Alle inzendingen over reflectie

332 resultaten.

Sorteren op:

De wijzer stopt

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 493
De wijzer stopt en ik doof het avondlicht. Ragfijn Rank en sober Kruipen mijn gedachten naar een dwalend aangezicht wat ooit had geklopt is roemloos gezwicht Verzachtend glijdt haar glimlach weg alsof ze zegt "doe maar, doof het avondlicht" de wijzer stopt…
Guillaume13 november 2024Lees meer >

Wat bomen dragen

netgedicht
2.7 met 19 stemmen aantal keer bekeken 137
Oude bomen staan valt een blad zonder geluid de aarde luistert In het stille opstaan van een stam voel ik hoe een oude rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt. Onder het bladerdak, waar gefilterd licht valt, wordt elke schaduw een zachte herinnering. Een plek…
CB26 juli 2026Lees meer >

Let op je gedachten, ze worden woorden.

poëzie
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.775
Let op je gedachten, ze worden woorden. Let op je woorden, ze worden daden. Let op je daden, ze worden gewoonten. Let op je gewoonten, ze worden karakter. Let op je karakter, het wordt je bestemming.…
Lao Tse26 februari 2025Lees meer >

Waar de huid dun is

netgedicht
2.3 met 17 stemmen aantal keer bekeken 400
Lichte vleugelslag stil op mijn trillende huid zo breekbaar als ik Soms voelt de aarde als een storm onder mijn huid. Elke blik, elk woord — een echo die lang blijft hangen. Ik draag geen pantser; ik luister met mijn hele lichaam, en zelfs stilte kan soms te luid zijn om te dragen. In een ruimte vol stemmen zoek ik naar zachte, veilige…
CB25 mei 2025Lees meer >

Wanneer woorden ademen

netgedicht
1.8 met 15 stemmen aantal keer bekeken 752
Ik schrijf om te zijn niet om begrepen te zijn stilte in zinnen Poëzie begint niet bij woorden, maar bij dat vage moment waar iets in mij beweegt zonder dat ik het nog begrijp. Een gevoel dat zijn stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen. Ik schrijf niet om uit te leggen wat ik bedoel, maar om te bewaren…
CB13 juli 2025Lees meer >

De band met de natuur

hartenkreet
2.5 met 274 stemmen aantal keer bekeken 1.284
Stil bos ademt mee zonlicht raakt mijn open hart ik word weer heel zacht Traag loop ik door het gras, de wind strijkt langs mijn huid. De bomen ademen rustig, hun takken vertellen verhalen. Vogel roept iets wat diep in mij weerklinkt, en ik word stil alsof de wereld even wacht. Zacht zonlicht valt gefilterd, vloeibaar goud door het groen…
CB4 augustus 2025Lees meer >

De spiegel van de natuur

netgedicht
2.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 430
Waar licht water raakt ontwaakt even het leven en keert weer tot rust Het water ligt kalm, maar leeft in elk licht dat het vangt. Een blad drijft langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel. De oude bomen buigen licht onder hun eigen gewicht. Hun schaduwen…
CB26 oktober 2025Lees meer >

Langs de rivier

hartenkreet
1.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 632
Lint van helder blauw versiert het groene landschap vloeit zacht naar de zee Langs de rivier fluistert het glinsterende water zacht, een echo van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg. De bomen buigen mee met een geduld dat ik zoek, hun schaduw tekent…
CB30 oktober 2025Lees meer >

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 406
Te veel woorden die ik herhaal, of worden ze herhaald? Kan je ze eruit halen, ze uitlaten, ik wil ze achter me laten. Maar ze net niet verlaten. Laat het, het is al laat, dus we kunnen niet wachten. Verwachtte je iets, iemand of een emotie op voorhand, dat je een traan gaf? Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat wordt er vandaag van me verwacht…
Thaumazein29 december 2025Lees meer >

