25015 resultaten.
VER VAN HUIS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 Verdwaald, zoekend, zweeft
de blauwe waterjuffer
langs huisdeuren.…
de veren van de vogelman
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
475 achter de duinen heeft hij zich
vleugels aangemeten
nu fladdert hij
de vogelman door het
zand naar het water
boven hem strekt een
oneindig blauwgrijze deken uit
hij houdt de vleugels hoog
tot hij als een vogelstip aan
de horizon verdween
de veren van de vogelman
komen bovendrijven
wie ziet zijn unieke veren
wie haalt ze uit het water…
De veer van de waarheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
518 Thailand, een zeer speciale zangwedstrijd
Elk in een kooitje- vijftienhonderd vogels
Ja dan vergeet je even alle kogels
Van wrede daden en van wanbeleid
Konden de Oekrainer en de Rus
Maar samen zingen in gemengde koren
Pleidooien en protestsongs laten horen
Elkaar begroeten met een warme kus
Bekendstaan om hun zuivere melodie
Een lied over…
Zo dichtbij en toch zo ver van mij
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
593 Van een poëtische 'Ik hou van jou' tot pathetische
'Vaarwel', het zijn allemaal mijn herinneringen fladderend
en vlinderend door de ruimte en met de tijd mee, opgeslagen als
momenten om niet meer te vergeten, zo dichtbij en toch zo ver van mij.…
Ver-ander
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
661 En ga op weg naar de ander.
Je bent jezelf niet kwijt
als je nieuwe naam verschijnt:
Dankzij B.
ben je nu die ander,
zit je in zijn gedicht,
proef je de invalshoeken
maar ook de knelpunten die
leiden naar een fijne esthetiek...…
VER SCHOUWEN
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
623 Tijdens schone nachten voor het Kerstfeest
naar de hemel vol getwinkel kijken...
Bespeur je wellicht iets, wat kan lijken
op de wijzende Ster, die eens is geweest?
Menig lichtpuntje schittert , sterk of bedeesd.
wil het ons met een boodschap bereiken,
misschien ieders ogen met denkwijze strijken?
Men wordt overheerst door tijdloze geest.…
Op een bed van veren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
508 De hele wereld van ver en nabij in de kamer
twee bulderende zonnen op een witte muur.
Op een bed van veren schilderen gewonde engelen
tussen droom en daad het verre licht.…
VERSE SNEEUW
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
513 het lijkt weer een
beetje op winter
over de velden ligt
een laagje sneeuw als
een warme donsdeken
dit vooral vanuit je warme
kamer bekeken
voor even maar lijkt
het of moeder natuur
je zorgzaam onderstopt
en de wereld buiten heeft
zich als een vlinder tot iets
zuiver teers en lieflijks ontpopt
deze werkelijkheid is mooier
dan het…
Ver-Ast
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
660 Concentratiekamp
Ontheemde Auschwitzsporen
Nooit thuis gekomen…
ver gaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 de klok vertikt de tijd
tot ze zich vertikt
wij gaan
tot we ons vergaan…
VER WAAIEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
791 Harde wind blaast
over heel de Sahara
geweldige zandwolken
springen op draaien rond
dansen door en om elkaar heen
zakken tenslotte ineen
zeer verspreide korrels
ontvangen grote reislust
vliegen naar het Noorden
strijken voldaan neer
in en rondom steden
Nederlanders staan versteld van
de vage verfijnde
lichtgrijze stofjes…
Verse tranen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 dan ooit
met steeds meer wapentuig
en onbevreesde vijanden
die telkens terugkwamen
om de liefde te saboteren
in de wereld die de weg kwijt was
zoveel ellende en verdriet
bij de horizon van vredesduiven
vroeg je mij om verse tranen
een nieuwe kust was niet voor handen
ik roeide verder in de stille duisternis.…
'vers uit de struik'
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
456 meer dan een classicus als oppaspapa
en een ondoorgrondelijke snarengod
als pseudopater familias had ik nooit
moeder moet een loeder zijn geweest
een kleintje onbeschermd in de berm
bij een duivels kruispunt achterlatend
‘vers uit de struik’ bleef het adagium
terwijl de doornwonden nog heelden
vonden kwelende dichters mijn naam
door…
Zijn veren blijven
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
320 Zijn veren blijven
haken, hij wrikt zich los, en --
is geen vogel meer.…
Schrale veren
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
362 even zichzelf
wil beten
een vogel die plots zijn
takje verlaat
alsof hij te laat is
voor iets dat niet
bestaat
hij rekt aan de tijd die
dun wordt en kraakt
doet alsof haast hem
bijzonder maakt
ik kijk eigenlijk naar
een wedstrijd met
vormen van fatsoen
waar niemand wil winnen
maar allen iets doen
ze vliegen elkaar in de
veren…
Ver ademen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
391 Geen huis
maar een onderbreking
de weg ernaartoe-
lang, uitgerekt
alsof afstand eerst gevoeld
moet worden voor iets
kan ontstaan
een plek waar het bestaande
niet meer voldoet
waar muren nog niet weten
wat ze zullen dragen
waar hout kraakt onder
de last van wat nog
geen vorm draagt
alles moet verbouwd-
alsof de werkelijkheid…
Het gewicht van de veer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
304 De vergulde zetel kraakt van eigendunk,
de stemmen in de zaal zijn dicht gestikt met zijde
Men buigt voor ringen, voor de diepe ronk
van titels die de blik naar binnen leiden.
