332 resultaten.
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 De wijzer stopt
en ik doof het avondlicht.
Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Oude bomen staan
valt een blad zonder geluid
de aarde luistert
In het stille opstaan
van een stam voel ik hoe een oude
rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt
en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt.
Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering. Een plek…
Let op je gedachten, ze worden woorden.
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.775 Let op je gedachten, ze worden woorden.
Let op je woorden, ze worden daden.
Let op je daden, ze worden gewoonten.
Let op je gewoonten, ze worden karakter.
Let op je karakter, het wordt je bestemming.…
Waar de huid dun is
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
400 Lichte vleugelslag
stil op mijn trillende huid
zo breekbaar als ik
Soms voelt de aarde als een
storm onder mijn huid. Elke blik, elk woord —
een echo die lang blijft hangen. Ik draag geen pantser; ik
luister met mijn hele lichaam, en zelfs stilte kan soms te luid zijn om te dragen.
In een ruimte vol stemmen zoek
ik naar zachte, veilige…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Ik schrijf om te zijn
niet om begrepen te zijn
stilte in zinnen
Poëzie begint niet bij woorden,
maar bij dat vage moment waar iets in mij
beweegt zonder dat ik het nog begrijp. Een gevoel dat zijn
stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen.
Ik schrijf niet om uit te leggen
wat ik bedoel, maar om te bewaren…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 Stil bos ademt mee
zonlicht raakt mijn open hart
ik word weer heel zacht
Traag loop ik door het gras,
de wind strijkt langs mijn huid. De bomen
ademen rustig, hun takken vertellen verhalen. Vogel roept
iets wat diep in mij weerklinkt, en ik word stil alsof de wereld even wacht.
Zacht zonlicht valt gefilterd,
vloeibaar goud door het groen…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Waar licht water raakt
ontwaakt even het leven
en keert weer tot rust
Het water ligt kalm, maar leeft
in elk licht dat het vangt. Een blad drijft
langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom
herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel.
De oude bomen buigen licht
onder hun eigen gewicht. Hun schaduwen…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Lint van helder blauw
versiert het groene landschap
vloeit zacht naar de zee
Langs de rivier fluistert
het glinsterende water zacht, een echo
van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt
mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg.
De bomen buigen mee
met een geduld dat ik zoek, hun schaduw
tekent…
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
406 Te veel woorden die ik herhaal,
of worden ze herhaald?
Kan je ze eruit halen, ze uitlaten,
ik wil ze achter me laten.
Maar ze net niet verlaten.
Laat het, het is al laat, dus we kunnen niet wachten.
Verwachtte je iets, iemand of een emotie op voorhand,
dat je een traan gaf?
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wat wordt er vandaag van me verwacht…
Kleine stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
363 Sproeten van een vergeten leven
liggen als roest op mijn huid.
Sporen van een tijd
die niemand meer kent.
Ze liggen verspreid,
zoals herinneringen altijd liggen:
te dicht om te negeren,
te ver om te begrijpen.
Ze fluisteren wat ik zelf vergat—
zomers die nooit zacht waren,
handen die nooit bleven,
woorden die vielen als hagel
op een…
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.4 met 26 stemmen
881 Ogen volgen lijn
stilte spreekt zonder woorden
wat is echt, wat niet
In de diepte van het
doek, waar een hoed boven een gezicht
zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door
lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk.
Wereld verschuift teder,
en ik ervaar dat zien niet afsluit maar
uitnodigt om te verdwalen…
Stilte van de tijden
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
554 Zacht rust de vleugel
gevangen in morgenlicht
de aarde ademt
Broos op de bloemtop
tint en toon vinden hun weg
licht omarmt de rust
Ochtendlicht raakt mijn
bewustzijn, kleur en klank vinden
hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen
onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden.
Paden wandel ik die ik heb
gevoeld en gekozen…
Hij wil helemaal niet bezig zijn
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
290 Hij wil helemaal niet bezig zijn
met dagelijkse aardse zaken
hij wil een godenleven lang
de tijd hebben
zich af te vragen waarom
Medusa juist hem
niet in steen veranderen kon
hoe het komt dat deze pijl
wel feilloos en zonder gif
het bijpassende hart vond.
De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen
met de dichtgevallen ogen…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…
Watergroeve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
522 al haar gratie, haar speelse beweeglijkheid
is stilgezet, versteend en toegedekt
als ijspegels hangen ze stijf en verkild
in reflectie over de dekplaat van de watergroeve
niets beweegt en elke tong is vastgeklonken
met de ketens van het herinneren
de uren glijden weg in het gebluste licht
het water weigert elke beweging
alle tinten op weg…
Lentestorm
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.300 als zaadjes
Soms is er de lentelage zon,
dan doen rossige pluimpunten
aan je haarkleur denken
Je zou de mooiste plukken
We zouden naar huis gaan
Je zou hen met je bleke vingers
schikken,
in een okergroene vaas
Ik zou je vanuit een
stille hoek gadeslaan,
je geborgen gebaren
Zoals het schikken
van je haren, in de
reflectie…
zij dichtte mij
netgedicht
2.6 met 20 stemmen
1.172 wegen om
de overkant te bereiken
dichterbij luisterend verstaan
zij dichtte mij
dichterbij glooiende graslanden
schapen in de wei
stromende woorden
avontuurlijke akkoorden
zij dichtte mij
dichterbij haar zachte stem
leven in lichte taligheid
dichterbij schrijvende zinnen
van aanstekelijkheid
zij dichtte mij
dichterbij reflectie…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Bloemen wiegen zacht
in stilte van seizoenen
nieuw leven ontwaakt
Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem
staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd.
Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren
stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.
In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en…
Het Einde
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.735 leegte
Een oneindige leegte
Met vragen vervuld
De nachtelijke schoonheid
Voelt duister en kil
Somber, koud en stil
De pracht lijkt verdwenen
De wereld lijkt anders
Zonder jou in mijn hart
Het maakt mij verward
In mijn dromen verschenen
Alles is veranderd
Het doet gewoon pijn
Om niet te kunnen zijn
In het vuur van reflectie…
Verjonggingsapp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
524 emoties
door verdwijnende schaduwen
die jaren van stress en
spanning hadden achtergelaten
als tekens van leven op hun huid
ik heb ze niet zien
verjongen maar wel zijn hun
grauwsluiers van zorgen weg
daar schemert weer
de jeugd in lach en blik is de
veerkracht terug van het ik
het is geen verjonggingsapp
die jij hanteert maar de reflectie…
Onuitgesproken verlangens...
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.619 van woorden…
Bekoring opgedroogd als doornige rozenstruiken
verwelkt door onopneembaar vallend vocht
het fundament aangetast door zilte tranen
slechts zoutkristallen vormen een geplaveide weg…
Zie hoe prille zonnestralen kwenen in licht
verscholen in een sluier van verduistering
die het zicht ontnam van een liefde in reflectie…
Spiegel.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.674 vraagt om scheiding
mijn gelaat lacht naar u
om mooier te lijken
mijn denken loopt u voorbij
maar de weerspiegeling lokt
het weten van de tijd
trekt als een magneet
aan mijn diepste kern
om stabieler te zijn
spiegelend bewustzijn
wacht op erkenning
mijn ogen geven ruimte
aan het innerlijk weten
lichtgevende introspectie
door reflectie…
Gevecht
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
603 Een reflectie
of spiegelbeeld
van vrouwen die verdwenen.
Een echo van het tikken van de stok.
Het tikken van een klok.
De tijd vloog, maar is altijd gebleven.
Zo ook het leven.
Tot op een zaterdag,
de winkels zijn pas net gesloten,
en de stok tikt naar de rand van een perron.…
Schaapherders' aanbidding
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
606 Dankzij een gift en donaties
In gebed en reflectie
Een kaarsje branden
In gedachten. Laatste
Kans?
Trollhättans Kyrka/Vastergötland - Zweden, 1989…
Geen barricade
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
865 Gooi je angsten overboord
ze kunnen je werkelijk niets beloven
het enige dat jij moet leren
is in je eigen kracht en liefde te geloven
Pak mijn hand en kijk mij aan
laat je liefde aan mij staven
voel dat mijn liefde slechts een reflectie is
van je eigen prachtige gaven...…
Een verhaal dat kraait
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 Hoe vluchtig de dag ook strijkt
langs pauzes die met bevroren snaren
mijn vingers tillen naar de waardigheid
die mij dreigend verlaat,
hevel ik mijn gemoed in de zakken
waarin ik mijn handen draag, leeg is
het water van reflectie waar voorheen
de wolken breiden en het avontuur begon
ergens is het schattig, een verhaal dat kraait,
een…
voorheen zwarte bodemloze putten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 Zie hoe de zon
de aarde tot genezen slaat
met elementen gooit het leven
sommeert tot weerkaatsen
tot kommen vloeibare ruimte
tot vijvers van reflectie smeedt
smaragd aambeeld van mezelf gifgroen
met wat speelruimte de huid reeds
bruiner mijn lichaam wuivend
rimpelende golfjes lichtjes goud de gloed speelser
dan ik zelf wil het lijf nog…
Drie stuivers voor Peachum
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
410 Drie stuivers voor de opperkoning
van de bedelaars
Randfiguren onverbeterlijke
erfzondaars
Habbekratsers rarefratsers
overlevenaars
Verschoppelingen armoedzaaiers
dakloos bij een kaars
Hun toverlamp en glazen bol
vertellen jou iets waars
Voorspellen jou de toekomst
voor drie stuivers, nooit iets naars
Die gaan dan naar de opperkoning…
Parabolen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
457 ravijnen of
in uitzinnigheid te bloeden in
de fata morgana van woestijnen,
waaruit uitgestoken handen groeien
en tranen en geluk over wangen
vloeien om in een melancholisch
verlangen te verzanden, beweegt
het telkens als ik het betast, vult
de schroom, om door de mij gebonden
spiegels heen te kijken, parabolen
onthullen een vage reflectie…
Dubbel ?
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
500 Maar die ander, meester
van de minnedaad, tiran van
lust en het geluk tussen hemel
en een wilde zee, gespoeld in
het nauw tussen liefde en de
haat, wat tussen de levenden en
de noden staat, daarin vind hij de
vrede niet, gekweld door de
reflectie van verdwenen doden,
zoals die zijn verschenen, de
aanvaring met de deugden,
z´n verdriet…