3181 resultaten.
Hemelhoog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 Gods liefde is hemelhoog
Tot aan de wolken reikt Zijn trouw
Het is de vaste rots waarop ik bouw
Op Hem richt ik het oog.
Hij wil mij leiden van dag tot dag
In alle omstandigheden van mijn leven
Zal Hij mij Zijn hulp en bijstand geven
Ik prijs mijn God met groot ontzag.…
ONDER DE SNEEUW
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.224 Laat de Ouderdom de lokken
Met rijm en sneeuw belaan,
De Liefde blijft er groeien
In vrome Jeugd ontstaan:
In stramme borst besloten,
Nauw merkbaar voor het oog,
Toeft zij op schoner Lente
En Bloeitijd — hier omhoog!…
Ode
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 Dat glorie zal wonen
daar waar je stappen gaan
in de bomen
en 't oog van de zomer
in 't wakkere hart
niet van verlangen zwaar
dat je het bloed
van de bomen en de zomer
door je aderen voelt vloeien
en in 't kloppen van je pols
de adem van allen kunt horen
Dat het hart
een frisse bron blijft -
een onophoudelijk stromen
van licht en leven…
Hemelhoog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 Gods liefde is hemelhoog
Tot aan de wolken reikt Zijn trouw
Het is de vaste rots waarop ik bouw
Op Hem richt ik het oog.
Hij wil mij leiden van dag tot dag
In alle omstandigheden van mijn leven
Zal Hij mij Zijn hulp en bijstand geven
Ik prijs mijn God met groot ontzag.…
Hoe ver nog?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Waar ik verdwaal door duisternis
gaat U mij voor in zuil van licht
zelfs door de dichtste wildernis
houd ik mijn oog op U gericht.
Als wateren mijn weg versperren
baant Uzelf voor mij een pad
door de nacht bij licht der sterren
houd U stevig mijn hand gevat.…
Verborgen tuinen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
684 Ik had willen dansen
onder het oog van de zon.
Ik zou me onderdompelen
in een plantenrijk
haar dauwtranen kussen
me neervlijen in een groene nevel.
Voorbije vlinders uitnodigen
en een lieveheersbeestje
dat haar leven uitstippelt
mischien mijn dromen laat leven.…
doortocht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
459 viel de stilte
hoorbaar als een waterdruppel
begon de dwaaltocht door de grot
kalksteenkegels sperden ons de weg
als stenen afgodsbeelden
wanhoop droop in pegels
van het gewelf
langs torenhoge ijskaskaden
van langvergeten angst
heel even fonkelde het meer
agaten spiegel in het vuur
van onze fakkels,
onpeilbaar als het navelstarend oog…
Schemerhuis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 in maart
aan het tapijt kleven de resten van slaap
op het kussen de laatste droomsporen
waar het duister nog in huist
van beneden geurt, niet uitgepakt,
de nieuwe morgen
naakt stappen we de nacht uit
hullen ons in de sluiers van de dageraad
we gaan op weg en met elke stap
scharniert de poort verder open
traag sijpelt het licht het oog…
Kamp Westerbork
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
712 zit
verrassen bij elk moment van denken de ideeën
die bewegen als spreeuwenwolken door het hoofd
of vissenscholen in het water
wendbaar
tot gedijen dienen zij
om in aanleg te verdwijnen bij volgroeiing
zoals het bij talenten is
in netten schrijf ik ze
en vang ze in hun vlucht
vogelvrij gevochten
blijkt mijn blik met arctische koelte
oog…
Ruimtevrees
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.422 Niet voor de woerd die plotseling en onbedaarlijk
groen het zonlicht en je oog inzwemt.
Kijk bij je voet, maant hij, waar speenkruid
bloeit, de lucht gespiegeld blauw is in het diep.
Voel warmte op je neus, zie 't vroege blad
van vlier. Je keek te ver. Wat je zoekt is hier.
