2730 resultaten.
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 handen traag bewegen
ik schrijf wolken leeg
in het ondergelopen veen
waar afgestorven bomen
het landschap verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in de nacht
wanneer hij zich laat
vangen in mijn woorden
ik leg mij onder zijn vleugels…
Arend
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.116 Kou kon niet deren, zo hijzelf beweerde
A. was sterker, liep blauwtjes af te bekken
zijn klinkklare vleugels uitgeslagen.
Wij geloofden met trouwe hondenogen
dat hij berglucht ging trotseren, vlagen
waanzin voor ontwaken. Ons op zou wekken.
Arend brak zijn veren, schreeuwend, bedrogen.…
Geografie
gedicht
3.7 met 26 stemmen
14.811 Belanden in narita, het veld der vleugelen,
en een stad zo onheimelijk als de gebeeldhouwde
tempelwachters hier, dieren en demonen.…
Leiden onthaalt meeuwen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.037 de meeuw heeft het wel gehad
met zee duin en strand
ziet ze krijsen slaan woest
hun vleugels uit op Rapenburg
Levendaal Hoogwoerd den Burcht
Claresteeg ja op de Stille Mare
burgers klagen zeg wat mot dat
durven niet meer uit hun huizen
een misstand net vele pluizen
heden kan ik verklaren:
geen tot gering presteren als meeuwenverschrikker…
Sluisje bij Eemnes
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
651 Op de grens van wind en water
Bewegende wimpels, streep in de lucht
Klotsend het kluiswater en aan de einder
Wieken de tweetakt vleugels voort
Op de grens van warmte en regen
Wenkt de wal vol ongeduld
Aan groen uitgeslagen touwen
Trekt de patrijspoort en de mast
Twee identieke zwart-gele fietsers
Snijden geruisloos de polder in
Een poes…
Het gedicht
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
834 gedicht, snapshot van ‘n moment
waarin de dichter emotie en sfeer
verwoordt en deelt met soulmates
foto’s tonen wat zijn ogen zagen
z’n gedicht verwoordt bijhorende
dimensie van gedachten en gevoel
dichter zijn we door het dichtvuur
om onze sensaties te verwoorden
als gevoel ‘t verstand overweldigt
dansen woorden op vleugels van…
Nauw hoorbaar
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
696 eigen karakter
omrankt een fonkelend spoor
waarin verdriet en vreugde
elkaar afwisselen
bloesemrood wekt de aarde
ontvouwt zich de oogst tussen lippen
die je het leven schonk
liefde is de spil van alles
het allerschoonste geheimnis
nauw hoorbaar
stroomt het water
beminnend door iedereen heen
tot de laatste waarheid
voor altijd de vleugels…
Vogelvrij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
627 Hoog, sierlijk, vrij,
beschreef hij cirkels in 't azuur,
cirkels en triomfbogen
met vleugels als zeilen
die na 't stijgen, op de duur
nauwelijks nog bewogen.
Spiedde het landschap, diep benee,
zeer gebrand op prooi
ergens in de groene loverzee
moest en zou hij vinden
want in de ijle rotsplooi,
hongerige kuikens, nimmer tevree.…
toekomst tegemoet
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.141 ‘Hier vind
je wat of wie je zoekt’ zegt iemand
Lichtvoetig loop ik mijn toekomst
tegemoet, laat me op vleugels drijven
Dan dringt dageraad door. ‘Nee,’ zeg ik
vechtend tegen tijd ‘laat me blijven’…
Vers gedolven lucht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 Ontgonnen ontstaan er bronnen
waarmee men tijd en land wil
winnen en oude lagen afgraaft,
gestaag beklimt een kind de
helling waarboven speelse winden
geduldig zand te spinnen staan,
slaan vlinders vleugels uit om
in de zachte schaduw van een
kind een innig lied te zingen
over een gedroomde vlucht,
ongeduldig, ruisen diepe
verlangens…
Vuurberg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
425 Verscheurd breng je verkrachte wanhoop
ademloos wordt een laatste toeslag
uitgestoten als schaamrood knaagt aan een
schitterende fontein met verstoft geweten
wanneer avonden rood kleuren
stijgt de mens voor een laatste
maal boven zichzelf uit en zoekt
op vleugels van aflandige wind
naar verloren gewaande duiten
jij schatert, spuugt…
Verhef mij
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
681 Verhef mij tot de grote droom van ’t zwijgen,
tot waar de ziel haar eigen vleugels vindt
en niet meer hoeft naar willekeur te neigen
maar kijken durft met ogen van een kind.