Kleine stippen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 363
Sproeten van een vergeten leven liggen als roest op mijn huid. Sporen van een tijd die niemand meer kent. Ze liggen verspreid, zoals herinneringen altijd liggen: te dicht om te negeren, te ver om te begrijpen. Ze fluisteren wat ik zelf vergat— zomers die nooit zacht waren, handen die nooit bleven, woorden die vielen als hagel op een…
Nathan14 december 2025Lees meer >

Magritte? De stilte achter het zichtbare

netgedicht
2.4 met 26 stemmen aantal keer bekeken 881
Ogen volgen lijn stilte spreekt zonder woorden wat is echt, wat niet In de diepte van het doek, waar een hoed boven een gezicht zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk. Wereld verschuift teder, en ik ervaar dat zien niet afsluit maar uitnodigt om te verdwalen…
CB23 december 2025Lees meer >

Stilte van de tijden

netgedicht
2.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 554
Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…
CB19 januari 2026Lees meer >

Hij wil helemaal niet bezig zijn

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 290
Hij wil helemaal niet bezig zijn met dagelijkse aardse zaken hij wil een godenleven lang de tijd hebben zich af te vragen waarom Medusa juist hem niet in steen veranderen kon hoe het komt dat deze pijl wel feilloos en zonder gif het bijpassende hart vond. De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen met de dichtgevallen ogen…
Stoker21 maart 2026Lees meer >

Dagdromerijen

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 93
Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

Watergroeve

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 522
al haar gratie, haar speelse beweeglijkheid is stilgezet, versteend en toegedekt als ijspegels hangen ze stijf en verkild in reflectie over de dekplaat van de watergroeve niets beweegt en elke tong is vastgeklonken met de ketens van het herinneren de uren glijden weg in het gebluste licht het water weigert elke beweging alle tinten op weg…
Kees Keizer22 augustus 2014Lees meer >

Lentestorm

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.300
als zaadjes Soms is er de lentelage zon, dan doen rossige pluimpunten aan je haarkleur denken Je zou de mooiste plukken We zouden naar huis gaan Je zou hen met je bleke vingers schikken, in een okergroene vaas Ik zou je vanuit een stille hoek gadeslaan, je geborgen gebaren Zoals het schikken van je haren, in de reflectie…
BKNWRM9 april 2025Lees meer >

zij dichtte mij

netgedicht
2.6 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.172
wegen om de overkant te bereiken dichterbij luisterend verstaan zij dichtte mij dichterbij glooiende graslanden schapen in de wei stromende woorden avontuurlijke akkoorden zij dichtte mij dichterbij haar zachte stem leven in lichte taligheid dichterbij schrijvende zinnen van aanstekelijkheid zij dichtte mij dichterbij reflectie…
J.Bakx27 december 2025Lees meer >

Tijdloze bloei

netgedicht
1.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 502
Bloemen wiegen zacht in stilte van seizoenen nieuw leven ontwaakt Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd. Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert. In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en…
CB5 januari 2025Lees meer >

Het Einde

hartenkreet
3.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.735
leegte Een oneindige leegte Met vragen vervuld De nachtelijke schoonheid Voelt duister en kil Somber, koud en stil De pracht lijkt verdwenen De wereld lijkt anders Zonder jou in mijn hart Het maakt mij verward In mijn dromen verschenen Alles is veranderd Het doet gewoon pijn Om niet te kunnen zijn In het vuur van reflectie…
Esther Frenay10 september 2004Lees meer >

Verjonggingsapp

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 524
emoties door verdwijnende schaduwen die jaren van stress en spanning hadden achtergelaten als tekens van leven op hun huid ik heb ze niet zien verjongen maar wel zijn hun grauwsluiers van zorgen weg daar schemert weer de jeugd in lach en blik is de veerkracht terug van het ik het is geen verjonggingsapp die jij hanteert maar de reflectie…
wil melker6 augustus 2019Lees meer >

Onuitgesproken verlangens...

hartenkreet
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.619
van woorden… Bekoring opgedroogd als doornige rozenstruiken verwelkt door onopneembaar vallend vocht het fundament aangetast door zilte tranen slechts zoutkristallen vormen een geplaveide weg… Zie hoe prille zonnestralen kwenen in licht verscholen in een sluier van verduistering die het zicht ontnam van een liefde in reflectie…

Spiegel.

