2506 resultaten.
Mascarade..
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.157 doen wat je altijd al wilde
En wat ik wenste voor jou
Maar ik heb mij blind gestaard
Op al jouw mooie dromen
Ik had moeten weten dat op een dag
De werkelijkheid zich zou tonen
Lichaam en ziel compleet bevroren
Gevangen in een innerlijk gevecht
Deze strijd was al reeds verloren
De laatste woorden allang gezegd
Je glimlach was maar schijn…
Liquidatie…
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.632 Wanneer zal je rood wit blauw weer schijnen?
Vertel mij weer je prachtige oorsprong
Daar waar het ooit allemaal eens begon……
Waarom Toch Niet??
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.513 Dus laat me nu af en toe toch even kwijnen
Ik ben echt geen gek die leeft in’t verleden
Al moge de tekenen soms tegen me schijnen
Ik sta heus wel stevig verankerd in het heden.…
Als een mens zich verliest
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
1.258 geworden
dat doch als haast zeker
de zuivere zienswijze draagt
van worden naar zijn
waar echter de kap
gelijk een mantel
van het hemelgewelf
mij verblindt
en het hoofd bedekt
als scheiding tussen mijn en dijn
met het gewicht van oneindig licht
zich ongrijpbaar spreidend
over het verstilde aangezicht
en hoe zijn uiterlijk schijn…
alzheimer
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.567 te oud om nog als leerling
door het leven te gaan
een vos die nieuwe streken leert
de medemens verschalkt
en aan het lachen brengt
de dag plukt
in de morgendauw
gewiekst de wenkbrauwen fronst
en scharrelt in de open haard
van verbrande brieven
vanuit mijn verjaarde zetel
bekijk ik slechts en geniepig
de bovenkant van de dingen
de schijn…
verdriet
hartenkreet
4.6 met 21 stemmen
1.342 De herinneringen zijn levend maar de realiteit lijkt dood
Ik moet weer gaan leven maar alles voelt als lood
Maar als de zon ooit schijnen gaat zal ik er weer zijn!
Mijn lach zal weer zegevieren verlost van alle pijn…
Alleen
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.480 Gij streek voorbij als een schone schijn -
Vanwaar? Waarheen?
Wat kan ik zonder u beter zijn
Dan alleen, alleen?…
Verdriet
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.160 vervlogen
wat rest zijn slechts de schaduwen van je dromen
Iedereen zal je vertellen dat het beter wordt
dat er een einde komt aan dit verdriet
Ik kan me voorstellen dat je daar nu even niet in gelooft
omdat je door je tranen heen niet helder ziet
Toch vraag ik je om me te geloven als ik je zeg
dat ook voor jou de zon straks weer zal schijnen…
Wiebeltrees
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
1.318 ik niet, hij begrijpt dat best
als je vliegt heb je alleen knipoogtijd,
geen zwaaitijd want vliegen is best druk
na een poosje superharde wiebeltijd
raak ik met mijn tenen een wolk, écht
wel voorzichtig want ik wil geen nat regenpak
van een boze wolk, en stiekem wiebel ik zo hard
dat ze verder en verder weg drijft en
de zon weer kan schijnen…
Wanneer komt de vloed
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.781 En ik kijk naar de hemel
en vloek op het eigenwijze tijdsverloop
maak voor mezelf een wereld van bedrog en schijn
maar het zal daarom geen andere zijn.
Wanneer komt de vloed over mij heen
die me raakt en me meeneemt
in een ander groot leven
ergens...…
Late herfst
poëzie
2.3 met 17 stemmen
4.041 O blaadren die zo schoon zijt in uw dunheid,
Schoonst nu gij dun zijt, schoner dan de zomer,
Al-licht, dóór-licht, gans ín-schijn van de zon,
Gij sterft, de zon blijft - durf ik zo, ik dromer?
Ik die niet weet dan licht-, dan fijn-, dan dun-heid,
En dat ik loop in 't wondre licht der zon.…
Mijn madelief
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
595 warme
handen uitnodigend,lippen aangezet
vingers lonkend, koket in vol ornaat,
verdoofde blikken,in verlegen moraal
weg doen slikken, voelbaar in
dezelfde taal,waarin menigeen
het zeil moet reven, in dat uur
op deze warme kust te klinken, van de
liefde in z’n volle zaligheid te drinken,
waart de tijd in nauwe straten om z’n
klok van schijn…
Valselijke wroeging
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
1.342 Zo het regent pijpenstelen uit de vloer
Drijf ik naakt gezwollen zonder roer
Verschroeit mij vrieskou van buiten
Gutst water onophoudelijk langs ruiten
Nachtelijk duister met warm lichtende stralen
Bereikt mij niet maar verkiest naar buiten te schijnen
Dan klim ik klauwend met gescheurde nagels
Omhoog in de nat bebloede gordijnen
In…
Mensbeeld
netgedicht
4.7 met 34 stemmen
1.301 God schiep de mens naar zijn beeld
in kennis gerechtigheid en heiligheid
informatie ware kennis wetenschap
groeit immer nog benadert oneindigheid
gerechtigheid is in het algemeen absent
dit deel van God heeft afgehaakt in de mens
en heiligheid is meestal ontluisterend schijn
nader bekeken heb ik het beeld van God ontkend
voor al die soorten…
- Waar vrede geen vrede is -
hartenkreet
3.8 met 31 stemmen
1.134 Waar vrede geen vrede is,
maar een verworven must
perfecte vrede in jezelf
bescherming tegen wapengeweld,
komt de schijn meest onverwacht
oorlog begint, ontwricht,
daar onwetendheid heerst
als aanknopingspunt van mensen,
opgedrongen vrede slicht
de scherpe strijdbijl, faalt waar
men schittering zou wensen.…
Tredmolens
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
591 Verzonken in de zwarte
grond van hoop, tot schijn
vergaan, lonkt de lente met
nectar van een nieuw geboren
maan, de nacht gebakken tot
kruimels van het ambrozijn.…
Kerstwens
hartenkreet
3.7 met 26 stemmen
3.685 Wat is een kerstmis zonder hoop
dat in ons leven licht zal schijnen
dat duisternis nu zal verdwijnen;
waar is dat lichtpuntje te koop?