Verhef mij tot de hoogte van erbarmen,
tot waar ik stilval bij gebrokenheid
en niemand nog maar enkel wil verwarmen
omdat ik hoor hoe nood ten hemel schreit.…
requiem van een huwelijk
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
1.182 wind
via geselende stormen
tot verstikkende windstilte
van verwarmend vuur
via uitslaande branden
tot smeulend koudvuur
van verstrengelde rotsen
via rondvliegend puin
tot verscheurde aarde
hun huwelijk had het allemaal
ze hebben het helemaal gehad
ze zijn niet langer man & vrouw
de abrupte scherven
zullen bevrijdende vleugels…
Nachtvertedering
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
500 Misschien verwen je mijn intimiteit
met nachtvertedering van jouw vleugels
vliegen zwaluwen bij dag
alleen om de zon te ontmoeten
niet bij nacht zonder wanhoop
zijn dromen altijd mooier
dan werkelijkheid
of ben jij het dromen vergeten
span je de kroon in beter weten
met mijn handdoek in de ring
omdat ik geen liefde meer ontving
slechts…
Rotpapegaaien
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
690 Boerse plebejers
voeren de boventoon, hun narcistische en tirannieke vleugels
fladderen uitzinnig in het rond. Louter stompzinnige spierkracht. Bedwing hen. In de kooien met die valse handel, hoogmoedswaanzin en achterlijke bemoeizucht!…
Beklem mij niet
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
587 verwen
laat mij opgaan in het leven
wegen ontdekken vrij en blij
nieuwe avonturen laten beleven
dat is het beste vooral voor mij
je moet mij niet willen bedwingen
mij in 'n keurslijf willen proppen
ik zal vechten om er uit te springen
er tegenaan blijven schoppen
totdat je mij als vrij mens zult gaan zien
die het nodig heeft haar vleugels…
uit "een hagenees is niemands knecht" (hoelang duurt geduld?" deel 2)
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
760 zoen
te kunnen vangen
als een vlinder die landt op mijn wang
nee ik lul niet over overdoen
de vlam in de verte komt dichterbij
maar mijn vulpen is leeg
geen schrijverij
een a4 die wegwaait in de wind
omdat het weer geen letters kreeg
soms komt die droom dan uit
maar je verliest steeds meer van jezelf
als een engel zonder vleugels…
LANGZAAM GAAN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 Het schone morgenstrand
ligt blank en leeg
onder een vlucht zwanen
laat hun zingende vleugels
schuchter weergalmen
steunt die weemoedige stem
van teer wellend verlangen
naar geheime verte
de witte vogels
vliegen tussen doffe zee
en vroeg wolkengrijs
vol onvoorspelbaarheid
die rustig wacht
waar hemel en water
elkaar ontmoeten
verdwijnen…
die dag te sterven
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
727 niet doodslaan
naald na naald
in ogen,
ontredderd blauw
nijptangen in bolle buiken
trekken de dood naar lege handen;
het geschreeuw waait
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw
niet doodslaan
trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze schaduwen, kind
na kind
uit het stof, uit versteende vleugels…
De abdicatie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
806 al jaren trekken Wij van Willem Drees
op vorstelijke vleugels vloog de tijd
dan komt de dag, ook voor de majesteit
dat zij kan zeggen: basta ... klaar is Kees
mijn jongen, heb geen last van hoogtevrees
je pad heb ik met liefde geplaveid
na 45 jaar geborgenheid
mag jij beginnen aan je eigen race
vertrek nu uit het dorpse Wassenaar
en laat…
Berenvel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
697 Haar vleugelen die zijn
bewegend in glas, helder