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.674
vraagt om scheiding mijn gelaat lacht naar u om mooier te lijken mijn denken loopt u voorbij maar de weerspiegeling lokt het weten van de tijd trekt als een magneet aan mijn diepste kern om stabieler te zijn spiegelend bewustzijn wacht op erkenning mijn ogen geven ruimte aan het innerlijk weten lichtgevende introspectie door reflectie…

Gevecht

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 603
Een reflectie of spiegelbeeld van vrouwen die verdwenen. Een echo van het tikken van de stok. Het tikken van een klok. De tijd vloog, maar is altijd gebleven. Zo ook het leven. Tot op een zaterdag, de winkels zijn pas net gesloten, en de stok tikt naar de rand van een perron.…

Schaapherders' aanbidding

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 606
Dankzij een gift en donaties In gebed en reflectie Een kaarsje branden In gedachten. Laatste Kans? Trollhättans Kyrka/Vastergötland - Zweden, 1989…

Geen barricade

hartenkreet
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 865
Gooi je angsten overboord ze kunnen je werkelijk niets beloven het enige dat jij moet leren is in je eigen kracht en liefde te geloven Pak mijn hand en kijk mij aan laat je liefde aan mij staven voel dat mijn liefde slechts een reflectie is van je eigen prachtige gaven...…

Een verhaal dat kraait

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 451
Hoe vluchtig de dag ook strijkt langs pauzes die met bevroren snaren mijn vingers tillen naar de waardigheid die mij dreigend verlaat, hevel ik mijn gemoed in de zakken waarin ik mijn handen draag, leeg is het water van reflectie waar voorheen de wolken breiden en het avontuur begon ergens is het schattig, een verhaal dat kraait, een…
elze19 augustus 2015Lees meer >

voorheen zwarte bodemloze putten

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 539
Zie hoe de zon de aarde tot genezen slaat met elementen gooit het leven sommeert tot weerkaatsen tot kommen vloeibare ruimte tot vijvers van reflectie smeedt smaragd aambeeld van mezelf gifgroen met wat speelruimte de huid reeds bruiner mijn lichaam wuivend rimpelende golfjes lichtjes goud de gloed speelser dan ik zelf wil het lijf nog…

Drie stuivers voor Peachum

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 410
Drie stuivers voor de opperkoning van de bedelaars Randfiguren onverbeterlijke erfzondaars Habbekratsers rarefratsers overlevenaars Verschoppelingen armoedzaaiers dakloos bij een kaars Hun toverlamp en glazen bol vertellen jou iets waars Voorspellen jou de toekomst voor drie stuivers, nooit iets naars Die gaan dan naar de opperkoning…
Maxim26 mei 2025Lees meer >

Parabolen

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 457
ravijnen of in uitzinnigheid te bloeden in de fata morgana van woestijnen, waaruit uitgestoken handen groeien en tranen en geluk over wangen vloeien om in een melancholisch verlangen te verzanden, beweegt het telkens als ik het betast, vult de schroom, om door de mij gebonden spiegels heen te kijken, parabolen onthullen een vage reflectie…
pama19 juni 2009Lees meer >

Dubbel ?

netgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 500
Maar die ander, meester van de minnedaad, tiran van lust en het geluk tussen hemel en een wilde zee, gespoeld in het nauw tussen liefde en de haat, wat tussen de levenden en de noden staat, daarin vind hij de vrede niet, gekweld door de reflectie van verdwenen doden, zoals die zijn verschenen, de aanvaring met de deugden, z´n verdriet…
pama1 november 2009Lees meer >