--------------------------------
uit: 'Uitzicht genoeg', 2013.…
doel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
618 De kade waar ik veilig thuis kon komen,
ben ik uit het oog verloren.
Ik zie nog wel de vuurtoren,
die mij de weg wijst,
maar mijn hart laat mij niet aanmeren.
Had ik nu maar de moed
mijn anker uit te werpen
en recht op mijn doel af te gaan.
Ik mis altijd die ene zijstraat,
die er mij zou kunnen brengen.…
Vrienden in mijn hoofd
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
868 Wie is dat toch, dat kereltje,
die in mijn oog zetelt en ziet,
dat ik niet loop, maar jaag.
Wat motiveert toch die filosoof,
die in mijn oren zit en me tegenspreekt,
wanneer ik anderen wil overtuigen.
Wie is dat toch die clown,
die schatert in mijn brein, waarom?
Wanneer ik jammer: Ik voel me down!…
Macro
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Nu een ander leven van mijn hand
die mijn hart laat bonzen
door je scherp te stellen met mijn oog
met jouw ademhaling ver weg.…
Jager & Jager
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
672 Zijn ferme vleugels brachten hem
op juiste hoogte, zoekend naar een prooi
het oog gericht op alles hem tot leven.
De cirkelgang steeds lager ingezet
een noodzaak brak de wet,
behoedt je zelf, een doel te zijn.
Zijn waakzaamheid nog amper ingedaald
de scherpte van een dof geluid
een golf die raakte, snijdend binnen.…
dichter bij de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
742 hij ziet me staan
komt naar me toe
ik kijk hem aan
hij zegt geen woord
ik voel dat hij
mijn hijgen hoort
ik bid, ik wil
niet met je mee
het blijft doodstil
plots in z’n oog
in zijn pupil
een regenboog
nu word ik bang
uit niet mijn angst
stilte duurt lang
ik glimlach wel
blijf mezelf
in ’t helse spel
‘k geef steeds maar…
DE EOOLSE HARP
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.413 De nachtwind weet niet wat hij doet,
Die al haar snaren dwingt te trillen,
- Zo min als 't oog dat, door zijn gloed,
Ontroering in een rein gemoed
Verwekt, maar niet vermag te stillen.…
Wolf
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
475 Ik ben een eenzame wolf, die over
de ruwe steppen rent en die 's nachts
met één oog open slaapt. Ik ben niet
bang voor één of andere sjamaan, die
mij nu in schaapskleren denkt te kunnen
benaderen en de strot door te bijten.…
Morgen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
526 ik stem morgen voor de vrede
op degene aan wie ik die taak
toevertrouw van bruggenbouwer
die van verbinden weet
die door verschillen heen kan kijken
inzet op dat wat ons bindt
oog en oor heeft voor
alle lagen uit de samenleving
positiviteit hoog op agenda heeft
kleur geeft aan de politiek
die respect heeft voor mens, dier
en natuur…
Terwijl je loopt
gedicht
2.5 met 40 stemmen
2.566 Komt er in de natuur een rechte lijn voor
denk je;
de horizon is er een
en de zgn. pijpestelen als het giet,
spiegelbeelden in een waterplas,
de lijn die ze van de wereld scheidt - alleen
met je oog half
in het water zie je dat precies;
evenwicht is ook zoiets, een vrouw
als ze, de handen gevouwen
om haar knie, met je praat, het tere
streepje…
Keizersgracht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
523 Het was zomerhitte en hij wilde natuurlijk de
boel flink later doorluchten, ook met het oog
op zijn nieuwste roman, die anders maar stikte.