De tijd lengt 't vervolg
van opeenvolgende uren
Nooit ziet zij de breuken
door golvend geweld. Gezien
haar craquelé schoonheid
Schampend geraakt, vele muren
Tijd zelf zingt vol de borst
Woorden die reiken.…
Gevleugeld forum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 gewist
luidruchtige kooplui zijn samen met de tempelgebeden
in oude kleuren begraven
alleen de pilaren rijzen nog ten hemel
de eerbied ligt gebroken
en verborgen onder de alles vertredende
voetstappen van heden
elke steen in de metropool zucht
en zwoegt tevergeefs
om de historie voor te blijven
- de langste adem wint -
slechts vleugels…
Ze is klein, haar gevoel is groot
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 Zij die bij de sterrenknuffels sliep
het haar van de ruimten droeg
in zilveren vleugels stuifmeel
over de Melkweg blies, gevlochten
klaprozen op haar regenboog.…
Een nieuw jaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
685 Ook in het nieuwe jaar zal Hij ons leiden
Wij mogen op Zijn woord vertrouwen
Wetende: op Hem kunnen we bouwen
Hij blijft Zijn vleugels over ons spreiden.
Wat een troost om dat te mogen weten
Dat we niet alleen in het leven staan
Maar dat God met ons mee zal gaan
Hij zal ons ook in dit jaar niet vergeten.…
Een nieuw jaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 Ook in het nieuwe jaar zal Hij ons leiden
Wij mogen op Zijn woord vertrouwen
Wetende: op Hem kunnen we bouwen
Hij blijft Zijn vleugels over ons spreiden.
Wat een troost om dat te mogen weten
Dat we niet alleen in het leven staan
Maar dat God met ons mee zal gaan
Hij zal ons ook in dit jaar niet vergeten.…
Deemoedig?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 verlicht door de
vleugels van de tijd
koestert het de contouren
van het lichaam, gouden randen
aan een moegestreden horizon,
de diepste nerf
van een zwijgende nacht
de zwakste lichtjes
feller stromen
op de gespiegelde achterzijde
van de dromen om
aan de schaduwen
ontkomen,
de zingeving
gewogen in gewichtloosheid
in alles…
Hoezo klassiek?
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
579 Je onbekommerd mee te laten voeren
vrij zwevend op de vleugels van 't orkest
op een van Bruckner's negen symfonieën
luister, wees stil, wees open, 't is geen test
geef jezelf prijs aan ritme, melodieën
en laat je geest zijn eigen wereld dromen
sta toe dat kleuren, vormen, fantasieën
de plaats innemen van je daagse gnomen
ontsnap, ontspan…
De ochtend is mooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 Met je vleugels spreid je warmte,
verzacht je de pijnen van mijn woelige gedachten.
Mijn hart zinkt in een snelstromende rivier.
Jij bent mijn haven en ik
de bodem.
Je raakt me aan en onze lippen gloeien.
We staan op het dak en zien de verte.
Een dag is te kort.…
Wemelbed op zondag
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
602 een Vlaamse Gaai vliegt naast zijn vleugels,
prikt en graait naar de kleinen
maar lonkt liefelijk naar de groten.
ik jaag hem naar De Zevende Dag.
en de zon straalt haar licht
als lichte zeden
over mijn tuin van heden.
ik juich en spring en ren
en zing en hoop dat de buren
niets zien, niets horen.…
Illusie (2)
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
639 leken
Net zo snel verdwenen
Bij het ontwaken
Uit de zwarte nacht
Waarom treuren
Om een fata morgana
De ultieme illusie
Een droge spons verlangend
Naar een druppel water
Om weer te leven
Te herrijzen
Uit de zwarte nacht
Als de illusie dan werkt
De vuurvogel herrijst
Zijn vrijheid tegemoet vliegt
Waarom dan zijn de vleugels…