3063 resultaten.
Bij jou
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
736 bijeen
en wij sliepen terug naar jou
bij jou, bij jou, bij jou
was er een andere horizon
en minder ruimte voor twijfel
bij jou bleef het onbewuste binnen de inhoud
en had de vorm geen kans van slagen
bij jou was alles anders
en dat kon niemand begrijpen
bij jou had het weer
een andere betekenis
liet de maan de nacht
soms in een duister…
Blindelings ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
593 Zomaar een morgen als alle
andere in het vrome licht,
aandoenlijk zonder stekeligheid
van de nacht en nevel, waarin de
dagen hun bitsheid hebben afgelegd
en het duister zichzelf met zwart
fluweel heeft gedrapeerd, waarin
een minstreel zijn fluisterwoorden
onbelemmerd uit zijn hart en luit
laat stromen en in alle toonaarden,
na jaren…
Mysterie
poëzie
3.5 met 4 stemmen
3.321 En hetgeen in haar duister blijft hangen,
Een levende smart schoon ze zwijgt,
Is de snik van een eindloos verlangen
Uit een droefheid die woordenloos hijgt.…
Getekende
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
571 jouw lach waarachtig
reflectie door de nacht
hangen gezonde wortels
aan het boomgetekende
organische ankers
van de vrijgestelde ziel
tussen bewegende delen
elementen
voor - en nadelen
balans over emoties
ziel over hart
adem en vrede
groeiend in vreedzaam
respect voor al wat leeft
ben je nachtglimlach
glimlach van ‘t duister…
Fantasievriendin
hartenkreet
3.0 met 15 stemmen
2.025 In mijn weke dromen kom jij me tehulp,
als het dreigt mis te gaan met mijn bestaan,
er duistere vijanden rondom zijn, die ik
niet of nauwelijks herken, maar jij wel,
vechtend voor mijn zieleheil, 100 %
een vechtmachine vol liefde voor mij.
O Uma, o ja, abracadabra!…
Minnen is beter dan bemind te worden
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.775 Minnen is beter dan bemind te worden,
Oneindiger en eeuwger als de grote
Hemelen die de duistere besloten
Tuin dezer aarde in hunnen luister gorden -
Als ooit mijn hart tegen uw gulden orden
Opstond en kreet zich uw enig verstoten
Kind onder al zijn zalige genoten,
Liefde, vergeef, als ooit mijn lippen morden...…
labyrint
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
784 Hoe kon je dan toch zo verdwalen
in een duister labyrint,
van gedachten en van woorden
tot je nergens meer antwoord vind?
Hoe kon het dan toch zover komen
jouw dolende ziel in lijdzaamheid en
geen geworstel en niet vechtend
maar verdwenen in gelatenheid.…
De gelukkigen
poëzie
3.6 met 9 stemmen
1.487 Zij schrijden onder 't vaag geruis der blâren
Door 't zwoele duister van een sombre laan
Waar hier en daar een eenzame lantaren
Het lover in een zilver licht doet staan.…
De verdwenen reddingsboei
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
732 als ik in het donker stond
tastend naar mijn reddingsboei van wit
verdwenen zonder enige duiding
‘t gewicht van het leven niet meer vond
golven van blijdschap of plezier
die vanwege gewenning als
vanzelfsprekend beschouwd werden
noch de stormen die er waren
behoren tot mijn werkelijkheid
doch als mijn ogen het duister
omhelzen en haar…
HERFSTGROND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Het duister binnen de zachte wanden
is al wat daar woont een vertrouwde wacht.
Warme wil om te bestaan blijft branden!…
Mist
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
578 De dieren zweven op het witte deken
alsof ze zitten in een nachtelijke trein
waarvan alleen de ramen zichtbaar zijn
op ‘t moment dat die het duister breken.
De adempluimen van ‘t grazend vee
versmelten dampend met de mist
zodra de koppen neergaan naar ‘t gras.…
Schemerende stromen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
433 Geduldig blijft de deur gesloten
waarachter onwetend het duister wacht.…
Vleugellam
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
516 de geschiedenis herhalen
met gedichten over de dood en het verval
en liefde die bleef zwijgen in alle talen
zelfs hoop, toch ooit een vriend
bevond zich dwalend in een dal
waar het hart sprak als een mond
en het brein zweeg over pijn
sliep een taal zonder venijn
vleugellam,
hadden we willen beweren
maar de mystiek bewees
ons, in ‘t duister…
Perpetuum mobile zoektocht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 paden in cirkels gaan
volg mijn leven in hoeken
donker uit het licht
blijf stug in schaduw zoeken
naar zonneschijn en evenwicht
geen wegen lopen recht,
noch krom door vlakten of bergen
en langs de waterkant
kan niet de stroom verbergen
dat diepte energie bepaalt
ik loop mijn weg in lijnen
’t zij recht of krom
dwars door licht of duister…
Een grote stilte
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.483 Wij kruisen de armen op onze enge borst,
zwelgend het duister met de dikke dorst
van wie om water kreunde eer hij verstomde.
En deze vracht, dit groot benauwen wordt
voorsmaak van het gebeente dat verdort
onder het marmer, in de rèchte tombe.…
Het vege lijf ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 Ben ik te laf en moet ik opstaan
als het duister de zon overstijgt?
Laat ik mij uit dit lijden verlossen
tot het pleit is beslecht? Ben ik
de laatste vis in een lege oceaan?
