27289 resultaten.
“Krinklend water, stille Margot”
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
382 Weet gij waar de wind geboren wordt,
door tegen uitroeiing te rebelleren,
zegt hij die broeikas niet te tolereren,
een zachte stroom die omhult als herinnering.
Het verdriet huist in kleine hoeken,
tussen ademhalingen van de aarde,
daar draagt gij uw hart behoedzaam,
niet wegduwen, maar bewaren wat breekbaar voelt.…
Drentsche Aa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
312 Ik stroom langs beide oevers
voorbij
heidevelden, hooilanden en houtwallen
metaalblauwe weidebeekjuffers
komen langszij baltsen
vrolijk als boven mij een woelmuisje
gespietst wordt waar
doornig struweel
gedijt
door een baars verstoord
dwarrelt en danst, als een wolk
het lemige zand, waarop
een zomerse bui tikt
en trommelt op mij…
JONGE VENNEN
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
183 In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan
twee meertjes van elkaar, die door verzakking
van weiland met moerassige omranding
geroepen werden tot krachtig bestaan.
Luchtige pijnbomen en dennen staan
aan de oevers, geven waterwelving
een dansspel van springende schittering,
waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan.
Het vroege kikkerkoor wekt…
Luctor non emergo
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
199 Het toenemende aantal
Zwembaden verslinden water,
Die gezien de verwachte tekorten
Een doorn zijn in het oog
Van de drinkwaterbedrijven,
Terwijl het open water in ons land,
Zo vervuild is door industrie
En boerenbedrijven, dat daar
Zwemmen suïcidaal is te noemen.…
Genieten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
184 De regendruppels krinklen
Belletjes op het water,
Het ranke riet wuift ze gedag,
De zonnestralen maken
Vele kleine regenboogjes,
De pompebladen wiegen
Zachtjes in ’t ochtendbriesje,
De witte en roze bloemen
Wiegen met de bladen mee.
En ik, ik zie het aan, geniet,
Ik geniet voor twee.…
Heen en weer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
155 Hij haalde in slechts één keer,
Bij één pomp,
In beide emmers water,
Rookt nu in alle rust z’n pijpje.…
Kwetsbaar evenwicht
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
231 veredeld water
ontsnapt geruisloos
aan Pandora's
kwetsbaar evenwicht
vanonder het
voorgedrukte deksel
ademt het kattenkruid
en wentelt zich
onhoudbaar stervend
in ongelegen wanorde
buiten elke
ontvankelijkheid
van ruimte tijd
geluid en licht…
vuil water op het asfalt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
2 van de bus
de blomme praat niet ze stinkt naar pis
in de scheur van de stoep waar de rat knaagt
ik wacht of ze nog iets zegt ze zwijgt
mijn vingers raken de steel niet aan
de stortstroom slaat de blokken kapot
zand en puin vullen mijn mond mijn keel
ik wil de nieuwe baan maar de baan wringt
en sleept me mee tot niks heel blijft
vuil water…
Vissend op de Noordzee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
901 Niets ben jij, mens
gekluisterd aan het aards bestaan
mijn rijk reikt tot de horizon
de wind bepaalt waar ik zal gaan.
Ik bal mijn vuist en schreeuw hem toe
hier boven kun je heersen,
al het land op aarde is aan de mens
aan mij.
Eens zal ook jij je onderwerpen,
slaaf voor eeuwig zul je zijn.…
sarah, mijn vuur en rook
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.667 er nimmer
naar vroeg
onze tragische kilte
een zwoele wind
bewierookt haar naakte lijf.…
Hoe een omelet te bakken zonder het ei te breken
gedicht
3.2 met 16 stemmen
9.031 Leg eerst de schalen in een geur -
Aarde en wind, dat wat je bij kinderen vindt
Het dood konijntje bij de achterdeur.
Sluit dan bokaaltjes af,
Adem niet langer
Wees je eigen ruime graf.
Wacht nog een dag of twee.
Je eieren broeden met je mee.
Open de ramen op de derde dag.…
het verdwenen Groninger land
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 schreien
in de felle Januari wind het geschreven
woord waar niemand nog iets over wil vertellen
de stilte is sprakeloos en op het zwijgen
na bijna dood, deze dood lijkt zelfs
ontredderd daar er geen graf bestaat
dat veilig in de armen van
moeder aarde de slaap kan vatten
want de angst regeert, zelfs in de vluchtroutes
van dit bestaan…
Onbetaalbare Vrijheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 besef de waarde van vrijheid
door het te zien te ervaren
door jouw met haar aard toe te doen aarden
werkelijk vrij te zijn niet gebonden aan
rolstoel bed cathethers
of weet ik wat voor andere slangen
niet meer die ellenlange witte gangen
naar een eng diep verborgen apparaat
- op weg naar vrijheid of niet -
geniet waar je kunt geniet…
Vrij ervaren
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
716 Een koude wind schrijnt
en knijpt in het gezicht van
mensen, perst het ginter
en de toekomst uit, waarin de
aarde wordt verkleind, verarmd en zet
de wereld in de vitrine van de winter.
Verweerde oude stammen van vergeten
herinneringen, gesluierd door
andere culturen, die het getij
moeten keren, dan zonder enig erbarmen.…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Langs de rivier glinstert het water
als bewegend glas, maar aan de rand kleven de
resten van regen en oude bladeren. Wat stroomt, herinnert zich
toch wat het achterliet — de wind ruist, en neemt iets mee dat niet meer keert.…
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
464 Water streelt de ziel
golven nemen zorgen mee
vrij in het moment
De oever ontvangt mijn
gedachten in een trage stroming,
waar kleine rimpels spreken zonder woorden.
Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.
Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken.…
Beesten en mensen.
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.093 De aarde brenge voort wat kruipt ofte wandert,
In aarde zal het toch eens werden weer veranderd.
Het water geve uit het slibberige vee,
Het moet toch t’ zijner tijd vervuilen in de zee.
De lucht belaste ik met vogelen te krielen,
Want in de brede lucht verdwijnen hunne zielen.…
Aarde, wees niet streng
gedicht
3.5 met 12 stemmen
10.937 Aarde, hier komt een eenzaam lichaam aan
waarin een koninklijke zon is opgegaan.
Achter de ogen scheen een zomermaand,
het middenrif liep vol zacht avondlicht
en bij de hartstreek rees een tovermaan.
De handen voelden water, streelden dieren,
de voeten kusten stranden, kusten steen.…
Plens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Aarde verschuift, geeft dood en modderpoelen,
hoog water in hartje zomer heeft ons verrast,
Zijn we stomverbaasd dat het weer verandert?
Verander dan zelf, klinkt al lang menig sermoen.
Ja, dit jaar is het landschap fleurig en groen,
maar voorkom dat je geest teveel meandert.
Wie materie aanbidt, krijgt een tekort aan adem.…
Liefdesboeket
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.729 je niet meer los
nooit het gevoel van muurbloem
maar dansend als een blad in de wind
- op jouw melodie die mij bindt
gevoel gelijk bloemen der lente
en blank als een lelie op water
- voor jou, toen, nu en later
liefde, indien hiertegen een kruid
door mij stellig afgeslagen
- tot in lengte van dagen…
En de branding
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
895 Lopend langs de vloedlijn
Het schreeuwen van meeuwen
en de stem van een kind
verwaaien in de stormwind
Schuim rolt golvend naar ’t land,
bereikt donderend het strand
Keer op keer landt de zee
En de branding bruist
De verre einder als een lint
scheidt het water van de luchten
Wolken vluchten voor de wind
Lucht je hart maar in de storm…
Het liedje
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
911 ’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik kijk door het raam en volg de wind
De wind die mijn liedje wegdraagt
Mijn liedje over al het verdriet
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik sta bij het meer en kniel
Ik kijk naar de rimpels in het water
Naar de zorgen die worden weggespoeld.
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik luister naar de melodie
En soms…
Oceaanspectrum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 kon ik mezelf maar bevolken zonder mensen
of adem te verliezen in een tekstloos rondeel
kon ik maar ontwaken zonder grenzen
daarvoor hebben alle dagen woorden teveel
het lijkt dat de overvloed die ik ooit bezat
al lang is vervlogen met alle winden mee
de wind opent deuren naar het zwarte gat
dat verschijnt aan ons geestesoog gedwee
aan de…
Straks vieren we Zaterdagavond
poëzie
5.0 met 1 stemmen
959 Straks vieren we Zaterdagavond: Wind
Bezemt en ragebolt met macht van water
De luizen weg, en met rat'lend geklater
Hagelen de eier, droogramm'lend als grind.…
DE MENS
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
605 en ijzer van de sterren
je bent gemaakt van koolstof, water en supernova-atomen
door een vonk ontstaan
dieren zien jou als een dier om bang voor te zijn
jij beschouwt dieren als voedsel
laat het niet naar je hoofd stijgen, mens
op deze aarde zul je op een dag niet meer rondlopen
de tijd zal komen dat de mensheid niet meer zal bestaan
en…
Eoolse harp
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.139 Als de hand zal zinken,
Die het speeltuig heeft gevoerd,
Zal de harp nog klinken
Door de wind beroerd?
Zal haar klank bewaren
Van mijn ziel het kranke beeld?
Of Hem openbaren,
Hem wiens stem de snaren
Aanroert en bespeelt?…
Kantjes
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
4.854 laat me maar
wandelen in
het zand op
blote voeten
witte, hoge
wolken, zelfs
de roze, zijn
niets voor mij
waar ik kan
wortelen in
stevige aarde
ook al geurt het
niet altijd fris
de wind neem
ik er wel bij
laat mijn
armen maar
reiken naar
kantjes rozen
ijskristallen
in mijn schoot
zouden me niet
lang bekoren
waar…
Ave
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.399 lijnen van je ziel
versomberen door
uren, dagen, jaren
van aardse wind
het lied blaast
na zomerweelde
de herfstige pijnen
doorheen het korenveld
woorden ruisen en
balsemen hongerdagen
van stervende violen
wanneer een steen
wegglijdt uit je hand
het wordt tijd om te gaan
temidden van bomen
en bloemenstilte
het was een mooie…
duikend naar de diepte
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
1.374 wie heeft jou lief
als je het daglicht klauwt
met ongetemde slagen
als je knaagt
aan blootgelegde schedels
in het land van schaduwgras
je misleidt de dood
hoog in het zuiden
verstilt de aarde naderbij
grijpt breed de blauwe lucht
wijd uitgestrekt in ‘t zweven
volg de wind, volg je vleugels
in het dalen van de dag
vlieg, volg…
herfst
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
825 Langzaam trekt de zomer
haar groene kleed weer uit
en verwelkomen we de herfst
die zal schitteren als een prachtige bruid
gehuld in goudglanzend rood
en okergeel getint
brengt ze ons in vervoering
met haar kleurenpracht
tot ze haar kleed voorgoed
laat vallen
dat verwaait in de wind
en ze de aarde bedekt
met een zacht bladerentapijt
dan…