij ofschoon
het duister…
O, dood geheime nachtegaal
poëzie
4.4 met 11 stemmen
2.699 O dood, geheime nachtegaal
Die in de donkre hagen zingt
Uw nooit ontraadselbaar verhaal
Dat tot in ‘t diepst der harten dringt,
En lokt ons beiderzijds van ‘t pad
Over het dompe dove mos
Voort van de wemellichte stad
Naar ‘t ver en stil en duister bos, —
Ik volg u, dood, zing gij mij voor,
Ik zal niet talmen aan de zoom,
Dat ik de laatste…
HET KONINGSGRAF
gedicht
2.4 met 63 stemmen
20.114 En mond aan mond en oog in oog verzonken
De adem en het licht hebben gemengd,
En van die volle liefdesbeker dronken
Ons aan elkanders hart hebben verzengd;-
Naar die herinnering, in goud gedreven,
Lig ik onder het masker van mijn dood
Te zuchten en onzichtbaar voort te leven
In hunkring naar de diepten van uw schoot,
En 'k tast het duister…
Spookschepen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
583 Spookschepen doemen dreigend op
hun lokroep als vergane glorie
de touwladders die ze toewerpen
als moeilijk te negeren tentakels
As van verbrande schepen
verstrooid op het water
vormt een macaber spoor
naar een onbekend zwart gat
In het duister
klinkt het ruisen
van het wilde water
Het diepste wezen van de vis
is zoeken naar stil…
Stil
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.154 verborgen lag,
die wens om te vliegen,
haast onzichtbaar te landen
in de belofte van
een nieuwe dag
ik probeer dat gevoel
in tijd te vangen, raak
een verloren vrijheid aan
voor een enkel moment
valt het licht uiteen
in schaduwen die ik
nooit heb gekend, vergeten
namen, één voor één,
kleuren de avondhemel rood
zij trekt een duister…
Zonder tussenkomst,
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Zonder tussenkomst,
in het harmonisch duister
branden lichtjes vel.
Aarde wacht heel stil
omsluit mijn moede lichaam
in zachte plooien.
Nooit die daad gedaan,
nooit ontvreemd mans eigendom, toch
kleeft bloed aan mijn handen.…
Levensverdriet
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.121 De toekomst schijnt zo duister,
zo onbereikbaar.
Of ben soms ik het,
die onbereikbaar is?
Wat moet ik nog alles verzinnen,
om mij zelfs te beminnen?…
De tuin (van Machado)*
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
4.217 Hoe zuiver klinkt in het duister mijn klacht
over het verlies van ons liefdeskind,
een jeugd, de voorjaarsziel, een volle maan.
Melancholiek hoor ik in mijn tuin aan
hoe haar lied verwaait in de zwoele wind,
zacht kabbelt de bron verder in de nacht.…
Vertoeven op de grens
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
615 troosteloze
hangende mistdruppels
aan de berkentakken
toch,
ik zie de vogels genieten
van de noten langs de bosrand
de laatste bessen geurig en zoet
en ik sprokkel de goesting
een aanvuring, de moed
om te feesten bij lichtjes
in kleurige pompoenen
wil de betovering ervaren
van de stilte luister
in de deemstering
het vroege duister…
KLOOSTERWIEL
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
699 als vrede iets met harmonie van doen heeft
schuilt het geheim misschien wel hier
terwijl een bleke maan op het water drijft
een late vogel naar zijn rustplaats wiekt
waar het boerenland zich in gewijde stilte
hult en elk gerucht in het duister verstomt
het riet een bewogen lied van vrede ruist
de schepping hier al eeuwen…
Is dit de Koning?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
699 Is dit de Koning die werd verwacht
geboren in die duistere nacht
liggend in een krib en stal
de verlosser die de mensheid redden zal?
Is dit kind op aarde neergedaald
koning waar geen pracht van straalt
die eens het kwaad verdrijven zal
de satan brengt tot diepe val?…
Schemerhuis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 Een vroege kamer in maart
aan het tapijt kleven de resten van slaap
op het kussen de laatste droomsporen
waar het duister nog in huist
van beneden geurt, niet uitgepakt,
de nieuwe morgen
naakt stappen we de nacht uit
hullen ons in de sluiers van de dageraad
we gaan op weg en met elke stap
scharniert de poort verder open
traag sijpelt…
Cheops
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Zittende op de top
van Cheops piramide
tussen vogelschijt
en andere halfvergane
grote en kleine noden
overdenk ik:
Het is niet erg Cheops, vriend
ook ìn jouw graf
heb ik de uitwerpselen
al niet kunnen tellen
In die duistere kamer
uit rood graniet gebouwd
heb ik - plotseling alleen -
geen ogenblik getalmd
en gauw mijn benen
en de rest…
Nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
467 Het is niet alleen
de stilte die nu langzaam
zijn entree heeft gemaakt en
de dag indigo kleurt in
zwoele streken gestreeld
door de nacht
Die slaap laat aantreden
en ogen doet sluiten
Het verkeersgeluid verstomd
De lichten dimmen
Zacht
Niet alleen 't
laatste rondje met
de hond langs het park
wat zo anders geurt in duister
en…
PRINCESSENMUMMIE.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.412 Nu moet zij eeuwig in het duister wonen,
De trotse dochter van de Pharaonen ... .
Of is haar ziel als ster bij Ré gezet?…
In mijn Doka (variant op gedicht " De Duivel " )
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
518 in mijn donkere kamer
ontwikkelen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest
waarvoor ik ernstig huiver
het kan zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit denken
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of zich…
Voorgoed
gedicht
3.3 met 11 stemmen
17.372 Wij tastten in het duister naar elkaar,
een oogwenk dat wij ons onsterflijk waanden,
en zijn niet dan elkanders nabestaanden;
het bed is ons niet nader dan de baar.
Geen troost valt aan het najaar te ontlenen,
de bladeren verworden in de goot
en de gelieven zijn voorgoed verdwenen.…