Maar op de tafel ligt een wit kristal:
een kale zin, ontdaan van elke praal.
Hij wacht niet op de echo van de hal,
maar trekt een spoor naar helder, open denken.…
Aan verse moeders
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
742 Lieve nieuwe moeder
dat blij moederschap
in je groeien,
vloeien mag
en bloeien,
jou zal boeien!
Al is het stoeien met je rust!
Het zal je leven veranderen
en jij zal mee meanderen
Dat jij dat zelf invullen
mag,
anderen zich er niet
mee zullen bemoeien
wel helpen,
jij met jouw goeie riemen
roeien zal
wens ik je toe…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.102 vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht
geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt
de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de stilte om haar heen
een langzaam dichtend zicht
hoe licht kan iets geworden zijn
dat ooit zo dicht verbleef
hoe ver…
Midden in de kamer...
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.178 de deur om binnen te komen,
de deur om weg te gaan,
de deur om je te ontrekken aan dit beeld.…
haiku's
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 blad waait met de wind
op weg naar verre plaatsen
winter nadert ras
stappen op het pad
bladerloze boom in sneeuw
een enkele vogel
de oude steen ligt
stil door verre eeuwen heen
door niemand gezien
kabbelend water
stil ligt de verlichte stad
een vogel vliegt weg
het ven verscholen
voetstappen in verse sneeuw
krakend ijs dichtbij…
Eindoordeel
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
783 Ben ik ver van de weg afgeweken,
toen mijn levenspad krijtwit werd uitgelijnd,
goed en slecht met elkaar vergeleken?…
De Wilgenlaan
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
676 Onze wegen scheidden
op weg naar ‘t einde
van haar lijden.
De wilgen zijn geknot
en uitgelopen,
voor haar gaat
ver van hier
een nieuwe
toekomst open
waarop ik hier
op aarde nog
mag blijven hopen,
verbonden door de wortels
van ons geloof in God.
Een eindje verderop
wordt er al weer
een wilg geknot.…
Ga weg daar!
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.708 kan ik nu rustig gaan
Ik ga met de wind mee
ver bij jou vandaan...…
Oeverloos
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
505 Met gesloten ogen
keer ik terug
naar een diepe slaap
maar de weg is treurig
en vuil, een halte
tussen de dag en
de nachtmerrie,
gedichten lezen zou mijn
oeverloze gedachten
tegenhouden, die
labyrinten overstijgen
en naast mij een kussen
een leeg omhulsel,
waarvan de veren in
onschuld lichter
worden, om deze te
vangen kost geduld,…
De horizon ligt inmiddels achter hem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
393 ver achter
Zich - niets meer om
Nog naar uit te kijken
Zoals ook de rechter
Zojuist had gezegd…
Bijzaken en schaduwzijden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
502 Probeer het pad te volgen
Naar het licht in de verte,
Het kronkelt, de af te leggen weg
Is nog ver, het doel wel zichtbaar,
Af en toe, het is er, het moet er zijn,
Het kan niet zo maar verdwijnen,
Het mag niet verdwijnen
Voor ik het levenslicht bereikt heb;
Gaandeweg merk ik dat ik mijn doel
Uit het oog verlies,
Een mens ben ik,…
Illusieparadijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 Nog zwevend boven de wolken
onderweg naar een volgende hemel
dwarrelen langzaam illusies weg
als de veren van Icarus
wolken plotseling onbereikbaar
dreigen met donder en bliksem
neervlucht wordt onvermijdelijk
de plof in de hete woestijn
kruipend van fata naar morgana
lijkt het leven op Pandora’s doos
met als grootste inhoud
teveel desillusies…
regen boog
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
584 verenigd in één blik
de zwaluw en de arend
boven bergen, in een waterval
van woorden gaf de zon
haar warmte weg
de wolken legden boorden
rond de hoogste top, een witte
waas vol stil verdriet
vergeet me niet!
ver-geet-me-niet
haar blauwe ogen dragen tranen
haar blonde haar, dat vonken schiet…
Geborchte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
525 ik begaf mij in diepere krochten
buiten het zicht, ver van gewoel
als wachtkamer van dolenden
tussen val en wedervlucht
een verblijfplaats, doorwaadbaar
van tijdelijke aard -
muren vol binnenmonden
voor het onbekende beducht
een begeerte te ontsnappen
werd mij deelachtig
zodat ik naar doorgaande wegen
vroeg
om kort elkanders…