In de verte hoorde ik stommelgeluiden en naast
zijn huis waren de goudkleurige bordjes van zijn
edele buurman Boudewijn Büch zichtbaar verwijderd.…
Wanneer alles hopeloos lijkt
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
542 Een nieuw soort democratie is geboren
De democratie der blinden
In een wereld waar eenoog koning is
Het andere oog knijpen we dicht
Als onrecht geschiedt
Of in Brussel een bom ontploft
De schaamte ver voorbij
De graaicultuur
Men weigert het boetekleed aan te trekken
Terwijl de bedelaar buiten sterft van armoede
Over alle partijgrenzen…
mijn opa en ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
655 ik hou het niet echt kort
ben vaak herhalend;
van haver tot gort
is voor mij bepalend
ook al zeg ik weinig
ik heb al veel doorgezaagd
met een diepgang waar
niemand naar vraagt
in mijn periodieke hazenslaap
oog ik een diep denker
zelfs een foto wordt getrokken
recht voor mijn raap
mijn opa was bij het toneel
net als ik, een levende…
Toen en thans
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
461 Rood-groen-rood-groen,
nooit eens oranje,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
het gaat te vlug,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
zo is geen verkeer mogelijk,
het licht verspringt te rap,
soms snellerer dan
het oog volgen kan.
Toen-thans, toen-thans
en ertussen een reidans
vol aaneensluitende vergissingenenen ...…
Het struikje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 jij voelde hoe
bloemen struiken
en bomen hun
dromen kleur gaven
geaard en reikhalzend
naar de hemel met
energie en licht
je glimlachte
naar de prilheid van
knoppen en blaadjes
ontlaadde hun
spanning door ze
in warmte te
laten ontluiken
had oog voor
het struikje tussen
tegel en muur dat
bij iedere bui leek
te verzuipen maar
al…
Donker licht
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
393 gedragen
werd door donker licht
ik miste het zicht
waar contrasten
altijd vorm gaven
bleef alles beslagen
jouw vervloeien
in ruimte leek een
onomkeerbaar proces door
mijn schreeuw stopgezet
alles werd direct
gereset naar de
laatste werkelijkheid ik
was je gelukkig niet kwijt
door een breuk
in de tijd verloren wij
elkaar uit het oog…
bellenblaas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
504 een helm berooft zijn hoofd
van licht en wapperend haren
moeder neemt hem mee
voor de eenden in de vijver
heeft hij geen oog voor
vogels en bomen evenmin
zijn hand omklemt een flesje
met de andere houdt hij
de blaastuit vast
dit is zijn heilige Graal
de onvaste stappen van een
onwillig lichaam zijn vergeten
het innerlijke kind…
Voel Je Kleuren
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
482 ochtenddauw
die rust van toen
voel weer hoe je
die eerste keer genoot
van haar zacht als fluweel
je verloor je hart
aan die ene vrouw
was totaal verward
voel weer de sensatie van
al die machtige kleuren
verenigd in je eerste regenboog
maar probeer te alle tijde
het zwart in je leven te mijden
laat het niet gebeuren
het is de doorn in het oog…
Spielerei
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 Hij verstijfde en werd roerloos
in een poging te ontzeggen
wat hij net gezegd had
Hij zette zijn bril weer op
tegenwoordigheid van geest
op het oog hebbend
de blik vernauwend
tot een speldenprik
Zuilen van grammaticale regen
overspoelden
zijn woordafleidkundig relaas
Daarop werd hij gedachteloos…
Solar orchis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
432 Zover het oog reikt sprankelt een mêlee
Van oogverblindend schone orchideeën
Lichtdoorschijnend violet scharlaken
Vonkenspetterende lentefeeën
Nachtvlinders als paasvuur torenbaken
Vuurvliegjes bevrucht door zonnedauw
Lucide colorieten bloedkoralen
Fonkelend lapis lazuli blauw
Flonkerend langs zacht glooiende dalen
Blinkend rood in…
Gerbera, gerbera
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
567 Mijn kleurpalet contrasteert
diepzinnig met mijn oog.'
Moet toegeven dat ik geboeid
een magisch gat in kijk... Ontkom ik
of los ik op in een peilloze ruimte?
Ondertussen verpozen bijtjes, vliegjes en
ander gewemel zich in je zoetigheid...,
dénk ik, maar zie ze niet. Benijd ik ze?
Zijn ze verzwolgen door je ernstig centrum?…