Wat is een kerstmis zonder woord
dat eeuwen al wordt doorgegeven;
een nieuw begin, het nieuwe leven
voor allen die de boodschap hoort.…
In de manteling bij Domburg
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.626 Boven drijft het leven over,
En geen schijn of schaûw ontgaat:
Elke siddering in ’t lover
Spiegelt over uw gelaat.
Als een god die zou beluistren
Aards gerucht uit hemels vreê,
Hoor ik uwe adem fluistren
Door de stem van wind en zee.…
Aprilzonnetje
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.087 Dat valse zonnetje is maar schijn ;
het kan en mag niet duurzaam zijn ;
straks vindt ge u zelf bedrogen
die zonneschijn is logen!
Dan kwijnt ge weg en mijmert stil
„'k Vertrouwde op 't zonnetje in April!"
-------------------------------
uit: Gedichten (1892)…
Dal van de Geul
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
592 Die legde een zilveren schijn
over de rimpelingen
in de duizend kronkelingen der rivier,
waarlangs wij liepen,
een lange sliert.
Her en der las ik een gedicht,
in metaal gegrift.
Runderen kwamen rustig op ons toe,
enkele pas gespeende met wat zotter gedoe.…
Wijze veerman?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
572 Waarbij uitersten de grenzen bepalen tot
waar ik leven mag, bevaar ik de gaten
uit de beurs van alle vragen, waarvoor ik tol
betalen moet, waardoor mijn eeuwigheid zal
schijnen, tot een wijze veerman mij overzet.…
die dag van dauw en druiven
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.213 koperen spijlen
kussens en lakens koud gelaten
dekens op een hoop
die dag van dauw en druiven
en de kraan drupt
tranen
op de droogbloemen in haar handen geklemd
lief fluistert ze
verdwalen we nog een laatste keer naar het meer
het meer waar vlinders verdrinken
zwanen zich door de waterspiegel wagen
en lantaarns op de brug ver weg schijnen…
lege straat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 langs deze rustige straat loopt men bedaard
in een leegte zonder woorden
een nette glimlach, stevig geplakt over niets
altijd maar de schijn ophoudend
het gaat goed met ons hoor…
er wonen geen kinderen meer in deze buurt
ze zijn allang weg, geen geroep of schaterlach
tuinen bloeien daarentegen eindelijk volop
de schommels werden verwijderd…
Verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
495 Nu wilde ik ons op een afstand bezien,
ik op een eiland, jij op een eiland,
ons bij laten schijnen door de zon.
Maar in welke bocht of baai ik ben,
welke witte kei of rotspartij,
kiezelstrand of zachte zand
hoe fijn de golven door 't azuur heen blinken
des te scherper je in mijn nerven neigt.…
Ogen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.410 De heemlen schijnen binnen
In 't schaduwbloede hart,
Der ziele vleuglen zinnen
In onbegrensd beminnen
Gaan op in lichtste vreugd en smart...
Niets kan van u ontluistren
Mijn overvloed en nood,
O ogen niet te duistren
Door 't leven en niet door de dood!…
Slapeloosheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
955 Wat is het stil, wat is het donker
met hier en daar een lantarenpaal
die zijn licht laat schijnen
Ontelbare sterren die me begeleiden,
op mijn nachtelijke tocht.
De hond laat weten dat het nu wel welletjes is,
we maken rechtsomkeert.
De stilte buiten achterlatend voor de stilte binnen.…
Avondnevel
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.173 Want boven de donkere landen
Stond vuurrood de hemel te branden
Met onheilspellende schijn.
Ik werd onrustig en ik zocht
Een woord, dat de stilte verbreken mocht.
Ik keek in de zon, in het nevelmeer....
Het zwijgen werd pijnlijk.
De avond, de aarde, mijn leven werd zeer,
zeer onwaarschijnlijk.…
Chaos?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
567 emoties door
vogels reizen ongeschonden
over de heilige zones van het territoriale
gedachtegoed, niet gebonden aan enige orde,
zelfs de sterren niet zijn te onderscheiden
uit de diepten van hun stralen, want vanuit
het onbekende ontstaat een nieuwe chaos
van het licht, niet wetende in welk patroon
de ongebonden zon voor wie zal schijnen…
Sporen in het zand
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.373 Met jou in mijn gedachten, mijn voeten
in het zand, de zee hernieuwt mijn krachten,
een leeg verlaten strand, een zon die niet wil
schijnen, een schelp die open is, de krabben
die verdwijnen, naar eeuwig duisternis.…
Neonazisme
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
504 Overigens maken ze geen schijn van kans,
omdat ze van hun Goddelijke Oorsprong
zijn losgeraakt.…