Saudãcoes de Lisboa (4) último.…
NUCHTERE LEIDING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 De Sadduceese Joden geven heden
nog duistere woorden en gedachten,
daar zij Christus, onze Heer, ter dood brachten,
Hem leed, onrecht en verdriet aandeden.
Die schuld van twintig eeuwen geleden
kan men, ondanks vergeving, nooit verzachten.
Niettemin wilde hun geloof trachten
zich met onbaatzuchtigheid te kleden.…
Smeltwoorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 dan vloeibaar
lichtende wolken trekken voorbij
als hemel van een gesluierde maan
die mij zwijgend gadeslaat
huid van poriën die openstaan
is ontvankelijk voor weldaad
ieders blik is naar buiten gericht
weg van het vergeelde papier
de nacht toont z’n glimmend gezicht
bezweet van broeiend vertier
nagalmend met een klamme dreun
warm duister…
Tuinen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.597 Tuinen, schemering van weelde,
duister weg, mijn koninkrijk.
Uw gestalten, marmerbeelden,
nemen nachtelijk de wijk.
Heug'nis die op 't verst bedacht zijt,
weet gij nog van 't ijl foreest,
van der voog'len schrille zachtheid -
lente-uchtends teder feest?…
Vederlicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
701 passerende last
- wat voorbijtrekt is vederlicht -
ver weg blijft een illusie achter
op zolder staan de schapen
geschoren en dicht opeen
vertellen wollige verhalen over
muzikanten die bomen
als podium benutten
door het bos zwerven de ballades
ze landen op kale takken
begroeten met een zeemanslied
de fluisterende lichtstippen
voordat het duister…
er zij schaduw
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 of men wil of niet
vaak blaast wind
stof door het hart
het bevuilt verlangen
houdt het licht apart
en maakt ogen dof,
gevoelens blind
soms ben ik stuurloos
en weet niet waarom
dan kiest de dag
zijn eigen plan
dat het verstand
verre van volgen kan
en mij verstookt
van een enige lach
of kieren dicht naar buiten
met een duister gezag…
Aardedonker
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
405 tijd te gaan, toekomst te delen
zonder omzien
of omzichtig slaap af te wegen
voor je het weet gaat het richting
categorie
voorbij voordat het goed en wel
en zo goed en zo kwaad als het
gaat, gebundeld
in onbegrijpelijke codewoorden
dan vallen de letters op hun plaats
regel voor regel
vullen de voegen zich met gewicht
vormeloos duister…
Droom
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
618 Achter de schaduw van de zon
glanst het duister gepolijst
daar beluister ik weer jouw verhalen.
Hoe jij je dag hebt doorgebracht
wat jouw idealen zijn
in de toekomst van mijn utopie.
De dauw maakt het beeld onscherp
aan de horizon vervagen de sterren
waarin de merel ontvlamt in melodie.…
en nu?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
527 het luchtledige laat mijn snaren trillen
ofschoon de zwaartekracht aan mijn
voeten kleeft, de nachtelijke muziek
maakt onwijze sprongen
of ik deze dans kan eerbiedigen
om mij te dragen door de poorten
van de dood laat mijn lijf onzeker
schudden in het duister dat me plooit
er is geen verlangen zonder averij
geen wal om aan te meren…
ritueel
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
626 van wonderlijke luchten
mij dompelt in donzig wit en blauw en grijs
zoals ik de eerste geluiden om me heen beluister
waar de stilte nog alle ruimte heeft, het licht nog
teer en schuchter, de prille dag onaangeroerd
nog ongevuld met mijn gedachten speelt
zo tasten mijn ogen ook bij het nachtelijk uur
de sterrenhemel af of er in het duister…
Deemoedig?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 Wachtend op
de morgenraad,
dankzij haar
penselen met
wat verse streken
verwaterde verf, ontsluit
zich de intimiteit
van het duister,
rusteloos draaiend
wiel op de velden
van het canvas.…
denken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 straten die ik veranderde, eens had je er juist door gewandeld
en soms waren de spiegels duizelig van je aanwezigheid
wie weet, misschien echoot de zelfde vogel door beiden van ons
gisteren gescheiden in het duister van de avond…
Daglicht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
455 Morgen die de kim doet blozen
En straalt over ruime veld
Weer verlangen doet naar geurige rozen
Dauwdruppels aan de takken telt
Verlicht het land bestrooid met parelen
Over een deken van diep smaragd
Nadat aan de hemel sterren fonkelen
Als diamanten in duistere nacht.…
vrede ligt over de horizon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
473 Tot ver over de horizon schijnt ‘t licht
Dat overal liefde en vrede brengt
Zich zonder dat wij vragen tot ons richt
En ons duister met zachte glans vermengt
Een zachte stem die ons noodt te komen
Roepend vanachter verre horizon
Die ons vraagt om niet te blijven dromen
Maar te komen tot de levensbron
Laten we dan gaan in vast vertrouwen…
Voorbij mij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 zult jezelf aanschouwen
(als ooit het grijs jou bedekt
dan wel eerder)
het is een moment al dan niet
door de ziel of het heelal
of door eigen vlees opgewekt
in een lach of blik
een stap of woord
soms middels een aanraking
uit het onvervangbare niets
dan blijkt dat mijn ware gestalte
beschreven in een vredige tel
of zelfs in het duister…